Άιντε πάλι...

Τα ιστορικά και πολιτικά γεγονότα της εποχής που πραγματεύεται το βιβλίο αποτελούν τον σκελετό που ντύνεται με άφθονες λεπτομέρειες της καθημερινότητας και πληθώρα συναισθημάτων. Η ιστορία αποκτά μια μυθιστορηματική πνοή και ο λόγος της αφήγησης στην τοπική διάλεκτο μας μεταφέρει στην Πόλη την δεκαετία του 1960. Τα πρόσωπα έχουν την ίδια «φωνή» που έχει το ανώνυμο πλήθος των απελαθέντων, άτομα με διαφορετικές προσωπικές εμπειρίες απώλειας αλλά και μαχητικότητας, δύναμης και ελπίδας για ένα καλύτερο αύριο σε έναν καινούργιο τόπο. Το βιβλίο ΑΪΝΤΕ ΠΑΛΙ... ξεριζώνεται ὁ Ἑλληνισμὸς ἀπὸ τὴν Πόλη (1958-1968) ἀποτελεῖ χρονολογικὰ συνέχεια τοῦ πρώτου βιβλίου της Ἀγλαΐας Κωνσταντινίδου-Κλουκίνα μὲ τίτλο ΟΠΟΥ ΛΟΙΠΟΝ... μιὰ φορὰ κι ἕναν καιρὸ στὴν Πόλη (1948-1958) καὶ καταγράφει τὶς τραγικὲς περιπέτειες ποὺ ἔζησε ὁ Ἑλληνισμὸς τῆς Κωνσταντινούπολης μὲ τὶς ἀπελάσεις τοῦ 1964.

Η συγγραφέας γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη τη χρυσή εποχή της Ρωμιοσύνης. Το «ΟΠΟΥ ΛΟΙΠΟΝ» είναι το πρώτο της βιβλίο. Με ιδιαίτερη ευαισθησία νοσταλγία και αγάπη μας περιγράφει μέσα απ’ τη ψυχή και τα μάτια ενός παιδιού την ιστορία μιας οικογένειας τη δεκαετία του ’50 στην Πόλη. Μέσα από την καθημερινότητα, τις ευχάριστες και δυσάρεστες στιγμές, περιγράφονται τα έθιμα και οι παραδόσεις, τα πολιτικά και κοινωνικά γεγονότα, οι σχέσεις των ανθρώπων διαφορετικών εθνοτήτων γλωσσών και θρησκειών ζωντανεύοντας το ήθος και το ύφος, την κουλτούρα της εποχής, και της ομογένειας. Αναφέρονται συνοικίες, εκκλησίες και σχολεία, τόποι διακοπών, μέσα μεταφοράς, καταστήματα, παζάρια και αγορές, φαγητά και επαγγέλματα αποτελώντας μία σημαντική μαρτυρία για την κοσμοπολίτικη μα και έντονα παραδοσιακή ζωή στην πολυεθνική και πολυπολιτισμική Κωνσταντινούπολη. Κι ύστερα, τα Σεπτεμβριανά. Η ανασφάλεια, ο φόβος η απελπισία, η καταστροφή. Η ανάγκη του ξεριζωμού, η ξενητειά, η εγκατάσταση και η προσαρμογή στην Ελλάδα. Το βιβλίο, γραμμένο στο γλωσσικό ιδίωμα του τόπου, μια γλώσσα ολοζώντανη που χρησιμοποιεί λέξεις και εκφράσεις ιταλικής γαλλικής και τουρκικής προέλευσης, χαρακτηριστική της πολυσυλλεκτικότητας της Κωνσταντινούπολης, θυμίζει στους παλαιότερους και μαθαίνει στους νεότερους ένα σημαντικό κομμάτι της ιστορίας μας που δεν πρέπει να ξεχαστεί.