News

This post is only available in Greek.Η Αλεξάνδρα Ιωαννίδου φιλοξενείται στη στήλη μας «Το εργαστήρι της μετάφρασης» και μας μεταφέρει στον πυρήνα του ολοκαίνουργιου βιβλίου του Georgi Gospodinov, Χρονοκαταφύγιο, που δεν είναι άλλο από το παρελθόν.Πώς έγινε η γνωριμία της με τον κορυφαίο βούλγαρο συγγραφέα; Θεσσαλονίκη, Νοέμβριος 2021Ο Γκεόργκι Γκοσποντίνοφ είναι ο συμμαθητής που συνάντησα μεγάλη. Γεννήθηκε σε μια χώρα όπου ζούσαν οι Βούλγαροι ως προαιώνιοι εχθροί του δικού μας εθνικού αφηγήματος και μετά οι "κομμουνισταί", καινούργιος εχθρός --συνδυαστικός. Και Σλάβοι και Κομμουνιστές. Είμαστε σχεδόν συνομήλικοι. Μέχρι πριν λίγα χρόνια δεν γνωριζόμα­σταν. Γνωριστήκαμε επειδή ο Γκεόργκι έγινε συγγραφέας και έστειλε ένα βιβλίο πάνω από το σύνορο που χώριζε τις ζωές μας και το μετέφρασα στα ελληνικά. Γνωριστήκαμε μεγάλοι, κοντά στα πενήντα εκείνος, εγώ πατημένα, μέσα από το πρώτο του βιβλίο που μου ανατέθηκε να μεταφράσω. Έγινα η φωνή του στα ελληνικά, η μεταφράστριά του.Άκουσα τη φωνή του άγνωστου γείτονα της δικής μου γενιάς και της έδωσα λαλιά ελληνική, να μιλήσει σε αυτούς που τόσες δεκαετίες δεν είχαν τρόπο να τον ακούσουν, ούτε γνώση. Κάθε βιβλίο είναι μια φωνή προς τα έξω. Τρέχει, πετάει, μέχρι που συναντάει το σύνορο της κατανόησης στην άλλη γλώσσα. Κι εκεί στέκεται ο μεταφραστής και σηκώνει τη μπάρα. Στον Γκεόργκι και τα βιβλία του το χρω­στούσα αυτό το σήκωμα την μπάρας. Αυτό το διάβα των συνόρων. Επειδή, όταν εμείς οι Έλληνες συμμαθητές του πηγαίναμε παιδιά και έφηβοι στη Βουλγαρία διακοπές (για σκι συνήθως), ο Γκεόργκι δεν είχε εύκολα άδεια εξόδου. Επειδή όταν τον συνάντησα για πρώτη φορά προσωπικά στην Ιένα της Γερμανίας όπου ήμασταν προσκεκλημένοι από τη Δημοτική Βιβλιοθήκη και το Σλαβικό Ινστιτούτο του Πανεπιστημίου και κάναμε λίγη παρέα, επιτέλους, κατάλαβα πόση αδικία είχαμε υποστεί, εμείς, η δική μας η γενιά να πρέπει να στερούμαστε τόσο υπέροχους συμμαθητές, τέτοιους φίλους, λόγω μας τρομακτικής αλλά και τρομακτικά γελοίας συνθήκης – αυτής του ψυχρού πολέμου. Στα βιβλία του ο Γκεόργκι παρουσιάζει αυτή τη συνθήκη, και όχι μόνο, με το χαρακτηριστικό θλιμμένο χιούμορ του. Η γραφή του, αποσπασματική, με τον μεταφερόμενο από βιβλίο σε βιβλίο ήρωα-alter ego του, τον Γκαουστίν, παρακολουθεί την εξέλιξη ενός κόσμου ενωμένου πλέον και φθαρμένου πολύ, χωρίς σεβασμό στο περιβάλλον, χωρίς σεβασμό στις ψυχές των ανθρώπων που τον κατοικούν. Το τελευταίο του βιβλίο πραγματεύεται αυτό κυρίως: Τους ανθρώπους που ξεχνούν γιατί δεν θέλουν να ζουν σε αυτό τον κόσμο, επιλέγουν να ζήσουν αλλού, σε άλλες εποχές της ζωής τους γιατί το τώρα τούς βυθίζει σε μια θλίψη αβάσταχτη. Συγχρόνως ειρωνεύεται, γελαστά πάντα, τους σύγχρονους εθνικισμούς, τις γελοίες αναβιώσεις περασμένων μεγαλείων, τις στολές και τα εμβατήρια, τους ύμνους και το προσκύνημα των πεθαμένων ηγετών. Παράλληλες πορείες οι χώρες μας, όταν σε μια φωτογραφία από τις επετειακές εκδηλώσεις του 1821 είδα μια ανόητη μεταμφίεση με κοστούμι εποχής, του την έστειλα σε ένα μήνυμα. «Όπως στο βιβλίο μου, αγαπητή Αλεξάνδρα»! απάντησε. Γελαστά πάντα.Είμαι ευγνώμων που αξιώθηκα να μεταφράσω τον Γκεόργκι Γκοσποντίνοφ στα ελληνικά και να τον θεωρώ φίλο μου, χαμένο συμμαθητή που ξαναβρήκα.

