Αρμινούτα

"...Το _Αρμινούτα_ είναι ένα πανέμορφο όσο και γλυκόπικρο μικρό βιβλίο, μια περιεκτική αν και περιληπτική καταγραφή των δυνατοτήτων που έχουμε οι ενήλικοι να φανούμε σκληροί στα παιδιά. Όλοι οι ενήλικες στο βιβλίο αυτό είναι – είτε αιτιολογημένα είτε αναιτιολόγητα – σκληροί και όλοι τσαλαβουτάνε σαν παιδιά που παίζουν, σε λασπόλακους γελοιότητας και αδυναμίας. Όμως σε αντίθεση με αυτά, εκείνοι δεν ευχαριστιούνται ούτε λεπτό, αντίθετα μοιάζουν για πάντα να έχουν απωλέσει την δυνατότητα αυτοσαρκασμού και οίκτου. Η τελευταία σκηνή του βιβλίου είναι μια μαχαιριά στην καρδιά, ένα ιδιαίτερο δείγμα αφήγησης από εκείνα που ξετυλίγουν και ξετυλίγουν τις στρώσεις τους σαν κρεμμύδι καυτερό και μέρες αφότου η ανάγνωση έχει τελειώσει, καίνε ακόμα."

"...Μια ευαίσθητη γυναικεία φιγούρα φτιαγμένη με χρώματα που λιώνουν και χάνονται μέσα στο νερό επέλεξε για το εξώφυλλο αυτού του τρυφερού μυθιστορήματος ο εικονογράφος και γραφίστας Χρήστος Κούρτογλου για λογαριασμό των εκδόσεων Ίκαρος. Ο τίτλος, γραμμένος με ένα κεφάλαιο «Α» που απλώνει στο χαρτί όπως τα σχέδια που ζωγραφίζαμε όταν είμασταν παιδιά με τις νερομπογιές, ταιριάζει απολύτως με την ιστορία που αφηγείται η συγγραφέας: μια παιδική ανάμνηση που δεν έσβησε, ένα κορίτσι που επιστρέφει στο παρελθόν αναζητώντας τη μάνα του και τις ρίζες μιας χαμένης οικογένειας που δεν μπορεί να θρέψει την ενήλικη ζωή της."

– Μάρω Βασιλειάδου, Καθημερινή

"...Ανήκουμε σε αυτούς που μας γέννησαν ή στην οικογένεια που μας μεγαλώνει; Η ιστορία μιας δεκατριάχρονης κοπελίτσας που αναγκάζεται να επιστρέψει στη βιολογική της οικογένεια χάνοντας τα προνόμια της μέχρι τότε άνετης ζωής της έγινε best seller και βρίσκεται ήδη στον δρόμο για το σινεμά. Διαβάστε το πριν φτάσει στις αίθουσες."

– Αναστασία Καμβύση, Marie Claire

"...Πώς καταφέρνει η συγγραφέας να γράψει ένα τόσο σαγηνευτικό βιβλίο; Ίσως επειδή κατέχει την τέχνη της αφήγησης και την πλέκει με ακαριαίες φράσεις (απλών κατά τα άλλα λέξεων) που όμως κρύβουν η καθεμιά τους ολόκληρες καταστάσεις. Η νεαρή της πρωταγωνίστρια δεν εκμαιεύει ούτε εκβιάζει λεπτό την συγκίνηση. Όσο κι αν είναι φαρμακωμένη από εκείνο που θεωρεί σκληρή συμπεριφορά, η απορία, η αίσθηση της αδικίας κι η ανάγκη των απαντήσεων απλώς εκφέρονται με τον πιο απλό κι έξυπνο τρόπο. Ίσως γι’ αυτό κόβουν βαθιά. Αυτή η ιστορία ενηλικίωσης είναι ταυτόχρονα και μια διαρκώς ανοιχτό υπόμνημα πως η παιδικότητα χάνεται ολοένα και σε πιο μικρές ηλικίες. Τίποτα δεν περισσεύει εδώ, ακόμα κι οι μικρές λεπτομέρειες της ζωής· αντίθετα, φορτίζουν κι αυτές μια διαρκώς ζεστή διήγηση. Έχω την αίσθηση πως ένα τέτοιο βιβλίο μπορεί να διαβαστεί κι από αναγνώστες στην ηλικία της Αρμινούτας."

