Ανήμερο

"...Χαμηλόφωνη, αλλά ουσιαστική ποίηση που προσεγγίζει τα σκοτεινά μέρη του ανθρώπου και τα αντιπαραβάλει με τον φυσικό κόσμο. Η φύση, άλλοτε ήρεμη κι άλλο σαρκοβόρα, είναι τόπος στον οποίο ο άνθρωπος δρα. Του προσφέρει την αυθεντικότητά της, αλλά γίνεται και ερημότοπος. Αυτή η συλλογή προσφέρει αυτό το ταξίδι απλόχερα. Άλλοτε η θέαση είναι εξωτερική κι άλλοτε εσωτερική. Ωστόσο, προσφέρει μια μικρή ελπίδα λύτρωσης και ελπίδας."

"Η πρώτη αίσθηση, διαβάζοντας ένα ποίημα της Καλλέργη, είναι ότι η θέασή της απέναντι στον κόσμο ομοιάζει με αυτήν ενός επαγγελματία σκηνοθέτη, που στην αδιαλλαξία του να αφοσιωθεί αποκλειστικά και μόνο στον στόχο/αντικείμενο λήψης, παρακολουθώντας δήθεν περιφερειακά, και σχεδόν αδιάφορα, το οποιοδήποτε εναλλασσόμενο θέμα, σταθερά αμύνεται, πρωτίστως, απέναντι στον ίδιο του τον εαυτό, αρνούμενος κατηγορηματικά να εκτεθεί, εκδηλώνοντας και το παραμικρό συναίσθημα."

"...η ποιήτρια σ’ αυτό το βιβλίο καταφέρνει να δημιουργήσει αβίαστα ένα συμπαγές εννοιολογικό σύμπαν, ένα οδοιπορικό στους άγριους τόπους του πλανήτη και της ψυχής, διασώζοντας και αναδεικνύοντας τον πυρήνα της ύπαρξης, το αρχέγονο ένστικτο..."

"Στον αντίποδα μιας ποίησης δικαιολογημένα εξεγερμένης, κραυγάζουσας, που προβάλλει την ματαίωση και αναζητά διέξοδο αλλά και πέρα από την απόλυτα εγωτική ποίηση που εσκεμμένα απομονώνεται/απομονώνει και εμμονικά μένει στο χώρο του προσωπικού βιώματος η Καλλέργη επιδιώκει και συνήθως κατορθώνει την ισορροπία. Νομίζω ότι δεν μπορούμε να παραβλέψουμε αυτό που έθεσα εξαρχής: την έκκεντρη οπτική προς τον κόσμο που θέτει ο ιδιαίτερος ποιητικός τρόπος της Καλλέργη. Ο ιδιαίτερος τρόπος της να ανανεώνει την έννοια ευαισθησία μέσω της οποίας προτάσσει το βίωμα των αισθήσεων χωρίς συναισθηματολογία και να το ανάγει σε στοχασμό χωρίς να γίνεται βαρύγδουπη, χωρίς συνθηματολογία αποτελεί προσωπικό της επίτευγμα."

"Χωρίς να λείπει η ανάμνηση, η λειτουργία των ποιημάτων της Λένας Καλλέργη γίνεται στο παρόν ή μάλλον σε κάποιον αρχαϊκό και πάντοτε ισχύοντα χρόνο, όπου η εμπειρία δεν ανήκει πια στα πρόσωπα, αλλά στη γεωγραφία, τη βιολογία, στο μέρος όπου σφυρηλατούνται τα σωματίδια και τα ψυχικά φαινόμενα που σφυρηλατούν τον κόσμο. Τριάντα πέντε ποιήματα που καταγράφουν μια μυθολογία του DNA, μιλώντας «από μακριά και από κοντά» για την εμφάνιση και έκλειψή του."

"Δυνατά ποιήματα που ξαφνιάζουν τον αναγνώστη ενώ του δίνουν τον χώρο και τη δυνατότητα να μπει μέσα τους, να βρει τις δικές του γωνιές, να τα αφουγκραστεί, να τα φέρει σε επαφή με τα δικά του ανήμερα και να αφήσει ελεύθερα."

"Έκκεντρη οπτική του κόσμου όπου ανθρώπινα και μη όντα συνυπάρχουν σε μια ποίηση ακροβασίας μεταξύ συγκεκριμένου και αφαιρετικού, μικρόκοσμου και μακρόκοσμου. Ήρεμο βλέμμα προς την εαυτή και τον κόσμο με κρυμμένη την εσωτερική ένταση του εγώ, ωστόσο με δυναμικά ποιήματα δομημένα εύστοχα, τόσο αναφορικά με το καθένα ξεχωριστά όσο και με τη θέασή τους εντός της συλλογής."

– Βαρβάρα Ρούσσου, Εφημερίδα των Συντακτών

"H Λένα Καλλέργη καταφέρνει από συλλογή σε συλλογή να ισχυροποιεί την ποιητική φωνή της. Στο τρίτο ποιητικό βιβλίο της _Ανήμερο_ ο φυσικός κόσμος συνδέεται άρρηκτα μ’ αυτόν του ανθρώπου. Συναντιούνται στο σκοτεινό στρατί όπου το θήραμα και ο θηρευτής γίνονται ένα και το αυτό. Είναι ένα αίτημα για αυθεντικότητα αυτή τη συλλογή με τα ποιήματα να αναδεικνύουν πλάσματα της φύσης που με υπόγειο τρόπο συνομιλούν με τους ανθρώπους."

"Η συλλογή «Ανήμερο» της Λένας Καλλέργη υιοθετεί, λοιπόν, ένα αντιοικολογικό πνεύμα, καθώς εγκωμιάζει την αγριότητα, καταδεικνύει την απουσία της από τον κόσμο και εντοπίζει, ταυτόχρονα, την παρουσία της στα μόνα μέρη όπου μπορεί, πια, να καταφύγει: στο κλουβί του στήθους μας ή στο σπίτι μας, όταν είμαστε μόνοι. Αυτή είναι, τώρα, το δικό μας θηρίο, το δικό μας τοτέμ."

"Η Καλλέργη […] στο _Ανήμερο_ με ήρεμο τρόπο, με λιτά μέσα, χαμηλόφωνο τόνο συνθέτει φαινομενικά απλά και ολιγόστιχα ποιήματα αλλά κατορθώνει να μιλήσει για οικείες, καθημερινές, εμπειρίες που η βίωσή τους ανοίγει την δίοδο σε μεγάλα σύγχρονα ζητήματα."