News

This post is only available in Greek.Μια μεγάλη επιτυχία για το μυθιστόρημα The Discomfort of evening του/της Ολλανδού/ής Marieke Lucas Rijneveld, που απέσπασε το International Booker Prize 2020!Με αυτή τη βράβευση, ο/η Marieke Lucas Rijneveld γίνεται ο/η νεότερος/η συγγραφέας που κερδίζει το βραβείο International Booker, ένα από τα σημαντικότερα λογοτεχνικά βραβεία διεθνώς. Το βραβείο και το έπαθλο των £50,000 απονέμεται από κοινού στον/στη συγγραφέα και την μεταφράστρια της αγγλικής έκδοσης, Michele Hutchison που κυκλοφορεί από τον εκδοτικό οίκο Faber & Faber.Το βιβλίο που ενθουσίασε τους αναγνώστες και την επιτροπή του βραβείου, περιγράφει την ιστορία μιας έντονα θρησκευόμενης οικογένειας στην επαρχία της Ολλανδίας. Η δεκάχρονη Jas αφηγείται την απώλεια που έζησε η οικογένειά της. Μία από τις διεξόδους από το πένθος είναι η προσευχή. Και καθώς η θλίψη κατακλύζει το αγρόκτημα που διαμένουν, η Jas παραδίδεται σε μια δίνη όλο και πιο ενοχλητικών φαντασιώσεων, βλέποντας την οικογένειά της να διαλύεται σε ένα σκοτάδι που απειλεί να τα εκτροχιάσει όλα.Η ελληνική έκδοση του βιβλίου ετοιμάζεται και θα κυκλοφορήσει την άνοιξη του 2021 από τις εκδόσεις Ίκαρος σε μετάφραση της Μαρίας Αγγελίδου.Παρακολουθήστε εδώ την πρώτη συνέντευξη του/της συγγραφέα μετά την ανακοίνωση του βραβείου.*Ο/η συγγραφέας δεν επιθυμεί να προσδιορίζεται με βάση τη δυαδικότητα των φύλων.

This post is only available in Greek.Διαβάστε παρακάτω τη συνέντευξη που παραχώρησε η Ευτυχία Γιαννάκη στον Φιλελεύθερο και στην Ελένη Γκίκα, με αφορμή το νέο της αστυνομικό μυθιστόρημα, Η νόσος του μικρού θεού, με ήρωα τον Αστυνόμο Χάρη Κόκκινο.Η συγγραφέας - «μητέρα» του αστυνόμου Χάρη Κόκκινου, μιλάει για τη νουάρ λογοτεχνία αλλά και για την εποχή μας, «που είναι χαοτική, σύνθετη και συχνά ακατανόητη».Το πρώτο ραντεβού μας ήταν στα τυφλά, όμως από την αρχή φάνηκε ότι κάτι έβραζε ανάμεσά μας. Γι' αυτό και πήρε το επίθετο Κόκκινος. Από το αίμα που ρέει, που κοχλάζει, που δίνει και παίρνει τη ζωή. Μετά από μερικές χιλιάδες λέξεις μαζί του μπορώ να πω ότι αυτό που έχει σημασία είναι να σκύβεις πάνω από όλους τους χαρακτήρες με τρυφερότητα, σε βαθμό συγκίνησης, ώστε να ανακαλύπτεις όλους τους τόνους, τις αποχρώσεις και ό,τι πάλλεται εντός τους και εντός σου».Και κάπως έτσι γεννήθηκε ο αστυνόμος Χάρης Κόκκινος. Η Ευτυχία Γιαννάκη, η οποία αμέσως ξεχώρισε στο ελληνικό νουάρ και όχι τυχαία, επιμένει: «Βεβαίως η ρίζα του εγκλήματος βρίσκεται πάντοτε εντός μας, στην ίδια την ανθρώπινη φύση μας. Άρα, είναι η ανθρώπινη κατάσταση που μας αφορά και στην αστυνομική λογοτεχνία, η δημόσια, η ιδιωτική και η μυστική ζωή μας, οι υπαρξιακοί φόβοι μας. Μια αστυνομική αφήγηση με ουσία και βάθος παίζει με τα μύχια, με τη ζωή και τον θάνατο κορώνα - γράμματα». Και μιλώντας στον «Φιλελεύθερο» για τους ήρωές της, τις ιστορίες της, την εποχή μας και τις νουάρ συνθήκες της, θα μας αποκαλύψει: «Γράφω αστυνομικά γιατί με ενδιαφέρει η αγάπη ως απάντηση στον φόβο».