Ορφανή με οικογένεια. Η μεταφράστρια της «Αρμινούτα», Δήμητρα Δότση, μιλάει στην εφημερίδα TA NEA για τη λιτή γλώσσα, «κοφτερή σαν μαχαιριά», της ιταλίδας συγγραφέως Ντονατέλα ντι Πιετραντόνιο.

"...Η αφήγηση, πρωτοπρόσωπη, όλα παρουσιάζονται από τη μεριά της πρωταγωνίστριας. Και τόσο εκρηκτική και συγκλονιστική. Το κορίτσι αφηγείται την περίεργη και τόσο τρικυμισμένη ιστορία της ζωής του, μιλώντας απλά, ντόμπρα και ουσιαστικά. Χωρίς συναισθηματισμούς, χωρίς φιοριτούρες. Προσπαθώντας να κατανοήσει τι συμβαίνει, τόσο στην καθημερινότητά της, όσο και εντός της, πού οδηγείται και πού θα καταλήξει."

"...Η Αρμινούτα είναι η προσωποποίηση της δυσκολίας ενηλικίωσης στην οικογένεια, είναι η περιπέτεια ενός παιδιού που πασχίζει να βρει τη θέση του στην κοινωνία. Η ηρωίδα μοιάζει μόνη και παροπλισμένη απέναντι σε μια οικογένεια που δεν τη θεωρεί κομμάτι της, κάτι που για την ίδια είναι ένας μικρός θάνατος. Αυτή η οικογένεια με τα πολλά μέλη και τις συνεχείς συγκρούσεις και την οποία η συγγραφέας περιγράφει τόσο γλαφυρά είναι ένα δείγμα γραφής των όσων ενδέχεται να συμβαίνουν στην πραγματικότητα. Αυτό που πετυχαίνει η συγγραφέας με θάρρος και τόλμη είναι να αναδείξει τα μείζονα προβλήματα της οικογένειας εν γένει έτσι όπως εκείνη ίσως την είχε ζήσει ή όπως την κατέγραψε από το περιβάλλον της. Σκοπός της είναι σε καμία περίπτωση να μην εξωραΐσει καταστάσεις αλλά να επικεντρώσει το ενδιαφέρον της σε συμπεριφορές που πλήττουν παιδιά όπως η Αρμινούτα."

"...Διαβάζοντας η αλήθεια είναι το μυθιστόρημα της Piertrantonio μπορώ να πω ότι συναισθάνθηκα απόλυτα την ηρωίδα της. Έγινα σάρκα από την σάρκα της, εναρμονίστηκα πλήρως μαζί της, και βίωσα κάθε της σκέψη και συναίσθημα ως δικό μου! Κατανόησα πλήρως τους θεματικούς άξονες γύρω απ’ τους οποίους περιστρέφεται η πλοκή της συγγραφέως και οδηγήθηκα σε ένα πλήθος σκέψεων."

"...Η Ντονατέλα ντι Πιετραντόνιο έγραψε ένα σπουδαίο βιβλίο γύρω από τη σχέση μητέρας κόρης, σχέση πρωταρχική, θεμελιώδη, που συχνά λοξοδρομεί, ωστόσο, από την οδό της αγάπης και της ανεπιφύλακτης αποδοχής προς την απομάκρυνση, την απόρριψη, την εγκατάλειψη. Και ταυτόχρονα μίλησε για τα δεινά της εσωτερικής μετανάστευσης, τον πρωτογονισμό της φτώχειας, τη βαναυσότητα της ανέχειας. Λιτό, δωρικό, διόλου μελοδραματικό, το βιβλίο της ευτύχησε στην ελληνική του απόδοση από τη Δήμητρα Δότση. "

