Τέλος πάντων

Στο «Τέλος Πάντων» ο Αχιλλέας ΙΙΙ αποφασίζει να καταστρέψει τον κόσμο, και μάλιστα όχι μία φορά αλλά είκοσι τέσσερις. Με αφορμή τη συντέλεια, δημιουργεί και παρουσιάζει ένα πλήθος από παράξενους –ή όχι και τόσο παράξενους, τελικά– κόσμους, στους οποίους τίποτα δεν είναι αδύνατο. Με το τέλος των πάντων να μοιάζει περισσότερο με ευκαιρία παρά με απειλή, οι γνωστοί κανόνες ανατρέπονται και κάθε Αποκάλυψη οδηγεί σε περισσότερες αποκαλύψεις, καθιστώντας ξεκάθαρο ότι, ως γεγονός, το ίδιο το Τέλος έχει πολύ μικρότερη σημασία και ενδιαφέρον από όλα όσα μπορούν να συμβούν μέχρι να φτάσει κανείς σε αυτό. Στα διηγήματα του βιβλίου αυτού, ο κόσμος ολόκληρος εξετάζεται στο μικροσκόπιο, παρατηρείται μέσω τηλεσκοπίου, διηθίζεται περνώντας μέσα από διαφορετικά φίλτρα, αλλάζει μορφή μπροστά σε παραμορφωτικούς καθρέφτες κάθε είδους, διαλύεται και επανασυντίθεται άπειρες φορές, και παρουσιάζεται ως σταυροδρόμι στο οποίο το παράδοξο, το χιούμορ και η κριτική θεώρηση της πραγματικότητας συναντιούνται και παρασύρουν τον αναγνώστη σε ένα διαφορετικό λογοτεχνικό σύμπαν, όπου τα πάντα υπακούουν μέχρι τέλους σε έναν και μοναδικό κανόνα, εκείνον που ορίζει ότι «Δεν ισχύει κανένας κανόνας».

Ο Παραχαράκτης είναι μια συλλογή από φωτογραφήγηματα μικρού μήκους, δηλαδή, από ιστορίες συνοδευόμενες από αδιάσειστες φωτογραφικές αποδείξεις της ύπαρξης ενός παράξενου και γεμάτου ανατροπές κόσμου· ενός κόσμου ο οποίος, κρυμμένος ανάμεσα στις γραμμές, στις ανάσες, στο ανοιγοκλείσιμο των ματιών και στα λεπτά γκρίζα στρώματα της πραγματικότητας, περιμένει την κατάλληλη στιγμή για να ξεδιπλωθεί. Εκεί, μεταξύ άλλων απίστευτων, μπορεί να συναντήσει κανείς έναν άνδρα που αρχίζει το κάπνισμα στα εβδομήντα του και προσπαθεί να κερδίσει τον χαμένο χρόνο καπνίζοντας τέσσερα πακέτα τσιγάρα την ημέρα, ένα βραβευμένο σε καλλιστεία σκυλάκι σαλονιού που αναπολεί τα χρόνια που εργαζόταν ως τσομπανόσκυλο στα Γρεβενά, ένα λούτρινο αρκουδάκι που απεχθάνεται τις εκδηλώσεις τρυφερότητας και οδηγείται σε επαγγελματικό και συναισθηματικό αδιέξοδο, ένα χρυσόψαρο με μνήμη τριών ελεφάντων που καταπιέζεται μέσα στην γυάλα του και αναζητεί νέες εμπειρίες, έναν νεκροθάφτη που σκάβει επί σαράντα έτη λάκκους των άλλων χωρίς να έχει πέσει ούτε μια φορά μέσα ο ίδιος, αλλά και έναν άνδρα που βιοπορίζεται προσποιούμενος τη φωνή της συνείδησης για λογαριασμό ασυνείδητων ανθρώπων που είναι διατεθειμένοι να τον πληρώσουν για αυτό. Ο Αχιλλέας ΙΙΙ, σε αυτό το ανατρεπτικό βιβλίο, αμφισβητεί το προφανές και μαζί με αυτό παραχαράσσει παγιωμένες αντιλήψεις και στερεότυπα, παραθέτοντας μια σειρά από –συχνά αλλόκοτες– ιστορίες, στις οποίες το παράδοξο προβάλλεται ως πραγματικό και συνηθισμένο, ενώ αυτό που συνήθως θεωρείται φυσιολογικό και αποτελεί δεδομένο κομμάτι της καθημερινότητας των περισσότερων ανθρώπων αντιμετωπίζεται με την καχυποψία που του αξίζει και επαναξιολογείται, χωρίς δισταγμό και χωρίς την υποχρέωση υπακοής σε κανέναν άλλον κανόνα πέρα από εκείνον που ορίζει ότι «Δεν ισχύει κανένας κανόνας».

Στο «Απέξω» ο Αχιλλέας ΙΙΙ ακροβατεί πάνω στη λεπτή γραμμή που χωρίζει –και ταυτόχρονα συνδέει– το «εντός» και το «εκτός» παρουσιάζοντας ιστορίες με πρωταγωνιστές ανθρώπους οι οποίοι ζουν στο περιθώριο της κοινωνίας και, ανεξαρτήτως αν θέτουν εαυτόν σε κοινή θέα κυκλοφορώντας στους δρόμους ή αν κρύβονται στις σκοτεινές πτυχές της πόλης, εκπέμπει ο καθένας το δικό του μοναδικό μήνυμα σε μια συχνότητα που συνήθως δεν γίνεται αντιληπτή. Στα είκοσι δύο διηγήματα του βιβλίου, ο αναγνώστης εισέρχεται σε ένα διαφορετικό, γεμάτο ανατροπές λογοτεχνικό σύμπαν, συντονίζει για λίγο το βήμα του με το βήμα ανθρώπων με τους οποίους στην πορεία ανακαλύπτει πως έχει πολύ περισσότερα κοινά απ’ ό,τι αρχικά πίστευε, καθρεφτίζεται σε απρόσμενες επιφάνειες και κοιτάζει κατάματα σκληρές αλήθειες. Στη συνέχεια, προχωρώντας στο εσωτερικό ενός κόσμου όπου τα πάντα υπακούν στον κανόνα ότι «Δεν ισχύει κανένας κανόνας», κάποια στιγμή καλείται να αποφασίσει αν, τελικά, όσα έχει παρακολουθήσει να εκτυλίσσονται από σελίδα σε σελίδα είναι πιο παράδοξα από αυτά που καθημερινά τον περιβάλλουν και δεν του προκαλούν πλέον ιδιαίτερη εντύπωση απλώς και μόνο επειδή τα έχει πια συνηθίσει…