This post is only available in Greek.Ένα υπέροχο νέο: το εικονογραφημένο βιβλίο Τα παπούτσια των άλλων της Άλκηστης Χαλικιά σε εικονογράφηση της Φωτεινής Τίκκου, επελέγη από το Διοικητικό Συμβούλιο του Ελληνικού Τμήματος της IBBY-Κύκλος του Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου να αναγραφεί στους τιμητικούς πίνακες της IBBY 2022 (ΙΒΒΥ Ηonour List 2022) για την εικονογράφησή του!Οι Τιμητικοί Πίνακες της IBBY (ΙΒΒΥ Ηonour List) είναι μια επιλογή εξαιρετικών, πρόσφατα δημοσιευμένων βιβλίων, με σκοπό να τιμηθούν συγγραφείς, εικονογράφοι και μεταφραστές από χώρες μέλη της IBBY και ένας από τους πιο αποτελεσματικούς τρόπους για την προώθηση του στόχου της IBBY να ενθαρρύνει τη διεθνή κατανόηση μέσω της παιδικής λογοτεχνίας. Οι τίτλοι επιλέγονται από τα εθνικά τμήματα κάθε δύο χρόνια.Τα Παπούτσια των άλλων μας μεταφέρουν στην Πιγιόμ, σ’ ένα προάστιο έξω από το Παρίσι, όπου γνωρίζουμε τη μικρή Ματού και την οικογένειά της. Η Ματού γυρίζει καθημερινά περπατώντας από το σχολείο, και μια μέρα σκαρφίζεται ένα απρόσμενο παιχνίδι που θα γίνει η αφορμή για να «μπει στα παπούτσια» των άλλων. Έτσι, θα καταλάβει καλύτερα πώς αισθάνονται οι άλλοι, όπως η μαμά της που εργάζεται πολλές ώρες και συχνά της λείπει.Το τρυφερό κείμενο της Άλκηστης Χαλικιά, σε συνδυασμό με την ιδιαίτερη εικονογράφηση της Φωτεινής Τίκκου, δημιουργούν ένα βιβλίο για την ενσυναίσθηση, που συγχρόνως ενεργεί ως μια γέφυρα αλληλοκατανόησης μεταξύ γονιών και παιδιών.«Εξαιρετική και ιδιαίτερη η εικονογράφηση της Φωτεινής Τίκκου, αρωγός στο κείμενο, που θα δώσει αφορμή σε μικρούς και μεγάλους για αναζητήσεις πάνω στο χαρτί, ουσιαστικές συζητήσεις και πολύ παιχνίδι!»―Πελιώ Παπαδιά, Ταλκ«Με τις αποχρώσεις, τις ωραίες διατάξεις, τις γραμμές και τις εξαιρετικές γεωμετρίες της ξεχωριστής εικονογράφου Φωτεινής Τίκκου που αναβαθμίζει αισθητικά το συνολικό αποτέλεσμα και σε αναγκάζει να το ξεφυλλίσεις ξανά και ίσως ξανά».―Απόστολος Πάππος, ElniplexΤα Παπούτσια των άλλων ήταν υποψήφιο στα Κρατικά Βραβεία Παιδικού Βιβλίου 2020, στα Βραβεία Greek IBBY 2020, καθώς και στα Λογοτεχνικά Βραβεία του Αναγνώστη 2020.Διαβάστε περισσότερα για τους τιμητικούς πίνακες της ΙΒΒΥ.Στην προηγούμενη έκδοση το 2020, είχε επιλεγεί για τους τιμητικούς πίνακες της ΙΒΒΥ το Ένα κίτρινο φύλλο, το εικονογραφημένο βιβλίο του Μιχάλη Μουλάκη και του Φίλιππου Φωτιάδη (Ίκαρος, 2017).