Κυρία Γιαννάκη, υπάρχουν τόποι που ευνοούν το κακό;Οι τόποι εντός μας είναι μάλλον εύφοροι τόσο σε άνθη του κακού, όσο και σε άνθη του καλού. Τα όρια αυτών των δύο κήπων είναι μάλλον ρευστά, άλλοτε μένουν στο σκοτάδι κι άλλοτε έρχονται απότομα στο φως. Εξαρτάται και πώς τους ποτίζεις. Ξέρετε συχνά η αστυνομική λογοτεχνία μοιάζει να δένεται με συγκεκριμένους ήρωες και τόπους, δείτε για παράδειγμα την Μασσαλία του Ιζό ή την φανταστική Βιγκάτα του Καμιλλέρι, τις Ηνωμένες Πολιτείες του Ελρόι ή την παγωμένη Σκανδιναβία με τα ρεύματα που μας έρχονται από το Βορρά τα τελευταία χρόνια. Οι τόποι είναι εκεί, είναι όμως το ψυχικό πεδίο των χαρακτήρων, του ίδιου του δημιουργού που συστήνει κάθε φορά έναν νέο μικρόκοσμο, μια πόλη μέσα στην πόλη ή και έξω, πάνω από αυτήν, χαρίζοντας στον αναγνώστη ένα μικρό σύμπαν όπου μπορεί να καθρεφτίσει το δικό του φως και το σκοτάδι, τους δικούς του κήπους.Οι χαρακτήρες στα βιβλία σας έχουν ήδη συζητηθεί, είναι πολύπλευροι, αρκετές φορές αμφιλεγόμενοι και αντιφατικοί, επαρκώς δραματουργημένοι, να μας συστήσετε τον αστυνόμο Χάρη Κόκκινο και να μας πείτε πώς γνωριστήκατε;Κάθε ιστορία μου είναι μάλλον μια τοιχογραφία χαρακτήρων. Είναι ψηφίδες που διαθέτουν επαρκή πολυπλοκότητα ώστε αν τις κοιτάξεις από κοντά αλλάζουν χρώματα ανάλογα με τον τρόπο που τις φωτίζεις, αλλά όταν απομακρύνεσαι για να δεις το όλον διαπιστώνεις ότι από αυτές προκύπτει μια άλλη εικόνα, ίσως ένα νέο χρώμα, ένα μεγάλο κοινωνικό ψυχογράφημα που επιχειρεί να καθρεφτίσει την εποχή μας. Σε αυτό το πλαίσιο ο Αστυνόμος Κόκκινος είναι επαρκώς πολύπλευρος κι εμπεριέχει τόσες αποχρώσεις και τόνους, ώστε η επαναφορά του να έχει ουσία και βάθος από ιστορία σε ιστορία. Το πρώτο ραντεβού μας ήταν στα τυφλά, όμως από την αρχή φάνηκε ότι κάτι έβραζε ανάμεσά μας. Γι’ αυτό και πήρε το επίθετο Κόκκινος. Από το αίμα που ρέει, που κοχλάζει, που δίνει και παίρνει τη ζωή. Μετά από μερικές χιλιάδες λέξεις μαζί του μπορώ να πω ότι αυτό που έχει σημασία είναι να σκύβεις πάνω από όλους τους χαρακτήρες με τρυφερότητα, σε βαθμό συγκίνησης, ώστε να ανακαλύπτεις όλους τους τόνους, τις αποχρώσεις και ό,τι πάλλεται εντός τους και εντός σου. Είναι όλοι εξίσου σημαντικοί.Αλήθεια πώς μπήκε το νουάρ στη ζωή σας;Μάλλον παράδοξα, εκεί που δεν το περίμενα, όπως συμβαίνει με όλους τους μεγάλους έρωτες. Διάβασα και κόλλησα. Κι έτσι ενώ πίστευα για χρόνια ότι τα αστυνομικά είναι απλώς αφηγήσεις που στηρίζονται στον γρίφο, στο σασπένς, στην αυστηρή δομή και σε χαρακτήρες ελαφρώς καρικατούρες που υπηρετούν αυτή τη δομή, ξαφνικά ανακάλυψα τον πλούτο, το πολυεπίπεδο των σύγχρονων νουάρ αφηγήσεων, οπότε ένιωσα την ανάγκη βουτήξω σε αυτή την δομή φέρνοντας στο φως το κοινωνικό βάθος και την ψυχολογική πολυπλοκότητα που κλείνουν στο κουκούλι τους αυτές οι ιστορίες που προορίζονται να πυροδοτηθούν με αφορμή ένα έγκλημα και να δοκιμάσουν τα όρια του τρόπου σκέψης του αναγνώστη. Η τριλογία της Αθήνας που ολοκληρώθηκε και η τριλογία του Βυθού που ξεκινάει. Είναι άλλα τα ανομήματα της πρωτεύουσας άλλα όσα διαδραματίζονται στην «Νόσο του Μικρού Θεού», σε πρώτη φάση στην Πάρο, στις Κυκλάδες; Το έγκλημα, κυρία Γιαννάκη, δεν γνωρίζει από ήλιο;Το έγκλημα της Μεσογείου, γιατί γι’ αυτό μιλάω στα βιβλία μου, είτε έχουμε να κάνουμε με ένα αστικό κέντρο, είτε με την κλειστή κοινωνία ενός νησιού, καθρεφτίζει την κοινωνία στο σύνολό της, το χάος και την πολυπλοκότητά της, τα λάθη και τις παραλείψεις μας, τα κλειστά στόματα, την ανοχή μας στη μικρή και τη μεγάλη παραβατικότητα, το σκοτάδι, αλλά και το φως μας. Το έγκλημα και η κοινωνική