Η μέρα που τα κραγιόνια τα παράτησαν

"...Η αλήθεια είναι ότι ο τίτλος μου κέντρισε το ενδιαφέρον εξαρχής. Είναι που όλοι εμείς οι γονείς είμαστε τόσο εξοικειωμένοι πλέον με τους μαρκαδόρους, τα κραγιόνια, όλων των ειδών τα μολύβια, χωρίς να έχουμε μπει στη διαδικασία να σκεφτούμε πόσο βασικό ρόλο παίζουν στη ζωή των παιδιών. Μία από τις σημαντικότερες ασχολίες τους. Η ζωγραφική. Συνυφασμένη με την παιδική ηλικία, τη δημιουργία, τη φαντασία. Αν τα εργαλεία της παραιτηθούν θα δημιουργηθεί ένα μεγάλο κενό, πράγματι."

"...Μη λησμονήσετε ότι τα σκίτσα του Τζέφερς είναι τόσο οικεία στο παιδικό μάτι που προς στιγμήν θα νομίσετε ότι τα έφτιαξε εξάχρονος. Κι αυτό είναι πραγματικά αξιοσημείωτο για ένα βιβλίο με την νοηματική κατεύθυνση του _Η Μέρα που τα κραγιόνια τα πατάτησαν_."

"...oμολογώ πως δεν έχει υπάρξει ώρα που να μην το ανοίξαμε, μέρα που να μην το διαβάσαμε και στιγμή που να μην μας έδωσε έμπνευση για ζωγραφική!"

"...Το βιβλίο προδιαθέτει για ευφάνταστα, ξεκαρδιστικά ξεφυλλίσματα και είμαι σίγουρη ότι ο Jeffers πέρα από τις εικόνες του, θα έβαλε λίγες δόσεις από το χιούμορ του. Η ανάγνωσή του με πάει σε πολλά και ταυτόχρονα μηνύματα. Η ζωή μας είναι πιο ενδιαφέρουσα και όμορφη, όταν έχει πολλά χρώματα και ισορροπία."

"...Αυτά τα υπέροχα κραγιόνια κατάφεραν να μας κάνουν να γελάσουμε με την καρδιά μας και να ανακαλύψουμε ξανά πόσο όμορφη είναι η ζωή με όλα τα χρώματα μαζί."

"...Τούτη δω η ιστορία είναι μια επανάσταση …γραφική! Από πότε τα κραγιόνια έχουν φωνή; [...] Αγαπημένο βιβλίο για μικρά παιδιά μα και για γονείς που μπορούν να σκεφτούν μια νέα ιδέα τακτοποίησης των …κραγιονιών, που συνήθως βρίσκονται παντού."

"...Ο Drew Daywalt γράφει μια ιστορία πρωτότυπη και συναρπαστική, την οποία ο Oliver Jeffers συμπληρώνει με τον δικό του μοναδικό τρόπο, με σχέδια που από το εξώφυλλο ακόμη ξέρεις πως είναι δικά του, καθώς είναι τόσο αναγνωρίσιμα σε όποιον τον παρακολουθεί και τον θαυμάζει. Κι όταν το κείμενο συναντά με τόση μαεστρία την εικόνα, το αποτέλεσμα δεν μπορεί παρά να είναι εξαιρετικό!"

"...Ο γιος μου λάτρεψε την ιστορία! Νομίζω ήταν η πρώτη φορά που τον είδα να ξεκαρδίζεται στα γέλια με ένα βιβλίο και η πρώτη φορά που μου ζήτησε να του διαβάσω βιβλίο δεύτερη φορά απανωτά! Θαύμασε τα σκίτσα του Jeffers και νομίζω πως θα γίνουν πηγή έμπνευσης για τις καλλιτεχνικές του ανησυχίες."

"...Το τελικό αποτέλεσμα είναι ένα όμορφο βιβλίο, με πολύχρωμη, ζωντανή εινονογράφηση και μια ιστορία που σε κάνει πραγματικά να διασκεδάζεις όταν τη διαβάζεις."

"...Μια ευφάνταστη και ξεκαρδιστική ιστορία, που σίγουρα θα κάνει τα παιδιά να δουν τα κραγιόνια τους διαφορετικά. Θα τα κάνει να σκεφτούν πώς αλλιώς μπορούν να χρησιμοποιήσουν τα χρώματα και να αξιοποιήσουν τη φαντασία τους για να εφεύρουν νέες λύσεις. Επίσης θα καταλάβουν ότι είναι σημαντικό να προσέχουμε τα πράγματά μας γιατί όλα είναι με τον τρόπο τους σημαντικά. Και αν ο Daywalt δίνει φωνή στα κραγιόνια, ο Jeffers τούς δίνει ζωή με τον μαγικό τρόπο που μόνο εκείνος ξέρει. Οι ζωγραφιές του φαντάζουν οικείες και θα μπορούσαν να είναι οι ζωγραφιές του μικρού Ντάνκαν."

