Άνω τελεία

"...Η Δημουλά, σοφή και σαφής όσο ποτέ, ξέρει ότι δύναμή μας είναι η αδυναμία μας, ότι το ψέλλισμα είναι το ουρλιαχτό μας, ότι δίχως σιγαστήρα η κραυγή μας είναι άσφαιρο μελόδραμα, ότι υπονομεύοντας την ποιητικότητα διακονείς την Ποίηση, ότι το πνεύμα ενοικεί στην ύλη, ότι το Τίποτα εμπεριέχει το Παν, ότι αν δεν στέργεις να απουσιάζεις δεν έχεις παρουσία..."

"...Τα ποιήματα, λοιπόν, είναι όλα αποστάγματα εμπειρίας ζυμωμένης με τη γνώση ενός πλούσιου διακειμένου. Η ποιήτρια γνωρίζει καλά και τιμά τους προγόνους της. Αγγίζει καλά τις χορδές των άλλων, ακούει σωστά τις φωνές που έχει αποστηθίσει μέσα της, προσθέτει τη δική της φωνή στη χορωδία εκείνων που με τη σειρά τους πέρασαν τη διαδικασία. Η γνώση του παρελθόντος καθιστά κάθε νεότερο πιο πλούσιο με όσα γνώρισε στο δρόμο..."

"...Φτάνει να διαβάσει κανείς το ποίημα «Πρόβλημα» αλλά και πολλά άλλα του τελευταίου ποιητικού της βιβλίου «Άνω τελεία» - που συνιστά μια γέννηση με όλα τα χαρακτηριστικά ενός πρωτότοκου πλάσματος - για να καταλάβει σε ποιο βαθμό συνοψίζει την προηγούμενη ποιητική της δημιουργία, ενώ κατά τόσο αναπάντεχο τρόπο αφήνει ανοιχτά όλα τα ενδεχόμενα για μια συνέχεια εξίσου αποκαλυπτική όσο και των εξήντα και πλέον χρόνων του παρελθόντος της στην ποίηση. Σε σημείο που ένα άλλο σημείο στίξης, το θαυμαστικό δηλαδή, να παίρνει για τον αναγνώστη τη θέση της άνω τελείας."

– Θανάσης Θ. Νιάρχος, Βιβλιοδρόμιο

"...Η Κική Δημουλά με την «Ανω Τελεία» της κλείνει την ποιητική αυτή χρονιά με ακόμη μια μεστή συλλογή. Δίνοντας φωνή και σάρκα σε μια μύχια περιπλάνηση, η σπουδαία ποιήτρια με μεταφυσική ειρωνεία σηματοδοτεί και διευρύνει λέξεις-οδόσημα, όπως: «θέλω», «ίσως», «υπάρχω». "

"...Το επίτευγμα αυτό της Κικής Δημουλά την αναδεικνύει απόλυτη διαχειρίστρια των υποθέσεων της ψυχής ως τόπου όπου ευδοκιμεί επιτέλους ανεμπόδιστη η αλήθεια."

"...Δανειζόμενος έναν παλαιότερο στίχο της, είχα γράψει προ καιρού πως ολόκληρη την ποίηση της Δημουλά διατρέχει «ο μελαγχολικός άνεμος της ζωής». Η παρούσα συλλογή επιβεβαιώνει την ευθύβολη ωριμότητά της."

"...Η Κική Δημουλά μιλάει και γράφει με τις λέξεις, αλλά γνωρίζει ότι το σχήμα και ο ήχος τους είναι πάντα προς υπέρβαση, μπας και χουχουλιάσει το ανείπωτο με την προσταγή της σιωπής, μπας και σιωπήσουν μέσα στον ήχο τους οι λέξεις και αναφανούν στο φως της ημέρας χωρίς το βάρος της χρήσης του."

"...Στο πρόσφατο ποιητικό της «τέκνο» η Κική Δημουλά, «Άνω τελεία» μια ποιήτρια, εκτός των άλλων αναγνωρίσιμων και τελείως προσωπικών εκφραστικών οικοδομικών υλικών, συχνά επεκτείνει τα ποιήματά της με έναν σοφό και ως εκ τούτου τραυματικό και ανεπούλωτο παροιμιακό στοχασμό καταφεύγοντας σε «αξιώματα», όπως λεγόταν και διεθνώς ο πυκνός, ακαριαίος φιλοσοφικός ποιητικός λόγος..."

"...Στην τελευταία της ποιητική συλλογή, «άνω τελεία», η ποιήτρια θέτει τον ατομικό πόνο μέσα από μία ποιητική πένθους ξανά στο προσκήνιο. Ένα από τα πλέον διακριτά χαρακτηριστικά της ποιητικής της Δημουλά είναι η εστίαση της ποιήτριας στα «ασήμαντα» αντικείμενα και γεγονότα, από τα οποία αφορμάται και τα μετασχηματίζει σε σύμβολα της ζωής και της μοίρας."