παθογένεια που το γεννάει ή το επιτρέπει θα έλεγα ότι είναι το βασικό πρίσμα που διαθλά τις ακτίνες μιας αστυνομικής ιστορίας, οπότε ο ήλιος είναι απαραίτητος ως προς αυτό. Βεβαίως η ρίζα του εγκλήματος βρίσκεται πάντοτε εντός μας, στην ίδια την ανθρώπινη φύση μας. Άρα, είναι η ανθρώπινη κατάσταση που μας αφορά και στην αστυνομική λογοτεχνία, η δημόσια, η ιδιωτική και η μυστική ζωή μας, οι υπαρξιακοί φόβοι μας. Μια αστυνομική αφήγηση με ουσία και βάθος παίζει με τα μύχια, με την ζωή και τον θάνατο κορώνα - γράμματα.«Οικογένειες που αποτελούν το τέλειο εγκληματολογικό εργαστήριο και τελικά στον δικό του βυθό, εκεί που το φως μπλέκεται με το σκοτάδι», στον πυρήνα της οικογένειας, εκεί εκκολάπτονται όλα;Όντως, θεωρώ πως το μεγαλύτερο εκκολαπτήριο είναι η οικογένεια. Αυτός ο αρχέγονος πυρήνας που εξασφαλίζει την επιβίωση των μελών του, αφήνοντας όμως πολύ αίμα πίσω του, όπως συμβαίνει με κάθε μάχη.Στα βιβλία σας συνηθίζετε να θίγετε μεγάλες πληγές, αναβολικά, αρχαιοκαπηλία… αλήθεια τι πρέπει να έχει μια ιστορία για να γίνει ιστορία σας και ένας φόνος για να γίνει… φόνος σας;Να δονείται εντός μου. Να εμπεριέχει αυτόν τον πυρήνα που θα πυροδοτηθεί με αφορμή ένα έγκλημα και θα εκραγεί στα χέρια μου για να με συγκινεί όσο θα γράφω την ιστορία. Συνήθως είναι ζητήματα που με απασχολούν βαθιά, που γυρεύουν απαντήσεις εντός μου, εκκρεμότητες ενδεχομένως που διαθέτουν επαρκή πολυπλοκότητα ώστε να κρατήσουν το ενδιαφέρον μου όσο κρατάει το εσωτερικό ταξίδι που είναι κάθε ιστορία. Γιατί περί αυτού πρόκειται. Για μια καταβύθιση στον δικό μου εσωτερικό βυθό, στο φως και στο σκοτάδι του. Αν με συγκινεί αυτή η βουτιά συνεχίζω με την βεβαιότητα ότι θα αφορά και θα συγκινεί και τους αναγνώστες. Είμαστε όλοι ίδιοι και διαφορετικοί. Κάθε ιστορία είναι το σημείο συνάντησής μας, με την ηδονή και τη συγκίνηση που συνοδεύει αυτή τη συνάντηση.Ένας ήρωας ή μια ηρωίδα για να γίνει ηρωίδα σας;Θα χρειαστεί ομοίως να μου γεννάει τη διάθεση να τον/την ανακαλύψω, όπως συμβαίνει με κάθε άνθρωπο που συναντάμε στη ζωή μας. Οι ίδιοι οι χαρακτήρες είναι το μυστήριο. Νομίζουμε ότι ψάχνουμε να δούμε τι έγινε με το έγκλημα, αλλά στην ουσία ψάχνουμε να καταλάβουμε τι συμβαίνει εντός μας. Με ενδιαφέρουν πολύ οι χαρακτήρες που είναι κόντρα στους ανθρώπους που θα επέλεγα να συναναστραφώ στην καθημερινότητά μου. Που έχουν χαρακτηριστικά που μπορεί να μου είναι ξένα ή ανυπόφορα. Με ενδιαφέρει να καταφέρω να σκύψω με τρυφερότητα ακόμη και σε αυτό που μου είναι ξένο, κυρίως σε αυτό θα έλεγα. Η ανεκτικότητα και η τρυφερότητα για κάθε τι ανθρώπινο είναι το ζητούμενό μου.Με το αστυνομικά, φαντάζομαι τα πράγματα είναι διαφορετικά, κυρία Γιαννάκη, για να ξεκινήσετε μια ιστορία, χρειάζεστε πλάνο, να ξέρετε και την αρχή και το τέλος της, ή αρκούν μια εικόνα ή η αρχική φράση;Ανάλογα με την ιστορία. Έχω δουλέψει και με τον έναν και με τον άλλον τρόπο. Τελικά, είναι οι ίδιοι οι χαρακτήρες που γίνονται πλοκή, η ατμόσφαιρα που δονείται εντός σου σε σχέση με μια ιδέα και το κυνήγι της ίδιας της γλώσσας, των λέξεων και του ρυθμού τους που επιβάλλει μια διαφορετική μέθοδο δουλειάς κάθε φορά ή άλλη εστίαση. Αυτό άλλωστε είναι και το ενδιαφέρον για εμένα, έχοντας το κεκτημένο ή την εμπειρία των προηγούμενων ιστοριών να ανακαλύπτω έναν νέο τρόπο έκφρασης, ένα νέο βάθος και να αποφεύγω την επανάληψη. Χαρτογραφώ την ιστορία στον βαθμό που μου είναι απαραίτητο και στη συνέχεια αφήνομαι στο αχαρτογράφητο που είναι και το συναρπαστικό κομμάτι της δουλειάς, αφού αγγίζει το αχαρτογράφητο εντός μου και το υλικό των ονείρων και των πιο μύχιων σκέψεων και συναισθημάτων.