Ο σταθμός

ΤΑ ΤΕΣΣΕΡΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ Κρατήστε το ανέφικτο το πιο πολύτιμο αρχαίο εύρημα του χρόνου στα χέρια σας έστω για λίγο Μουσείο στον Ενεστώτα ανοιχτά σωληνάκια και πεταλίδες ξάγρυπνες σε ελεατικό φως υγρής υφής Παραπεμφθείτε στον αέρα για τα περαιτέρω της αίσθησης την ώρα που η μέρα γίνεται σκόνη χρυσή στην κλεψύδρα της γης

Παραβαίνεις τον ουρανό τελείως θλιμμένος Ματωμένο το έαρ καίγεται στον υπέροχο καθρέφτη του συνόλου Η Γένεση μια άγνωστη απόσταση Άπλαστος ακόμη περιμένεις στη Μνήμη Μια κιβωτός λικνίζεται αργά… Είναι ο νόμος τέτοιος να φαντάζομαι εντός σου

Είμαι ο ίδιος ο άλλος Πρόκειται για τα όνειρά μου που στην πραγματικότητα είναι οι άλλοι, εκείνοι που με χωρίζουν ή με ενώνουν σε έναν προσωπικό σταθμό Το πρωινό κείτεται ναρκωμένο στη λόγμη Χιονίζει μέσα σε μαύρο φως μέσα στο μέγα αυτό υλικό των συνειδήσεων Είμαι μια πόλη χαμένη Δυο μαύρα νήματα του χρόνου Αρνιέμαι τα πέτρινα δευτερόλεπτα ρολόι ρυθμικό που στάζει μπροστά στα μάτια των ξένων Δυο μαύρα νήματα που ταξιδεύουν στον εαυτό τους διαρκώς γλιστρώντας αδιόρατα ανάμεσα στους μικρούς πύργους της ύλης

Πρόκειται για ποίηση διεισδυτική που ανασύρει και σκιαγραφεί τα μεγάλα ερωτηματικά της ανθρώπινης υπόστασης. Σκέψεις βασανιστικές και λυτρωτικές που με ευαισθησία και έντονη προσωπική αναζήτηση οροθετούν μια νέα τάξη πραγμάτων.

Η Καπνισμένη Μητρόπολη, πόλη ενός σύγχρονου ρεαλισμού με τη συνειδητότητα της απώλειας. Πόλη προσωπική. Πόλη της οικουμένης. Μια ποιητική διαδρομή σε διαφορετικά πεδία δράσης, αναζήτησης, αδιαπραγμάτευτων διαπιστώσεων από το πρώτο έως το τελευταίο μίλι της συλλογής." Η ζωή μου δεν επαληθεύτηκε ποτέ/στην πραγματικότητα δεν/ ήμουν καν εγώ". Εικόνες ποίησης και αλήθειας που ξετυλίγονται "Το χτισμένο ποτάμι ακούγεται/ στο βάθος να τρέχει". Διαρκή αιτήματα. Έχει σύνορα η Μητρόπολη; Ποιος ξέρει; Έχει "μικρές ευτυχίες/πάνω στο χωράφι της στάχτης", έχει πολιτική συνείδηση, "απόψε μοιράζουν την αδικία στις πλατείες/ θα σκεπάσω τις λέξεις σου/ και ύστερα θα 'ρθω". Έχει καπνισμένα βιώματα. "Στιγμή βγαλμένη από την στιγμή μου/ Ζωή βγαλμένη από τη ζωή μου/ Η Ανατολή αναφλέγεται". Έχει ακούσματα, διαλόγους, αντηχήσεις δέσμες φωτός από τα παράθυρά της. Είναι η Μητρόπολη που δανείζει τα βιομηχανικά της χαρακτηριστικά στις αδυναμίες της. Που αναπνέει στον σύγχρονο κόσμο της, καταχωρημένη σε μια "κάρτα μνήμης". Κάθε βήμα στην Καπνισμένη Μητρόπολη είναι και μια υπόθεση ζωής. Κάθε υπαινιγμός και ένα φανταστικό συμπέρασμα. Ίσως να είναι ,η μόνη Μητρόπολη που κοιτάζεται στο θόλο της. Άφοβη στο μυστήριο. Περίεργη. Αυτάρκης στην ελευθερία του λόγου. Ανυψώνοντας την ποιητική πραγματικότητά της σε μια απέριττη οικουμενική προσδοκία

ΣΤΑ ΚΤΗΜΑΤΑ ΤΩΝ ΚΙΤΡΙΝΩΝ ΡΟΔΩΝ θραύσματα μνήμης συναρμολογούν και συνθέτουν την ερμηνεία ενός προσωπικού κόσμου ορατού και ενός άλλου πιο πολύπλοκου που χάνεται στα νερά του παρελθόντος. Από την Ινδία, την Αίγυπτο, στη θάλασσα Λάπτεφ κι από τη Βαλτική στον Κόλπο του Ομάν και την Παλαιστίνη- είναι οι τόποι αναφοράς στα ποιητικά κεφάλαια μιας υπαρξιακής αναζήτησης με κύριο συστατικό της, τον χρόνο. Το βιβλίο εικονογραφούν 6 σχέδια του Ακαδημαϊκού Μανόλη Κορρέ, προέδρου της Επιτροπής Συντηρήσεως Μνημείων Ακροπόλεως. Η ΘΑΛΑΣΣΑ ΛΑΠΤΕΦ Πλεύσιμη μεταξύ Αυγούστου και Σεπτεμβρίου Βόρεια γη στον Αρκτικό κύκλο Οι παγωμένοι Θεοί καθρεφτίζονται στο άσπρο Το πλοίο της θάλασσας προσπερνάει την πυκνή ομίχλη υπολογίζει το βύθισμα υπολογίζει τον καιρό που πρέπει να περιμένει 672.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα μνήμης Διαγράφεται σαν να υπήρχε πάντα εκεί πάνω στους πάγους σ’ ένα χρόνο σταματημένο με τους ναύτες του ανώνυμους σ’ αυτή την άσπρη θάλασσα του βάθους Πλησιάζει η χιονοθύελλα το φανάρι της φύσης σβήνει Είμαστε μόνοι 672.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα σιωπής