Το δεν είμαι ακόμα

ΟΔΟΣ ΠΕΤΡΟΥ ΡΑΛΛΗ Να φτύνω αίμα σε καλούς κρυψώνες λάβε και φάγε να του πω, τούτο εστί το σώμα σου, να με βαφτίσει δούλη του, τη μοναξιά κι όλα τα άγρια θηρία του μυαλού να μοιραστούμε τους κρυφούς χειμώνες του βαθιά να σκάψει για να βρει την τρυφερότητα σωσίβιο στην τρέλα.

Συνηχώντας με τη φωνή του μεγάλου Δανού Κίργκεγκορ, o ποιητής Νίκος Καρούζος θα γράψει: «Είμαστε στην αγωνία, μέσα στην ιστορία, στην κατάσταση του θανάτου, όπου η πολλαπλότητα αποτελεί τη φυσική μας κατάσταση, όμως, ζητάμε να εξέλθουμε ακριβώς από αυτό, ζητάμε την απελευθέρωση από την ατομική συνείδηση, για να ζήσουμε στην πληρότητα του Όλου, εκεί όπου ο Λόγος κατοικεί». Ο Νίκος Καρούζος, αν και δηλωμένος τιμητής της ύλης και φυσικός απόγονος των Προσωκρατικών, συνεχίζει με το έργο του την παράδοση των ορθόδοξων Ασκητών της Ερήμου και κάθε άλλη πνευματική παράδοση που αναγνωρίζει στη ρίζα του Ρήματος το ίχνος του Καθολικού Ανθρώπου. Τέσσερα κείμενα, που δεν παραμένουν αυστηρά στα λογοτεχνικά χωράφια, αλλά επιχειρούν να ανιχνεύσουν μυστικιστικές θεάσεις ενός σημαντικού ποιητή.

Τι είναι «η αληθινή ζωή»; Το ερώτημα απασχόλησε τη φιλοσοφική και θεολογική σκέψη αλλά και όλες τις πνευματικές σχολές και τάσεις από την αρχαιότητα ως σήμερα. Η Κλεοπάτρα Λυμπέρη ξαναπιάνει αυτό το ερώτημα, αντιδρώντας στην τραγικότητα της μεταμοντέρνας συνθήκης και στην απόσυρση του Πνεύματος. Το νέο της βιβλίο συνυπάρχει με τη σκέψη του Ερνστ Μπλοχ, του οποίου ο ουτοπικός κόσμος μη-είναι-ακόμη (Noch-Nicht-Sein) στηρίζεται στη φαντασιακή διάσταση και τις δυνατότητες του κρυμμένου μέλλοντος. Η Κ.Λ. από διαφορετική οπτική, ανιχνεύει τη δική της Ουτοπία, εκείνη την εσωτερική επανάσταση που οδηγεί στο αιώνιο παρόν και στην αποκάλυψη του Όλου ως εαυτού. Ένα βιβλίο που επιδιώκει να ενώσει ξανά την ποίηση με τη φιλοσοφία, χωρίς να απομακρύνεται από το λυρικό διακύβευμα. Ενύπνιον Χρόνια υπηρέτης, ντρεπόμουν να το γράψω πως μια νύχτα στον ύπνο μου ήμουν το ιδεατό πρόσωπο του Όλου, ένας εαυτός λίαν καλλιτεχνικός με πολλά ονόματα και ψυχές ενωμένες (Σπυρίδων, Μαρία, Κατερίνα, Θεοχάρης, Αντιγόνη, Μαλβίνα, Στυλιανός, και ένα ακόμη απαστράπτον ήθος στο κέντρο – το όνομα Αναστασία). Και ήταν τα ονόματά μου αυτά σαν πουλάκια μαζεμένα σε δέντρο που ανάμεναν κάτι μέσα στη φωτιά και όλα μαζί τιτίβιζαν – όχι δεν θα πετάξουν μακριά. Στο θορυβώδες αυτό όνειρο κυριαρχούσε η Αγάπη. Εν τέλει, τα πράγματα είναι απλά. Ένα κι ένα κάνουν δύο∙ γκρεμίζεται παταγωδώς κάθε περίπτωση άλλη. (ή μήπως όχι;)