Υπάρχει τελετουργία γραφής [συγκεκριμένος χώρος, χρόνος, συνήθειες] ή παντού μπορείτε να γράψετε εσείς;Γενικά όταν ξεκινώ να γράφω μια ιστορία είμαι πειθαρχημένη και δουλεύω συστηματικά. Όσο εκκολάπτεται η ιστορία και αποκτά κάποιο βασικό σχήμα εντός μου, πριν καν να βάλω την πρώτη λέξη στο χαρτί, είμαι πλήρως απείθαρχη, αποδιοργανωμένη και μ’ έναν τρόπο ελεύθερη. Όμως τα πράγματα σκουραίνουν όταν τα βάζω κάτω και αρχίζει η μάχη με τις τυπωμένες λέξεις. Γιατί εκεί δίνεται η πραγματική μάχη. Εκεί δεν σηκώνω κεφάλι. Περνούν μέρες, βδομάδες, μήνες έτσι, γράφοντας και ξαναγράφοντας, μια αιώνια επανάληψη, μέσα, έξω δεν έχει σημασία, παντού. Υπάρχουν συγγραφικές εμμονές; Θέματα στα οποία επανέρχεστε, τεχνικές που χρησιμοποιείτε και ξαναχρησιμοποιείτε, γρίφους κι αινίγματα που προσπαθείτε μια ζωή γράφοντας να επιλύσετε;Δύσκολο να πω τι βρίσκεται στον πυρήνα. Ίσως η αναζήτηση νοήματος και ισορροπίας μέσα από έναν διαρκή πειραματισμό. Με ενδιαφέρει το παιχνίδι με τις λέξεις. Αυτό ναι, είναι μια εμμονή. Τα υπόλοιπα είναι μάλλον ρευστά, όσο ρευστός είναι ο εαυτός μου στον χρόνο.Οι ιστορίες σας, εκτός από τον αστυνομικό χαρακτήρα τους, είναι ταυτοχρόνως και υπαρξιακά δράματα, στην σύνθετη και αντιφατική εποχή μας, κυρία Γιαννάκη, βρίσκετε ότι ταιριάζει το νουάρ;Ναι, νομίζω ότι η εποχή μας είναι επαρκώς χαοτική, σύνθετη και συχνά ακατανόητη. Πολλές φορές νιώθουμε σαν πρωταγωνιστές σε νουάρ που προσπαθούν να βγάλουν άκρη σε ένα περίπλοκο μυστήριο. Οπότε ναι, δεν είναι τυχαία η άνθηση που γνωρίζει η αστυνομική αφήγηση με τους γρίφους της, αφού με αφορμή ένα έγκλημα επιχειρεί να τακτοποιήσει κάπως αυτό το χάος και να βρει απαντήσεις στο σκοτεινό, το απλησίαστο, το ακατανόητο ή το αδιανόητο.Και φτάνουμε στα αστυνομικά παιδικά σας: «Εξαφάνιση στο Πίτσι Πίτσου» και «Μυστήριο στη λίμνη Λαμπίκο», τα παιδιά αγαπούν το μυστήριο;Όλη η παιδική ηλικία είναι ένα μυστήριο και τα παιδιά είναι ακόμη φυτεμένα στην καρδιά αυτού του μυστηρίου. Τα παιδικά μου βιβλία λοιπόν, εμπεριέχουν όλα τα σχήματα της λογοτεχνίας ενηλίκων σε μια συνθήκη προσαρμοσμένη στην ρευστότητα της παιδικής φαντασίας που επιτρέπει στα παιδιά να αντιμετωπίσουν τους φόβους τους διασκεδάζοντας, χρησιμοποιώντας τη λογική, την παρατηρητικότητα, αλλά και το συναίσθημά τους. Αυτό ακριβώς δηλαδή που επιχειρούν και οι ενήλικες διαβάζοντας ένα αστυνομικό. Είμαστε όλοι μεγάλα παιδιά και τα παιδιά είναι πολύ πιο μεγάλα απ’ όσο υποθέτουμε.Οι αγαπημένοι σας συγγραφείς; Ποιος ήταν ή ποια ήταν εκείνη που σας έκανε να πείτε «κι εγώ αυτό θέλω να γίνω»;Η Άλκη Ζέη και η Ζωρζ Σαρή όταν ήμουν παιδί. Εστίαζα ιδιαίτερα στο γεγονός ότι ήταν γυναίκες που έγραφαν, κάπως αυτό με ενέπνεε και με έκανε μάλιστα να πειραματίζομαι με τις ιστορίες τους, να αλλάζω το τέλος να βρίσκω άλλες λύσεις. Τι θράσος; Ίσως εκεί να φυτεύτηκε το πρώτο σποράκι. Στο αστυνομικό ομοίως εστιάζω σε δυο γυναίκες, την Αγκάθα Κρίστι και την Πατρίσια Χάισμιθ, για διαφορετικούς λόγους.

