Κόκκινες ουλές

Η ένταση σε όλες τις ιστορίες του βιβλίου είναι υψηλή και τα δράματα κορυφαία, η γλώσσα ωστόσο την οποία χρησιμοποιεί η Μικέ την προφυλάσσει περίπου αυτόματα από τον μελοδραματισμό και την αισθηματολογία.

σε κάθε περίπτωση, ακριβές και δεξιοτεχνικά φτιαγμένο. Χρειάζεται ενίοτε η υπέρταση του δράματος, ειδικά στις εποχές που ζούμε, όπου τα οράματα στην καρδιά της Ιστορίας είναι περισσότερο δυσοίωνα από ποτέ. Και άκρως παρηγορητικό το υφάδι της αφήγησης που πλέκει τόσο περίτεχνα η πρωτοεμφανιζόμενη μεν, καταξιωμένη μολαταύτα, φιλόλογος και πανεπιστημιακός Μαίρη Μικέ.

...Η Μικέ καταφέρνει στο τέλος να παντρέψει όλες τις ιστορίες μαζί και να συγκεντρώσει όλες τις γυναίκες των ιστοριών της γύρω από το ίδιο τραπέζι σαν αυτή η δωδεκάδα να ήταν ένας μικρός Μυστικός δείπνος, ένας "Μυστικός Νεκροδείπνος" που καταφέρνει να καθαγιάσει τα ταραγμένα νερά μίας κατατρεγμένης πραγματικότητας...

"...Η συλλογή διακρίνεται από μια μεστή γλώσσα, γλαφυρή, έντονα καίρια και πυκνή. Κάθε πρόταση, σχεδόν, συσσωρεύει εικόνες, σχηματοποιεί τον κόσμο, λεκτικοποιεί το μικρό που ενώνεται με τα άλλα μικρά σε μια συμπαγή αφήγηση. Η γλώσσα ζωγραφίζει τα πάθη γυναικών, αισθητοποιεί τον πόνο τους, τις συνδέει με την εξορία ή με την προσφυγιά, δίνει χρώμα στα αισθήματά-τους, πινελιές στη μουντή άφωνη μοίρα-τους, φωτίζει τον δύστροπο άνεμο που τις σαρώνει..."

"...Η Μικέ θεματοποιεί και αισθητοποιεί τις κόκκινες ουλές γυναικών που δοκιμάστηκαν ιστορικά, ψυχικά και σωματικά. Η ουλή επιμένει να υπάρχει ως ορατή και ανεξάλειπτη υπόμνηση του παλιού λανθάνοντος τραύματος και μαζί της ζώσας οδύνης..."

"...Διαβάζω τις μικρές ιστορίες της Μαίρης Μικέ και αντιλαμβάνομαι ότι σε κάθε μια από αυτές βρίσκω λησμονημένα κομμάτια του εαυτού μου και προσωπικές αγωνίες. Όλες οι προσπάθειες του αυτοπροσδιορισμού, όλες οι εκδοχές δοκιμασίας της έμφυλης ταυτότητας διαδέχονται η μια την άλλη..."

"...Η Γυναίκα ήταν πάντα και θα είναι το πιο ισχυρό σύμβολο στην κοινωνία: Η Παναγία, η Μάνα, η Γιαγιά. Αυτό χρησιμοποιεί η Μαίρη Μικέ στις Κόκκινες ουλές για να μας κάνει να μπούμε έστω και λίγο στη θέση τους. Δεν είναι όμως γυναίκες που θα πρέπει να λυπηθούμε, αντ’ αυτού, παρουσιάζονται ανθρώπινα, με έντονα ποιητικά στοιχεία. Κάποιες συγκινούν περισσότερο από τις άλλες, αλλά το βασικό τους στοιχείο είναι ότι, παραδομένες ή μη, είναι μοναχικές αγωνίστριες…"

"...υφάντρα ψυχών η συγγραφέας των κόκκινων ουλών ξέρει καλά να χειρίζεται και το στημόνι και το υφάδι της αφήγησης, να υφαίνει σχέδια που κρύβουν ευλαβικά τις διακειμενικές επιστρώσεις του νήματος και τη θεωρητική δεσιά του, στερεώνοντας τα μοτίβα της με κόμπους Ιστορίας καλά κρυμμένους μέσα στην ύφανση∙ και υφαίνοντας τολμηρά και στέρεα, δίχως ακκισμούς και αγκυλώσεις, τις «μικρές ιστορίες» της να αφηγείται την ιστορία του πάσχοντος θηλυκού σώματος και να προκαλεί τους εσωτερικούς κραδασμούς που η μόνο η καλή λογοτεχνία γνωρίζει να προκαλεί αλλά και να θεραπεύει.."