Ο Αχιλλέας Κυριακίδης φιλοξενείται στο blog του  Ίκαρου, στη στήλη «Το εργαστήρι της μετάφρασης», και μας μιλάει για το μεταφραστικό ταξίδι του νέου βιβλίου του Alejandro Zambra, Παιδική λογοτεχνία.Ένα ανορθόδοξο εγχειρίδιο για νέους γονείς και παράλληλα ένα λαμπρό νέο κεφάλαιο που εμπλουτίζει το συναρπαστικό έργο ενός από τους σημαντικότερους Λατινοαμερικανούς συγγραφείς των τελευταίων ετών.Σε μια προ καιρού συνέντευξή μου ερωτήθηκα αν προτιμώ να μεταφράζω ζώντες ή τεθνεώτες συγγραφείς. Η απάντησή μου ήταν: «Προτιμώ να μεταφράζω ζώντα κείμενα». Αυτή η απόλυτη απάντησή μου επιδεχόταν από τότε ένα παραθυράκι εξαίρεσης, αφού είχα ήδη γνωρίσει τη συναρπαστική και εύφορη συνεργασία με συγγραφείς που μου δόθηκε η τιμή να μεταφράσω, όπως, π.χ., ο Jean d’Ormesson, o Jean Echenoz, o Alberto Garlini, ο πολύτιμος Juan Gabriel Vásquez κ.ά., ενώ έχει μείνει παροιμιώδης, από επανειλημμένες εκμυστηρεύσεις μου, η απάντηση του Borges όταν τον ρώτησα τι σήμαιναν κάτι περίεργες λέξεις που με είχαν βασανίσει όταν μετέφραζα ένα βιβλίο του: «Δεν έχω ιδέα. Κάντε ό,τι θέλετε».Η περίπτωση του ―φίλου, πια― Alejandro Zambra ξεπερνά τα όρια της απλής συνεργασίας ή της βοήθειας του συγγραφέα στον μεταφραστή του ― κάποιες φορές, και του μεταφραστή στον συγγραφέα... Για κάθε βιβλίο του που έχω μεταφράσει, ιδίως τα δύο τελευταία του (Χιλιανός ποιητής, Παιδική λογοτεχνία), έχω την αυτάρεσκη και εν πολλοίς υπερφίαλη αίσθηση όχι μόνο ότι οι ερωτήσεις και οι παρατηρήσεις μου τον ωθούν ή τον παροτρύνουν ν’ αναθεωρήσει κάποιες λεπτομέρειες, αλλά και ότι το βιβλίο γράφτηκε για μένα, γράφτηκε για να το αγαπήσω και να το μεταφράσω εγώ...Ξεκινώντας να διαβάζουμε το Παιδική λογοτεχνία, βρισκόμαστε έκπληκτοι μπροστά σε μια αυστηρά ημερολογιακή καταγραφή της ζωής του γιου τού συγγραφέα, από τη στιγμή μηδέν ώς τα πρώτα του γενέθλια, και πριν καλά καλά αντιδράσουμε αρνητικά, φέρνοντας στο νου μας το γνωστό και αρμόζον στην περίπτωση δεκαπεντασύλλαβο («Άλλος παιδί δεν έκανε, μόνο η Μαρία τον Γιάννη»), αντιλαμβανόμαστε ότι η αφήγηση δεν αφορά τη γέννηση ενός παιδιού, αλλά τη γέννηση ενός πατέρα.Ο Zambra, με το χιούμορ του, τη χάρη τού ύφους του και το αδιαμφισβήτητο ταλέντο ενός ταχυδακτυλουργού των λέξεων, λύνει γορδίως το πρόβλημα του πώς μια τόσο προσωπική πραγματικότητα μπορεί να μεταπλαστεί σε γοητευτική ψευδο-μυθοπλασία για αναγνώστες μιθριδατισμένους στα παραμύθια και τις αλληγορίες.Ένα κομψοτέχνημα.