This post is only available in Greek.Την Κυριακή 28 Νοεμβρίου στις 17:00, οι εκδόσεις Ίκαρος και το FOUGARO ARTCENTER πραγματοποίησαν την παρουσίαση του νέου αστυνομικού μυθιστορήματος της Ευτυχίας Γιαννάκη, Στη φωλιά του ιππόκαμπου, του δεύτερου μέρους της Τριλογίας του βυθού, με ήρωα τον Αστυνόμο Χάρη Κόκκινο.Η συγγραφέας συνομίλησε για το βιβλίο με τη Σοφία Πανταζή, φιλόλογο.Συντόνισε τη συζήτηση η υπεύθυνη της λέσχης ανάγνωσης της βιβλιοθήκης «Ανθός του Φουγάρου», Σόνια Κωνσταντινοπούλου.Απαραίτητη η κράτηση θέσης στο τηλ. 2752047380. Η είσοδος επιτρέπεται σε εμβολιασμένους ή νοσήσαντες.Fougaro Artcenter | Ασκληπιού 98, Ναύπλιο 211 00 Τ. 2752047380 info@anthosfougaro.gr

This post is only available in Greek.Ο Αχιλλέας Κυριακίδης φιλοξενείται στη στήλη μας «Το εργαστήρι της μετάφρασης» και μας μεταφέρει στο σύμπαν του Juan Gabriel Vásquez με αφορμή το νέο του βιβλίο, Γυρίζοντας το βλέμμα πίσω.Ποια ήταν η συνολική του εμπειρία από αυτό το νέο μεταφραστικό ταξίδι; Και τι έκανε για πρώτη φορά στη μεταφραστική του σταδιοδρομία;Γυρίζοντας το (αναγνωστικό και μεταφραστικό) βλέμμα μου πίσω στο έργο αυτού του συναρπαστικού, πληθωρικού, χαλκέντερου πεζογράφου, διαπιστώνω ότι, πλην του δεύτερου μυθιστορήματός του [Η μυστική ιστορία της Κοσταγουάνας (2010)], σε κανένα άλλο δεν κρατήθηκε τόσο πολύ μακριά από το θώκο του θεού-συγγραφέα που τα πάνθ’ ορά και τα πάντα διϋλίζει μέσα από τον έμφυτο σε κάθε συγγραφέα ναρκισσισμό του. Αυτή τη φορά, στο Γυρίζοντας το βλέμμα πίσω, ο Χουάν Γκαμπριέλ Βάσκες εμφανίζεται αραιά και πού, σαν cameo, σαν τον Χίτσκοκ στις ταινίες του, αφήνοντας τον πρωταγωνιστικό ρόλο στον κολομβιανό σκηνοθέτη Σέρχιο Καμπρέρα και στις τέσσερις ζωές που έζησε ώς τώρα, τις τέσσερις ζωές όπως τις αφηγήθηκε σ’ έναν ακόρεστο ακροατή, τον Βάσκες, κι όπως αυτός ο ακροατής, ο «κλέφτης» εμπειριών του άλλου, τις μετέπλασε στα υπέροχα ισπανικά του.Όλα, πάντως, είναι εδώ: η μνήμη και λήθη (ή το δικαίωμα στη μνήμη και το δικαίωμα στη λήθη), οι προσωπικές εμπειρίες και τα ντοκουμέντα, η μοναδική αλήθεια και οι πολλαπλές αλήθειες, η Ιστορία και η μυθοπλασία, το αντικειμενικό γεγονός και η γλωσσικά διαμεσολαβημένη ή ρητορικά δομημένη αφήγηση – αυτές οι ωραίες εμμονές του Βάσκες, που επαναλαμβάνονται με εμπνευσμένη ποικιλομορφία στις μεγάλες μυθιστορηματικές συνθέσεις του (Οι πληροφοριοδότες, Ο ήχος των πραγμάτων όταν πέφτουν, Η μορφή των λειψάνων), αλλά και στα συγκλονιστικά διηγήματα της πρόσφατης συλλογής του διηγημάτων (Τραγούδια για την πυρκαγιά).Κυρίως, όμως, είναι εδώ η ευγένεια του εξομολόγου που δεν κρίνει αλλά και δεν εξωραΐζει, που συμπάσχει αλλά δεν οικτίρει, που παραμυθεί αλλά δεν παραμυθιάζει. Μετά από μόλις είκοσι χρόνια που εμφανίστηκε στα ανθηρά νοτιοαμερικανικά γράμματα, ο Βάσκες καταθέτει το έργο της απόλυτης ωριμότητάς του, ένα παραμύθι που δεν είναι παραμύθι αλλά η σεβαστικά αμερόληπτη καταγραφή μιας ζωής σαν παραμύθι.Ζηλεύω τον αναγνώστη που θα το διαβάσει για πρώτη φορά και θα νιώσει όλους αυτούς τους αισθητικούς και συναισθηματικούς κραδασμούς που ένιωθα κι εγώ όταν, για μοναδική φορά στη μεταφραστική μου σταδιοδρομία, το μετέφραζα ενόσω το πρωτοδιάβαζα.