This post is only available in Greek.Διαβάστε παρακάτω τη συνέντευξη που παραχώρησε η Ευτυχία Γιαννάκη στο ΒΗΜΑgazino και στον Γιώργο Νάστο, με αφορμή το νέο της αστυνομικό μυθιστόρημα, Η νόσος του μικρού θεού, με ήρωα τον Αστυνόμο Χάρη Κόκκινο.Αν είστε φαν της αστυνομικής λογοτεχνίας και ψάχνετε το ιδανικό βιβλίο για να σας κρατήσει σε αγωνία το φετινό καλοκαίρι δεν έχετε παρά να αναζητήσετε το μυθιστόρημα Η νόσος του μικρού θεού της Ευτυχίας Γιαννάκη. Πρόκειται για το πρώτο μέρος της «Τριλογίας του βυθού» και εκτυλίσσεται στην Πάρο. Με αφορμή μια περίεργη δολοφονία, τα μυστικά και τα ψέματα που επιβιώνουν ακόμη και κάτω από τον δυνατό αιγαιοπελαγίτικο ήλιο αρχίζουν να βγαίνουν στην επιφάνεια. Η ίδια η συγγραφέας πάντως δεν είχε εντρυφήσει από την αρχή της αναγνωστικής της διαδρομής στο είδος που υπηρετεί τόσο επιδέξια. «Ήμουν αυτό που λέμε αναγνώστρια της κλασικής κυρίως λογοτεχνίας. Με ενδιέφερε η φιλοσοφία και οι αφηγήσεις που αποτελούν πιο βαθιά ψυχογραφήματα, οπότε για χρόνια δεν διάβαζα αστυνομικά μυθιστορήματα. Έχω μεγάλη αγάπη στον Τόμας Μπέρνχαρντ και γενικά στους αυστριακούς συγγραφείς, αλλά και σε άλλους Ευρωπαίους, όπως ο Μισέλ Ουελμπέκ, επειδή αναδεικνύουν στα βιβλία τους τις κοινωνικές παθογένειες και τους ενδιαφέρει πολύ η πολυπλοκότητα της ανθρώπινης ύπαρξης. Τους καθιστά σημαντικούς η καταβύθισή τους στον ανθρώπινο ψυχισμό. Το βασικότερο ζήτημα της λογοτεχνίας είναι να καταφέρει να αναδείξει τις πιο εσωτερικές και πιο σκοτεινές πλευρές μας και να εξετάσει πόσο ρευστά είναι τα όρια μεταξύ αυτών που βαφτίζουμε καλό και κακό, παραβατικό, κοινωνικά αποδεκτό-όλες αυτές οι έννοιες είναι κατασκευασμένες. Οι συγγραφείς που ανέφερα ασχολούνται με αυτή τη θεματολογία και με έχουν επηρεάσει στην οπτική μου».Η επιστροφή του Χάρη ΚόκκινουΠώς όμως ήρθε τελικά σε επαφή με τα αστυνομικά μυθιστορήματα; «Κάνοντας μια απαιτητική δουλειά που δεν μου άφηνε πολύ ελεύθερο χρόνο έψαχνα να βρω αφηγήσεις που να με κρατούν ξύπνια το βράδυ. Έτσι ανακάλυψα την αστυνομική λογοτεχνία. Αρχικά νόμισα ότι πρόκειται για γρίφους που παίζουν με το μυαλό σου, εν τέλει βέβαια ανακάλυψα ότι και σε αυτά τα βιβλία μπορεί να κρύβεται ένας πλούτος, ειδικά όταν καταφέρνουν πέρα από το πρώτο επίπεδο της πλοκής να αποτελούν και κοινωνικό σχόλιο. Τη ρωτώ αν, για παράδειγμα, της αρέσει ο Αντρέα Καμιλέρι. «Ο Καμιλέρι είναι ένας εκπρόσωπος του μεσογειακού νουάρ λίγο επιφανειακός» απαντά. «Μου αρέσει πολύ ο Ζαν Κλοντ Ιζό και «Η τριλογία της Μασσαλίας». Έχω ωστόσο διαβάσει τα πάντα, και τα σκανδιναβικά ρεύματα, τους βρετανούς, γάλλους και αμερικανούς μετρ του είδους. Βεβαίως, αυτό που κάνω εγώ είναι πιο κοντά στο μεσογειακό νουάρ. Προσπαθώ να εστιάζω λιγότερο στο κομμάτι του σασπένς, το οποίο έχει συχνά