Έμβια όντα

"Στο έξοχο μυθιστόρημά της, η Τούρπεϊνεν συνδυάζει με σπάνια ευαισθησία και δεξιότητα ιστορικά γεγονότα και μυθοπλασία σε μια συναρπαστική περιπέτεια που διατρέχει τρεις αιώνες."

"Το μυθιστόρημα _Έμβια όντα_ δεν είναι απλώς ένα οικολογικό αφήγημα. Είναι μια φιλοσοφική σπουδή πάνω στην ανθρώπινη θέση στον κόσμο."

– Διονύσης Μαρίνος, Η Καθημερινή

"Η Turpeinen λοιπόν έχει δημιουργήσει ένα αλλόκοτο όσο και όμορφο βιβλίο με τη δική του μελαγχολική ευαισθησία, ένα βιβλίο που αφενός θαμπώνει τον αναγνώστη με την περιπέτεια των εξωτικών ταξιδιών και τις ανακαλύψεις νέων τόπων και αφετέρου τον βάζει να αναλογιστεί τη θέση του στο ευρύτερο βασίλειο της ζωής που είναι ο πλανήτης μας.»

"Η πολυπλοκότητα της αφήγησης, η εκτεταμένη έρευνα, η εξαιρετική ιδέα θα έφταναν να κρατήσουν το ενδιαφέρον μου ακόμα και σε μια non-fiction αφήγηση. Όμως αυτό που το κάνει μοναδικό είναι η λογοτεχνία."

– Κατερίνα Μαλακατέ, Διαβάζοντας

"Η Turpeinen δεν εξιδανικεύει∙ δείχνει πώς μέσα από τα λάθη και τις υπερβολές, ο κόσμος μας εξακολουθεί να γεννά ομορφιά. Το Έμβια Όντα γίνεται έτσι ένας λογοτεχνικός καθρέφτης της ίδιας της ζωής που μοιάζει πολύπλοκη, εύθραυστη, αλλά πάντοτε ικανή να ξαναγεννηθεί."

"Η Iida Turpeinen στο μυθιστόρημά της Έμβια όντα (εκδ. Ίκαρος, μτφρ. Βίκυ Αλυσσανδράκη) βασίζει την αφήγησή της στην εξιστόρηση της ανακάλυψης και της εξαφάνισης της θαλάσσιας αγελάδας του Στέλερ. Αξιοποιεί επιστημονικά δεδομένα και ιστορικά γεγονότα, καλύπτοντας τα κενά με τη μυθοπλαστική δημιουργία."

"Συνταιριάζοντας αρμονικά την εξαφάνιση των ειδών με την ιστορία αποικισμού της Αλάσκας, η συγγραφέας υφαίνει μία ιστορία που θα μπορούσε κάλλιστα να χαρακτηριστεί δυστοπική, αν δεν υπήρχαν τόσες αποδείξεις ότι είναι πραγματική."

– Ματίνα-Ιωάννα Κυριαζοπούλου, Ελεύθερος Τύπος

"Η συγγραφέας στο αφηγηματικό της μικροσκόπιο βλέπει τους ήρωές της χωρίς κλινική παρατήρηση αλλά με ζεστό χάδι απέναντι στην απεραντοσύνη της ύπαρξης. Συναρπαστικό, ακτιβιστικό, επείγον."

"Η χρήση του ενεστώτα, η εναλλαγή εστιασμένων περιγραφών με στοχαστικά μεταβατικά τμήματα και η προσεκτική διαχείριση της τριπλής χρονικότητας συνθέτουν ένα ύφος που ισορροπεί ανάμεσα στην αφηγηματική ακρίβεια και το λογοτεχνικό στοχασμό αναδεικνύοντας τη συγκροτημένη και μεθοδική προσέγγιση της συγγραφέα στη διαμόρφωση του αφηγηματικού της κόσμου."

"Τα _Έμβια όντα_ είναι μια στοχαστική περιπλάνηση για τη φύση, τη μνήμη και την ανθρώπινη αλαζονεία απέναντι στο θαύμα της βιοποικιλότητας, ένα οικολογικό έπος σε μικρογραφία, όπου το χαμένο κήτος γίνεται σύμβολο όλων όσων προσπαθούμε να διασώσουμε από την ίδια μας την πρόοδο."

"...μια λογοτεχνική υπενθύμιση ότι η ιστορία του κόσμου δεν είναι αποκλειστικά ανθρώπινη υπόθεση. Ότι οι πληγές της φύσης δεν είναι παρά τα δικά μας σημάδια πάνω σε έναν πλανήτη που ίσως κάποτε πάψει να μας ανέχεται. […] Κι αν τελικά το βιβλίο αυτό μιλάει για κάτι ακόμη βαθύτερο, είναι για την αναζήτηση εκείνης της λεπτεπίλεπτης ισορροπίας μεταξύ ανθρώπου και κόσμου: για το τι σημαίνει να είσαι «έμβιο ον» σε έναν πλανήτη που δεν μας ανήκει, απλώς μας φιλοξενεί."

"έγραψε ένα υβδριδικό μυθιστόρημα που άλλοτε διαβάζεται σαν μυθιστόρημα και άλλοτε σαν επιστημονικό χρονικό. Βασικό της θέμα η ανακάλυψη και στη συνέχεια η εξαφάνιση της «θαλάσσιας αγελάδας του Στέλερ». […] Η συγγραφέας πρέπει να νιώθει δέος για τη φύση και τα αινίγματά της και αυτά μεταδίδει στον αναγνώστη μέσα από την εκπληκτική της αφήγηση – ένα περίτεχνο ψηφιδωτό στην ουσία.

– Ηλίας Μαγκλίνης, Η Καθημερινή

"Πρόκειται για μια αναγνωστική και γοητευτική ιστορία."

– Άθως Δημουλάς, Περιοδικό Κ

"Παράξενο και ποιητικό υβρίδιο ιστορίας, βιογραφίας και μυθοπλασίας, το βιβλίο της νεαρής Φινλανδής βρίθει περιπέτειας όσο και μελαγχολίας, αφού προσπαθεί να καταγράψει την πρώτη καταγεγραμμένη περίπτωση εξαφάνισης ενός ζωικού είδους λόγω της επαφής του με τον άνθρωπο. Αγγίζει ιδιαίτερες χορδές."

"Η Ίντα Τουρπέινεν κατορθώνει, στο πρώτο της κιόλας μυθιστόρημα, να γράψει ένα κείμενο σπάνιας ωριμότητας και οικολογικής ευαισθησίας, που δεν επιζητεί απλώς να συγκινήσει, αλλά να αφυπνίσει. Τα Έμβια όντα είναι μια υπόμνηση ότι ο κόσμος δεν μας ανήκει, τον δανειζόμαστε για λίγο κι οφείλουμε να τον επιστρέψουμε με σεβασμό."

"Χρησιμοποιώντας το χρονικό της εξαφάνισης αυτού του μοναδικού είδους, το βιβλίο της Τουρπέινεν συνθέτει μια ελεγεία για την περιβαλλοντική κατάρρευση που προκαλεί ο άνθρωπος."

– Κυριακή Μπεϊόγλου, Εφημερίδα των Συντακτών