Το Ακόμα παιδί της Σταυρούλα Παγώνα με τις εικόνες του Πέτρου Μπουλούμπαση ήρθε για να μας δείξει την πιο αστεία πλευρά των πραγμάτων!Μια συλλογή έμμετρων ποιημάτων γεμάτη χιούμορ, «χαοτικά ανεμυστήρια» και αφοπλιστική απλότητα. Γιατί όταν είσαι παιδί, ακόμη και τα σύννεφα της λύπης μοιάζουν πιο φωτεινά.Ας δούμε τι μας είπε η αγαπημένη συγγραφέας, με αφορμή την έκδοση του νέου της βιβλίου.Τι σε οδήγησε στη συγγραφή της συλλογής;Αγαπώ την παιδική ποίηση και θεωρώ ότι είναι αδικημένη στη χώρα μας…Οι ρίμες έχουν έναν μαγικό τρόπο να αγγίζουν τα παιδιά. Γράφοντας τα παιδικά τραγούδια για το Νησί της Φαντασίας, ήταν μια διαδικασία που την απόλαυσα πολύ… οπότε μια ποιητική συλλογή ήταν το καλύτερο επόμενο βήμα. Γέλασα πολύ γράφοντας κάποια από τα ποιήματα, οπότε σκέφτηκα ότι ίσως αυτό το εισπράξουν και τα παιδιά...Εάν ήσουν ακόμα παιδί ποια φράση θα ήθελες να αντικαταστήσει το «σε λίγο»;Χμ… Ο χρόνος είναι σχετικός και για τον κόσμο των παιδιών το «σε λίγο» μοιάζει πραγματικά βαρετό… Ας δοκιμάσουμε τα:Όσο χρειάζεται να προσγειωθεί ένας ελέφαντας που πέφτει με αλεξίπτωτο από ένα αεροπλάνο.Όσο παίρνει για να μετρήσεις όλες τις μαργαρίτες σε ένα λιβάδι.Οχτώ φορές ο γύρος της σελήνης με ποδήλατο.Όσο κάνει να λιώσει ένα παγωτό με ένα σεσουάρ.120 χρυσομυγοφτερουγίσματα.Το σίγουρο όμως είναι ότι οι μεγάλοι σήμερα τρέχουμε συνεχώς, πάντα απασχολημένοι με κάτι, και δυσκολευόμαστε να ακούσουμε τα παιδιά… Και το «Είμαι εδώ, σε ακούω» είναι μια καλή εναλλακτική.Ποια ήταν η θέση σου στο σχολείο; Ένιωσες ποτέ «μικρή και μόνη» μέσα σε μια τάξη;Ευτυχώς όχι… ήμουν από τα τυχερά παιδιά που είχα αρκετή αυτοπεποίθηση και ήμουν και καλή μαθήτρια… Μπορώ όμως να φανταστώ πόσο άσχημο είναι να σου συμβαίνει, και κανείς δεν πρέπει ποτέ να το βιώνει αυτό… Ένα ποίημα είναι το λιγότερο που μπορώ να κάνω για να ακουστεί μια μικρή φωνή υπέρ της συμπερίληψης...Έχεις κι εσύ «θίγμα»; Μικρές όμορφες χαριτωμένες ατέλειες;Ουουουου… με το τσουβάλι! Είμαι απίστευτα φάλτσα, τρέμω τα μαθηματικά, έχω στραβά δοντάκια και φοβάμαι ακόμα κάποιες φορές το σκοτάδι!Η παιδικότητα είναι κάτι που αποφασίζουμε να χάσουμε ή να κρατήσουμε μεγαλώνοντας;Έχω δηλώσει κατηγορηματικά στο παιδικό μου ημερολόγιο, όταν ήμουν 12 χρονών, ότι δεν πρόκειται να «μεγαλώσω» ποτέ! Και μέχρι στιγμής έχει πάει καλά… Αλίμονο αν χάσουμε την παιδικότητά μας… θα έχουμε χάσει τη χαρά της ζωής... και την ευκαιρία να βλέπουμε παντού ευκαιρίες!Αν μπορούσες να επιστρέψεις σε μια παιδική στιγμή σου, ποια θα ήταν;Να σας πω ένα μυστικό; Δεν έφυγα ποτέ για να επιστρέψω… απλά κλείνω τα μάτια μου και τα βλέπω όλα να ζωντανεύουν μπροστά μου… την αγκαλιά της μαμάς μου, τις βόλτες στο χωριό με το ποδήλατο, το παιχνίδι στη γειτονιά, τον εαυτό μου να χορεύει και να τραγουδάει μόνος του μπροστά από έναν καθρέφτη, τις Χριστουγεννιάτικες μυρωδιές στην κουζίνα μας… και τόσα άλλα!Τι πιστεύεις ότι λείπει σήμερα από τα σχολεία;Φαντασία, Ελεύθερη Σκέψη, Δημιουργικότητα, Συνεργατικότητα, Χαρά... είναι τα πρώτα που μπορώ να σκεφτώ.Υπάρχει κάποια στιγμή στη ζωή σου που ένιωσες πως «μεγάλωσες πολύ»;Ναι, κάποια στιγμή που αγαπημένο δικό μου πρόσωπο αντιμετώπισε ένα σοβαρό πρόβλημα υγείας. Ευτυχώς πήγαν όλα καλά, και με το χιούμορ κρατηθήκαμε στα δύσκολα…Τι είναι αυτό που θα ήθελες να θυμούνται τα παιδιά, και που ίσως εμείς οι μεγάλοι έχουμε ξεχάσει;Την επαφή με τη φύση… Τη βαθιά γνώση ότι η γη είναι η πρώτη και μοναδική μας μητέρα…Τι ετοιμάζεις αυτόν τον καιρό;Μια σειρά από ιστορίες μυστηρίου, ένα βιβλίο με οδηγίες και tips δημιουργικής γραφής για παιδιά! Και φυσικά τις παρουσιάσεις για το «Ακόμα παιδί»!