"...Προφανώς έχουμε να κάνουμε με μυθιστόρημα σταδιακής ωρίμασης του ήρωα και περάσματος από την αφέλεια της παιδικότητας στην πρώιμη ωριμότητα της εφηβείας. Τι καταφέρνει η Πιετραντόνιο; Να μας μεταφέρει πολλά στοιχεία της ηρωίδα της με άμεσο και ευθύ τρόπο. Δεν υπερβάλλει στο συναίσθημα, δεν χρησιμοποιεί πληθωριστικά σχήματα να μας κάνει στανικά να την αγαπήσουμε. Επίσης, η διαχείριση του περιβάλλοντος στο οποίο κινείται το μυθιστόρημα είναι δομημένο με στέρεο και γλαφυρό τρόπο. Ο κλειστός κόσμος της ιταλικής επαρχίας, τα σφραγισμένα στόματα, η ενοχή και η μπρουταλιτέ που κυριαρχούν εντός των τειχών, γίνονται απαραίτητο υλικό στο μυθιστόρημα και πλέκονται άρρηκτα με τη δομή του."

"...Η _Αρμινούτα_, είναι ένα συναρπαστικό–συγκινητικό βιβλίο, γεμάτο ζωή χωρίς ζωή, γεμάτο απογοητεύσεις αλλά και αντοχές και επιμονή σε στόχους, γεμάτο αντίξοα συναισθήματα, γεμάτο ενσυναίσθηση και τελικά Αγάπη! Εξαιρετική η μετάφραση της Δήμητρας Δότση, που αξιοποιεί, αναδεικνύει και δεν αφήνει τίποτα να χαθεί από το πνεύμα της Πιετραντόνιο."

"...Η Pietrantonio δεν βραβεύτηκε αδίκως με ένα από τα εγκυρότερα ιταλικά λογοτεχνικά βραβεία, το Premio Campiello. Το σύντομο μυθιστόρημά της είναι βαθιά ανθρώπινο, η γραφή της ρεαλιστική, αλλά ταυτόχρονα λυρικότατη. Έχει κανείς την αίσθηση ότι ξέρει από πριν την ηρωίδα, ενήλικη πλέον, και παρακολουθεί ένα επεισόδιο της ζωής της που την άλλαξε και την διαμόρφωσε χαρακτηριστικά."

Παρατηρώ τους χαρακτήρες και νιώθω λύπη γι’αυτούς τους γονείς, που η βιοπάλη και η στέρηση τους έχει κάνει σκληρούς, σαν να έχουν ξεχάσει τι σημαίνει τρυφερότητα. Πώς μπορούν γονείς να είναι τόσο σκληροί με τα παιδιά τους; Πώς γίνεται να μην λυγίζεις απέναντι σε ένα παιδί που νιώθει πίκρα, που νιώθει μόνο του; Εκτός κι αν εσύ ο ίδιος μέσα σου νιώθεις πιο μόνος σου από εκείνο. Εκτός κι αν η ζωή μαζί σου έχει φανεί πολύ σκληρή.

"...Η ιστορία παραμένει εστιασμένη στις σκέψεις και τα συναισθήματα της Αρμινούτα με το συναίσθημα της απώλειας, τόσο των ανθρώπων όσο και των συνθηκών ζωής να διερευνώνται από τη συγγραφέα σε μεγαλύτερο βάθος. Η επιστροφή της Αρμινούτα παρουσιάζεται σαν ένα υποχρεωτικό ταξίδι στην ωριμότητα. Η ηρωίδα μεγαλώνει μέσα από μια σειρά γεγονότων που την βοηθούν να ανακαλύψει τον εαυτό της και την κάνουν να αγωνιστεί για αυτό που πιστεύει ότι είναι δικό της: το δικαίωμα να έχει μια στοργική μητέρα και μια οικογένεια που να την αγαπάει, το δικαίωμα να πηγαίνει στο σχολείο και να σπουδάζει."

