Διαβάζοντας τον Σεφέρη

Είναι φανερό ότι το ποιητικό έργο του Γιώργου Σεφέρη, όπως μας έχει παραδοθεί, δεν παρουσιάζει τις εκδοτικές και άλλες δυσκολίες που παρουσιάζει, ας πούμε, το έργο του Κορνάρου ή του Σολωμού, του Κάλβου ή, ακόμα και, του Σαραντάρη. Αυτό δεν σημαίνει, φυσικά, πως μια φιλολογική προσέγγιση, με την ευρύτερη έννοια του όρου, δεν είναι απαραίτητη για τη μελέτη της σεφερικής ποίησης. Το αντίθετο· δουλειά υποδομής και αυτή, θα βοηθήσει την επικοινωνία του αναγνώστη με το ποίημα, θα στηρίξει την ανάλυση, την ερμηνεία και, τέλος, την κριτική πράξη. Με οδηγό πάντοτε το ίδιο ποίημα, ο μελετητής θα συγκεντρώσει το ποικιλόμορφο υλικό που φαίνεται να το φωτίζει. Θα έχει όμως ―θα πρέπει να έχει― τη συναίσθηση ότι η διαδικασία αυτή δεν είναι παρά προετοιμασία (για τον ίδιο ή και για όποιον παραλάβει τη σκυτάλη) για να ξαναγυρίσει στο ποίημα. Αξίζει να θυμηθούμε εδώ τον νέο ακόμα Σεφέρη που υποστηρίζει την ανάγκη να «φύγουμε από τις αναλύσεις, που όσο και να χρησιμεύουν, χρησιμεύουν πραγματικά όταν τις λησμονήσει κανείς ολωσδιόλου για να γυρίσει στο έργο και [να] παραδεχτούμε ότι ένα ποίημα δεν είναι κάτι που αποτελείται από διάφορα κομμάτια ―τα ξεχωρίζουμε πάντα αυθαίρετα― αλλά ένα οργανικό σύνολο, όπου χρησιμοποιήθηκαν στοιχεία του εξωτερικού και του εσωτερικού κόσμου, και όπου τα στοιχεία αυτά δεν είναι ποτέ όπως ήταν. Είναι ακριβώς αλλαγμένα από τη φύση του ποιήματος. Απόσπασμα από την εισαγωγή της έκδοσης.