"...Οι λέξεις αυτόνομες, δυναμικές, ατίθασες συλλαμβάνουν και σε αυτήν τη συλλογή μόνιμες αλλά και φευγαλέες ψυχικές στιγμές, δίνοντας μορφή στην υπαρξιακή αγωνία που διακρίνει το υποκείμενο του έργου της στο σύνολο της ποιητικής της παραγωγής."

"...Σχεδόν μονολεκτικά, χωρίς να γράφονται τόμοι επί τόμων, η ποίηση της Κικής Δημουλά συνδυάζει ιστορίες, μεθόδους έκθεσης, παρελθόντα, γεγονότα μνήμης, ένα πλήρες ιστορικό. Αναλαμβάνει την ποιητική ευθύνη να μας μιλήσει. Πιο ξεκάθαρα, με μεγαλύτερη διαύγεια και σαφήνεια δεν γίνεται. Έχει το αγαθό της αφηγηματικής εξέλιξης, διατηρεί την αίσθηση της δομής του ποιήματος και, όταν τη διαβάζεις, νομίζεις ότι αυτό το πλεούμενο της ποίησης που θεωρούσες ότι πλέει ακυβέρνητο έχει τον καταλληλότερο πλοηγό: εξηγήσεις αφηγηματικές και δομικές του βίου. Πάντοτε με την τάση ανάμεσα στη χρονική και χωρική σχέση να καθορίζει την απορία του υποκειμένου που γράφει."

– Δήμητρα Παυλάκου, Η Αυγή

"...Η ποίηση της Δημουλά είναι πλέον μια ποίηση λέξεων, έτσι όπως αβίαστα εκφέρονται, λέξεων απλών, δηλαδή αυτών που όντως χρησιμοποιούνται. Έτσι συχνά αναζητάς και εντός του ποιήματος -όχι μόνο στο τέλος- ένα interim καθηλωτικό, το οποίο πολλές φορές δεν έρχεται. Ίσως όμως η ποιήτρια να θέλει όντως να στρέψει την προσοχή μας πλέον απλώς στις λέξεις, καθώς, όπως διαβάζουμε στο τέλος της συλλογής, λέξη και ύπαρξη εξομοιώνονται και τη λέξη ύπαρξη μπορούμε να τις προφέρουμε «αργά πολύ αργά/σα να’ ναι οι συλλαβές της ατελείωτες»."

"...Το επίτευγμα αυτό της Κικής Δημουλά την αναδεικνύει απόλυτη διαχειρίστρια των υποθέσεων της ψυχής ως τόπου όπου ευδοκιμεί επιτέλους ανεμπόδιστη η αλήθεια."

– Γιώργος Βέης, Περιοδικό Ποιητικά

"...Διότι η _Άνω τελεία_ στην ποιητική της Δημουλά είναι η δική της δαντική «Θεία Κωμωδία», με Κόλαση, Καθαρτήριο και Παράδεισο. Χωρίς μεγαλοστομίες και με ταπεινά υλικά, δίχως κινήσεις μεγαλόπρεπες αλλά ανασαίνοντας. Έτσι δεν συνεχίζεται η ζωή; Μια καθημερινή Ποίηση που ανασαίνει στο εξακριβωμένο Χάος."

"...Αν και η Δημουλά δεν γράφει για επίκαιρα θέματα, εντούτοις η ποίησή της είναι τόσο επίκαιρη όσο ποτέ άλλοτε. Αν και φαίνεται να γράφει για τον εαυτό της, εντούτοις είναι ποίηση που μας αφορά όλους, μεταφέροντάς μας από τον προσωπικό στον συλλογικό χρόνο: μαζεύει σιωπές, απώλειες, χαρές, απελπισίες, αμφισημίες, ξυπνώντας μέσα μας το βαρύ φορτίο της ανθρώπινης συνθήκης. Λήθη και μνήμη μονομαχούν. Στραγγίζει τη λήθη και βγάζει μνήμη. Η λήθη εγκαταλείπει τη μνήμη χάριν του χρόνου που περνά από πάνω της αδυσώπητος. "

– Ντίνος Σιώτης, Καθημερινή

"...Σ’ ευχαριστούμε, που σ’ αυτήν την περίεργη εποχή που ζούμε επιλέγεις να εκφράσεις με ειλικρίνεια και καθαρότητα, λιτά, απλά και ουσιαστικά όλα όσα μας απασχολούν. Μας δυναμώνεις, που αντέχεις ακόμη να ταιριάζεις τις λέξεις φτιάχνοντας φράσεις γεμάτες νόημα, που επισημαίνουν την ασάφεια των κανόνων που συχνά καλούμαστε ν’ ακολουθήσουμε."