κινηματογραφικά χαρακτηριστικά. Είναι απαραίτητο, αλλά δεν θέλω να γίνεται  αυτοσκοπός. Η πατρίδα της συγγραφής είναι πάντοτε η ανάγνωση―όπου νιώσεις οικεία ως αναγνώστης, εκεί  επιχειρείς να προσγειωθείς και συγγραφικά. Στο αστυνομικό μυθιστόρημα έχουμε αφηγήσεις που κρατούν αμείωτο το ενδιαφέρον, αυτό μου αρέσει, όμως το μεγάλο στοίχημα για μένα ήταν να δω πώς θα καταφέρω να δώσω λογοτεχνικό βάθος σε κάτι που έχει πολύ έντονα τα στοιχεία της κατασκευής και συχνά λειτουργεί σε επίπεδο καρικατούρας». Ο δικό της Πουαρό είναι ο Αστυνόμος Χάρης Κόκκινος. Δεν θα ήταν πιο εύκολο να είχε επιλέξει ως κεντρικό ήρωα μια εκπρόσωπο του γυναικείου φύλου; «Το έχω σκεφτεί πάρα πολύ ξεκινώντας  και ο λόγος που δεν το έκανα ―παρόλο που ενδεχομένως να μου ήταν πιο οικείο και ίσως πιο εύκολο―είναι το ότι ήθελα να παίξω με χαρακτήρες που ίσως εγώ στην καθημερινότητά μου να μην τους είχα πολύ κοντά μου. Είναι ζητούμενο για έναν συγγραφέα να αντιμετωπίζει με τρυφερότητα ό,τι δεν γνωρίζει και δεν αναγνωρίζει σε αυτό στοιχεία από τον εαυτό του. Η επιλογή του Χάρη Κόκκινου ήταν στρατηγικής σημασίας, διότι έπρεπε να αντλήσω υλικό από πηγές που δεν βρίσκονταν κοντά στην καθημερινότητα ή στις συνήθειές μου. Μέσω του γραψίματος φώτισα πτυχές του εαυτού μου που μου ήταν άγνωστες πριν την εμπλοκή μου σε αυτό το εσωτερικό ταξίδι αυτογνωσίας».Το σκηνικό στο οποίο διαδραματίζεται η ιστορία το ήξερε καλά: «Γενικά μου αρέσει να γράφω για τόπους τους οποίου γνωρίζω και έχει “γράψει” η ατμόσφαιρά τους μέσα μου. Η Πάρος είναι ένα πολύ αγαπημένο μου μέρος, έχω περάσει πολλά καλοκαίρια εκεί και, βέβαια, παρότι είναι ένας πολυπολιτισμικός τουριστικός προορισμός με πολύ ενδιαφέρουσα ανθρωπογεωγραφία τους καλοκαιρινούς μήνες, τον χειμώνα παραμένει απομονωμένη, με όλα τα χαρακτηριστικά της μικρής και κλειστής κοινωνίας». Στην πλοκή του βιβλίου εντάσσεται η παράνομη διακίνηση ελληνικών αρχαιοτήτων από τις Κυκλάδες στην Κεντρική Ευρώπη. «Αυτή η σκέψη πυροδοτήθηκε σε ένα ταξίδι στην Ελβετία, όταν βρέθηκα σε μία γκαλερί και εντόπισα έναν αμφορέα του 5ου αιώνα π.Χ. ο οποίος πωλούνταν κανονικά, σε μια τιμή σχετικά ελκυστική. Συνειδητοποίησα ότι υπήρχαν και αλλού διαθέσιμα τέτοια αντικείμενα, όχι μόνο ελληνικά αλλά και αιγυπτιακά, και άρχισα να ψάχνω και να ρωτάω για την προέλευσή τους. Μου έδειχναν χαρτιά που έλεγαν, για παράδειγμα ότι το 1842 ένας Βρετανός ευγενής πούλησε την τάδε αρχαιότητα σε ένα γερμανό αριστοκράτη. Πρόκειται για μια το λιγότερο θολή ιστορία, για προϊόντα σκοτεινών αγοραπωλησιών, και μου φάνηκε εξωφρενική η όλη υπόθεση. Πέφτοντας πάνω σε κάποια κυκλαδίτικα ειδώλια έπιασα το νήμα της ιστορίας αντίστροφα και άρχισα να μαθαίνω τι συμβαίνει εδώ και δεκαετίες». Περισσότερες λεπτομέρειες στις σελίδες του βιβλίου.