"Ένα ακόμη βιβλίο -έργο τέχνης από έναν εκδοτικό οίκο που σέβεται τους μικρούς και μεγάλους αναγνώστες του και μας χαρίζει συχνά -πυκνά πολύτιμα αναγνωστικά δώρα."

"...Κάθε κραγιόνι και μια παιδαγωγική παρατήρηση, μια παιδαγωγική παραίνεση από τον ενήλικο προς τους μικρούς ζωγράφους. Λέμε παιδαγωγική και όχι διδακτική γιατί εκείνος που αναλαμβάνει αυτό το ρόλο πιο πολύ προτείνει και λιγότερο επιβάλει. Μάθημα ζωγραφικής λοιπόν για την αξία και τις ιδιότητες των χρωμάτων, αλλά κυρίως για τη φαντασία και την ελευθερία που είναι συνυφασμένες με την τέχνη!"

"...Το χιούμορ του Drew Daywalt και η καταπληκτική εικονογράφηση του αγαπημένου Oliver Jeffers, έχουν δημιουργήσει ένα πραγματικό θησαυρό για μικρούς βιβλιοφάγους!"

"...Ένα διασκεδαστικό και χιουμοριστικό παραμύθι που κρύβει έξυπνα μηνύματα για τα παιδιά. Οι συμβολισμοί των χρωμάτων και η θέση τους μέσα στην καθημερινότητα. Αλλά και η διδαχή αυτών στα μικρότερα παιδιά. Κάθε χρώμα λαμβάνει τη δική του προσωπικότητα και με λανθάνοντα διδακτισμό μιλά για την ισότητα, τη φιλία, τη χρησιμότητα όλων στην κοινωνία, αλλά και την αγάπη."

"...δίπλα στο χιουμοριστικό κείμενο του Daywalt, γραμμένο «στο χέρι» με διαφορετικό σε κάθε σελίδα χρώμα, φιγουράρουν οι εικόνες του Jeffers, όμοιες με παιδικές ζωγραφιές. Τόσο πειστικές, ώστε να περιέχουν ακόμα και μολυβιές εκτός γραμμών. Με τον τρόπο ενός παιδιού, αν και ο Jeffers βάζει τη σφραγίδα του πετώντας σε ανύποπτες στιγμές χαρακτηριστικά στοιχεία της τεχνοτροπίας του."

"...Επιτυχία για ένα παιδικό βιβλίο είναι όταν εκτός από τα παιδιά στα οποία και απευθύνεται να καταφέρνει να ενθουσιάσει και τους μεγάλους! Αυτό ακριβώς συνέβη και στο σπίτι μας, όταν πήραμε στα χέρια μας το βιβλίο «Η μέρα που τα κραγιόνια τα παράτησαν» του Drew Daywalt σε εικονογράφηση του Oliver Jeffers."

"...Το βιβλίο είναι πραγματικά διασκεδαστικό, καλογραμμένο, με πολλαπλές αναγνώσεις και ένας πρωτότυπος ύμνος στην αξία της συνεργασίας και της αλληλεπίδρασης. Όλα γίνονται ευκολότερα, ομορφότερα, πολύχρωμα και πιο πλούσια όταν ο καθένας βάζει τις δεξιότητες και τα ταλέντα του για να φύγει από το εγώ και να περάσει αβίαστα στο εμείς, που είναι απείρως ομορφότερο!"

"Επαναστατώντας λοιπόν τα κραγιόνια, μοιάζει σαν αυτό που εμείς οι ενήλικες ονομάζουμε σωματική αντίδραση –αν τα κραγιόνια ήταν κομμάτι του σώματός μας. Το σώμα μας, μας λέει πως «νισάφι, πια, κάτι δεν πάει καλά». Αυτό κάνουν και τα κραγιόνια. Επαναστατούν, του ζητούν κάτι να αλλάξει. Και ο Ντάνκαν το κάνει. Αυτό που στη ζωή μπορεί να πάρει χρόνια και πολύπλοκες διαδικασίες, μέσα από τη φαντασία και το παιχνίδι μπορεί να συμβεί φυσιολογικά, σχεδόν ανεπαίσθητα."

"...Μια ιστορία γεμάτη χιούμορ, που μιλά στα παιδιά όπως θα μίλαγε ένα παιδί, γράφει όπως θα έγραφε ένα παιδί, ζωγραφίζει όπως θα ζωγράφιζε ένα παιδί. Μια ιστορία που εξυμνεί τις έννοιες της ισότητας, της συνεργασίας, της διαφορετικότητας, και της ισορροπίας που χαρίζει στη ζωή μας η ύπαρξη πολλών διαφορετικών "χρωμάτων", αλλά και τη σημασία που έχει να μπορούμε να μπαίνουμε στη θέση των άλλων, προκειμένου να εκτιμήσουμε το έργο τους, αλλά και την ξεχωριστή τους θέση στη ζωή (μας)."