"...Ένα γλυκόπικρο δυνατό και ουσιαστικό κοινωνικό μυθιστόρημα. Τα συναισθήματα της Αρμινούτα που έχει εγκαταλειφθεί δυο φορές. Η Διπλή εγκατάλειψη που βιώνει, η φτώχεια, οι ανύπαρκτοι οικογενειακοί δεσμοί, η απομόνωση, η ελπίδα, η απελπισία, τα αδιέξοδα, ο πόνος, η αγάπη, η θυσία, η συγχώρηση. Και είναι σπουδαίο το γεγονός ότι η συγγραφέας επέλεξε την πρωτοπρόσωπη αφήγηση. Αδιαμφισβήτητος πρωταγωνιστής και η μητρότητα, η σχέση μητέρας-κόρης, αλλά και οι οικογενειακοί δεσμοί, οι αδελφικές σχέσεις."

"...Ενα ανάγνωσμα, που αν και δεν μπορεί να χαρακτηριστεί αυστηρά ως young adult, μιλά στην καρδιά για την ωμή, γεμάτη πάθος εφηβεία, την ανάγκη του ανήκειν και τη μητρότητα με έναν τρόπο συγκλονιστικό. Ενα βιβλίο που σε πλημμυρίζει συναίσθημα, μυρωδιές και γεύσεις Ιταλίας."

"...Η _Αρμινούτα_ είναι ένα συγκλονιστικό βιβλίο για τη σχέση μητέρας-κόρης, μια σχέση θεμελιώδη για την εξέλιξη ενός πλάσματος και ταυτόχρονα για την αδερφική αγάπη, μια αγάπη που πηγάζει από μια κοινή μήτρα και επομένως είναι ανυπέρβλητη. Ζητήματα όπως αυτά της ανατροφής των παιδιών, του κοινωνικού αποκλεισμού, της φτώχειας, της απόρριψης, της εγκατάλειψης και της μοναξιάς είναι εξίσου ζητήματα που αναδεικνύονται στο βιβλίο. Είναι μια απίστευτη ιστορία με υπέροχη ροή και ταυτόχρονα αιφνιδιασμό. Με γεγονότα και καταστάσεις που δημιουργούν ένα ιδιαίτερο συναισθηματικό φορτίο σε κάθε του σελίδα. Χαρακτηριστικά που αποδεικνύουν το συγγραφικό ταλέντο της Πιετραντόνιο και το μεταφραστικό ταλέντο της Δήμητρας Δότση."

"...Η Αρμινούτα μέσα από την οικογενειακή της περιπέτεια γίνεται η αναζήτηση της θαλπωρής, η βουβή κραυγή της παιδικής ανάγκης για αγάπη, για σιγουριά, για μια ασφαλή αγκαλιά, ό,τι κι αν συμβαίνει γύρω, όπου κι αν βρίσκεται κανείς· αίτημα κοινό για κάθε ανθρώπινη ύπαρξη. Και συνάμα η Αρμινούτα γίνεται η πραγμάτωση μίας καθαρής λογοτεχνικής γραφής, απροσποίητης, ουσιαστικής, σημερινής αλλά και κλασικής τολμώ να πω."

"Η συγγραφέας Donatella Di Pietrantonio θίγει σε αυτό το πολύ συγκινησιακά φορτισμένο μυθιστόρημα την ιστορία ενηλικίωσης ενός κοριτσιού που βρίσκεται να ακροβατεί ανάμεσα σε δύο ζωές. [...]Πρόκειται για μία αφήγηση δεμένη στενά με τον τόπο της υπαίθρου, τον τόπο της συγγραφέως που σαν ηθογράφος καταγράφει επιπλέον στοιχεία λαογραφίας και ντόπια έθιμα. Με κινηματογραφική διάθεση η συγγραφέας μας μεταφέρει νοερά στο χώρο όπου εκτυλίσσεται η ιστορία της και μας φέρνει σε επαφή με έναν κόσμο διαφορετικό από αυτό των μεγαλουπόλεων."