This post is only available in Greek.Διαβάστε παρακάτω τη συνέντευξη που παραχώρησε η Έμη Σίνη και ο Άγγελος Αγγέλου στην Πελιώ Παπαδιά για το Ταλκ, με αφορμή την κυκλοφορία του εικονογραφημένου τους βιβλίου Ένας πραγματικός ιππότης (εικονογράφηση: Πέτρος Μπουλούμπασης).Άγγελε και Έμη, με ένα μήνα καθυστέρηση έρχεται το ραντεβού μας στις σελίδες του Τaλκ. Ας μιλήσουμε, επιτέλους, για το νέο σας βιβλίο, με τίτλο «Ένας πραγματικός ιππότης», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ίκαρος. Πώς γεννήθηκε στο μυαλό σας η ιδέα για αυτόν το νέο ήρωα;Χαιρόμαστε πολύ που ξεπεράσαμε το πιο δύσκολο κομμάτι της πανδημίας ‒την καραντίνα‒ και η χαρά μας είναι διπλή που μιλάμε, ακόμα και με μια μικρή καθυστέρηση. Θέλαμε από καιρό να γράψουμε ένα βιβλίο που να μιλάει για τα εφόδια ενός σύγχρονου ιππότη, του οποίου το προφίλ στοιχειοθετείται τελικά από τα πιο εσωτερικά και ουσιαστικά του χαρίσματα και όχι από τα εξωτερικά στερεοτυπικά χαρακτηριστικά που συνήθως μας θυμίζει η λέξη «ιππότης». Όλοι μας έχουμε σχηματισμένη στο μυαλό μας την κλασική, τετριμμένη εικόνα ενός ψηλού, δυνατού άνδρα μέσα σε μια μεταλλική και γυαλισμένη πανοπλία. Έτσι τον έχουμε δει στην τηλεόραση, έτσι τον περιγράφουν τα παραμύθια, έτσι φαντάζεται τον εαυτό του και ο ήρωας μας, αν και όσον αφορά τα καθήκοντα του, αυτά ίσως και να μην τα έχει πολυσκεφτεί, τουλάχιστον όχι από την αρχή.Όταν τελικά επιτυγχάνεται η πολυπόθητη μεταμόρφωση, έρχεται η απογοήτευση. Έχουμε, λοιπόν, μια πρώτη αποδόμηση του στερεοτυπικού ιπποτισμού. Πώς καταφέρατε να την πετύχετε μέσα σε δυο σαλόνια, με ελάχιστο κείμενο;Πρόκειται για μία στιγμή στην οποία ένα όνειρο καταρρέει ‒ή τουλάχιστον έτσι νομίζουν οι αναγνώστες αρχικά, γιατί στην πραγματικότητα έχει επιτευχθεί η πιο σημαντική μεταμόρφωση του ήρωα: η εσωτερική. Απομένει μόνο να κάνει λίγη υπομονή για να καταλάβει ότι το όνειρό του όχι μόνο δε χάθηκε, αλλά γίνεται πραγματικότητα με τον πιο απροσδόκητο τρόπο. Πόσες φορές, ως παιδιά αλλά και ως ενήλικοι, δε σπεύσαμε πρόωρα να απογοητευτούμε γιατί δεν ήμασταν έτοιμοι να αντικρίσουμε την αλήθεια; Όλα αυτά, βέβαια, δεν μπορούν εύκολα να αποτυπωθούν και να εξηγηθούν με λόγια σε ένα βιβλίο για μικρά παιδιά, αλλά μόνο να υπονοηθούν ή να περιγραφούν, σε ένα πιο αφαιρετικό, αλληγορικό επίπεδο. Και σε αυτό το εγχείρημα καταλυτικό ρόλο παίζουν οι εικόνες που αποδόθηκαν εξαιρετικά από τον έμπειρο και ταλαντούχο Πέτρο Μπουλούμπαση.Έπειτα, εμφανίζεται η πριγκίπισσα. Δεν ονοματίζεται, αλλά εικονογραφείται με μια μικρή λεπτομέρεια ως τέτοια. Χρησιμοποιείτε, λοιπόν, άλλο ένα στερεότυπο από τα παραμύθια, αλλά εξ αρχής μεταλλαγμένο και αποδομημένο. Δώστε μας λίγα στοιχεία για το κορίτσι, που άηχα ζητά βοήθεια.Φανταζόμαστε ένα κορίτσι όπου, σε μία παράλληλη ιστορία, κάνει τα πάντα για να γίνει πριγκίπισσα. Με λίγη περισσότερη σοφία, όμως, γιατί ξέρει ότι για να είσαι πριγκίπισσα σήμερα, δε χρειάζεσαι ούτε πλουμιστά φορέματα ούτε διαμαντένια τιάρα. Γι’ αυτόν το λόγο η κορώνα στο κεφάλι της μοιάζει περισσότερο με ένα ισχνό περίγραμμα παρά με πραγματική κορώνα. Ίσως υπάρχει εκεί απλά ως αποκύημα της φαντασίας του μικρού μας ιππότη.Τα αντανακλαστικά του ιππότη είναι ακαριαία, αλλά την… «πατάει». Πώς αντιδρά και τι δείχνει η συμπεριφορά του; Και το κορίτσι; Πώς γοητεύεται από ένα αγόρι που μόνο για ιππότης δε μοιάζει;Το αγόρι είναι πλέον έτοιμο να βοηθήσει όποιον το έχει ανάγκη. Και βρίσκεται σε τέτοια συναισθηματική ένταση που μόλις ακούσει τον κίνδυνο ξεχνάει τα πάντα και τρέχει. Δε σκέφτεται ούτε την κούραση, ούτε τον ιδρώτα, ούτε την εμφάνιση του, αλλά προσηλώνεται στον στόχο. Μόλις όμως τα καταφέρει, ντρέπεται για την εμφάνισή του φοβούμενος ότι το κορίτσι δε θα τον κρίνει γι’ αυτό που είναι αλλά γι’ αυτό που φαίνεται. Ευτυχώς κάνει λάθος. Όσο για το πώς γοητεύτηκε το κορίτσι; Αυτή είναι μία άριστη ερώτηση για να απαντήσουν τα παιδιά που θα διαβάσουν το βιβλίο.Όσα ζωγράφισε ο Πέτρος Μπουλούμπασης συμπληρώνουν αριστοτεχνικά τα όσα γράψατε και το κείμενο συγκροτείται με την αλληλεπίδραση εικόνων και λέξεων. Πώς δουλέψατε για να πετύχετε αυτό το αποτέλεσμα;Έτσι λειτουργούν τα εικονοβιβλία (picturebooks) που αποτελούν ουσιαστικά ένα υβρίδιο δύο τεχνών: της συγγραφής και της εικονογράφησης. Αμφότεροι οι καλλιτέχνες αφήνουν «χώρο» ώστε η τελική αφήγηση να επιτυγχάνεται με την ταυτόχρονη συμβολή των δύο αφηγήσεων: του λόγου και της εικόνας, οι οποίες μπλέκονται αντιστικτικά μεταξύ τους. Εμείς ολοκληρώσαμε το κείμενο και το στείλαμε στον Πέτρο μαζί με κάποιες ελάχιστες οδηγίες για τις πληροφορίες που θα θέλαμε να ενσωματώσει στις εικόνες του ώστε να ολοκληρωθεί το νόημα. Ποτέ δε θα μπορούσαμε, όμως, να φανταστούμε την ποιότητα της δουλειάς, τα πολλαπλά επίπεδα ανάγνωσης και όλες τις λεπτομέρειες που πρόσθεσε τελικά με τόση έμπνευση, μετατρέποντας το κείμενό μας σε ένα όμορφο βιβλίο. Τον ευχαριστούμε πολύ!Κλείνοντας, αν και σήμερα σας φιλοξενούμε ως συγγραφείς, όλοι γνωρίζουν πως κατέχετε μια σπουδαία θέση στο σύγχρονο παιδικό θέαμα, με τις μουσικές και τα θεατρικά σας έργα. Είστε αισιόδοξοι για το μέλλον του ή φοβάστε πως τα πράγματα θα αλλάξουν προς το χειρότερο;Το παιδικό θέατρο δέχτηκε ένα μεγάλο πλήγμα. Οι αίθουσες έκλεισαν κι όταν ανοίξουν ξανά θα δέχονται λιγότερο κοινό. Η αβεβαιότητα και ο φόβος θα βαραίνουν τη λειτουργία τους και θα δυσχεραίνουν την ποιοτική και καλλιτεχνική απόδοση των θεατρικών ομάδων. Δεν μπορείς να είσαι πολύ αισιόδοξος μέσα σ’ ένα τέτοιο τοπίο. Όμως η ομάδα ΚΟΠΕΡΝΙΚΟΣ δε χάνει το κουράγιο της. Θα κάνουμε ό,τι περνάει από το χέρι μας για να παραμείνουμε κοντά στους μικρούς και μεγάλους φίλους μας, ελπίζοντας ότι σύντομα θα μπορέσουμε να ξαναβρεθούμε ΜΑΖΙ σε μια κατάμεστη θεατρική αίθουσα γεμάτη γέλια και χαρά.