Δημητρίου Σούτσου 36
Μια πηγαία, αυθεντική συζήτηση που αποκαλύπτει τους διαδοχικούς σταθμούς της ζωής τους αλλά και τα ζητήματα που τους απασχόλησαν καθ’ όλη τη διάρκεια της καλλιτεχνικής τους πορείας.
Στην έκδοση περιλαμβάνονται εκτός από το κυρίως κείμενο της συνομιλίας, μια εισαγωγή, καθώς και σημειώσεις του επιμελητή Θανάση Γαλανάκη, ένα εικονογραφικό παράρτημα και τα ευρετήρια.
Ο Γιάννης Ζουγανέλης (1938-2006) κατάφερε να ταυτίσει το όνομά του με το ογκωδέστερο χάλκινο πνευστό, την τούμπα, και με τις εμφανίσεις του στην Ελλάδα και το εξωτερικό, να αναγνωριστεί ως ένας από τους κορυφαίους τουμπίστες της εποχής του.
Εκτός μουσικής, ασχολήθηκε με τα γράμματα, εκδίδοντας με τον Γιάννη Πατίλη το περιοδικό Κριτική και Κείμενα και εξέδωσε αυτοβιογραφικά βιβλία. Είχε μια ιδιαίτερη σχέση με τον ποιητή Νίκο Καρούζο, και πολλές από τις συνομιλίες τους έχουν δημοσιευτεί σε εφημερίδες και περιοδικά.
- Σελίδες: 248
- ISBN: 978-960-572-490-0
- Έκδοση: 2022
- Ημερομηνία έκδοσης: 04/07/2022
- Διαστάσεις: 13 x 20 εκ.
- Κατηγορίες: Βιβλία, Δοκίμιο
"Δεν ήταν μια τυπική συνέντευξη, αλλά μια συνομιλία που καταγράφηκε σε μαγνητόφωνο και τώρα έρχεται σε εμάς σαν μια συνομιλία μεταξύ δύο ανθρώπων βαθύτατα πνευματικών. Μιλώντας για τα απλά και τα μεγάλα. Για την ποίηση, τη μουσική, τη ζωή, τον θάνατο και τον έρωτα βρισκόμαστε μπροστά σε μια ανακάλυψη: το υπόγειο της Δημητρίου Σούτσου 36 ήταν ένα σημείο όπου ο ήλιος είχε άλλη λάμψη. Ολότελα ποιητική."
– Διονύσης Μαρίνος, Andro"Η ζωντανή συζήτηση ανάμεσα στον ποιητή Νίκο Καρούζο και τον διεθνώς αναγνωρισμένο μουσικό Γιάννη Ζουγανέλη, που περιλαμβάνεται στο βιβλίο _Δημητρίου Σούτσου 36_, αναδεικνύει τις ουσιαστικές πτυχές της σκέψης και τις αρχές της μεταφυσικής του ποιητή. […] αμφότεροι συμφωνούν ότι η αισθητική είναι η νέα ηθική αλλά και ο βασικός άξονας που μετατρέπει το βιβλίο σε ζωντανό οδηγό της φιλοσοφίας του Νίκου Καρούζου, ένα ιδανικό εγχειρίδιο μιας δειπνοσοφιστικής προσέγγισης της ποίησής του…"
– Τίνα Μανδηλαρά, LIFO"...Και έτσι άρχισε αυτή η «συνομιλία», σαν συζήτηση μεταξύ φίλων, όχι ομοτέχνων αλλά ομοούσιων καλλιτεχνών, όπου ο ένας αφηγείται τη ζωή και τις σκέψεις του στον άλλο. Μία συζήτηση μεταξύ ανθρώπων που συγκλίνουν, αλλά και αποκλίνουν σε πολλά..."
– Ανθούλα Δανιήλ, Diastixo.gr"...Η συνομιλία, και όχι συνέντευξη, των δύο ανδρών είναι το τέλειο παράδειγμα διαλεκτικής. Η συζήτηση τους οδηγεί στην αλήθεια και κανείς δεν μπορεί να το αμφισβητήσει. Όχι, δεν είναι φωτεινοί παντογνώστες και φυσικά δεν έχουν το αλάθητο. Σε αυτόν τον διάλογο, όμως, μπαίνουν απελευθερωμένοι. Εδώ δεν υπάρχει καμία περιοριστική σύμβαση, ούτε καν του χρόνου! Δύο ώρες κουβέντα για «συνέντευξη» είναι πάρα πολύ, είναι η πρώτη ύλη για να δημιουργήσεις έναν νέο κόσμο, για να παρουσιάσεις με προσοχή τη σκέψη και την ψυχή του άλλου. Η βιασύνη των λεπτών, των ωρών, των δεικτών, μπαίνει στην άκρη και η είναι ανταλλαγή αδιαμεσολάβητων ερωτήσεων-απαντήσεων που δίνει τον ρυθμό και τον τόνο."
– Αλέξανδρος Στεργιόπουλος, Το περιοδικό"Πρόκειται για ένα εξαιρετικά σημαντικό βιβλίο που συμπληρώνει μοναδικά τις γνώσεις μας για ζωή και τη δημιουργική διαδικασία του Νίκου Καρούζου, ο οποίος μέχρι τέλους έγραφε ποιήματα που αποτυπώνουν μοναδικά την υπαρξιακή μοναξιά, την απελπισία, την επιθανάτια αγωνία, την ματαιότητα. Και όλα αυτά, πάντα μέσα από απρόβλεπτους ποιητικούς στοχασμούς, από στίχους- χρησμούς, αλλά και από την αυτοκαταστροφική μανία ενός δημιουργού που ποτέ του δεν έπαψε να ερωτοτροπεί με την εκμηδένιση…"
– Γιώργος Βαΐλάκης, PopagandaΝίκος Καρούζος
Ο Νίκος Καρούζος (1926-1990) του Δημήτρη και της Κωνσταντίνας, το γένος Πιτσάκη, γεννήθηκε στο Ναύπλιο. Ο πατέρας του ήταν δάσκαλος στρατευμένος στο Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο, διώχτηκε κατά τη διάρκεια του εμφυλίου και εξορίστηκε μετά τη συνθηκολόγηση της Βάρκιζας. Η μητέρα του ήταν κόρη ιερωμένου και δασκάλου. Κατά τη διάρκεια των γυμνασιακών του χρόνων ο Καρούζος έδρασε στην ΕΠΟΝ και εξορίστηκε στην Ικαρία (1947) και στη Μακρόνησο (1951), από όπου έφυγε τελικά το 1953 μετά από νευρικό κλονισμό. Παντρεύτηκε δύο φορές, το 1955 τη Μαρία Δαράκη, με την οποία έζησε λίγους μόλις μήνες και το 1963 τη Μαίρη Μεϊμαράκη, από την οποία χώρισε το 1980. Από το 1981 και ως το τέλος της ζωής του τον συντρόφεψε η Εύα Μπέη.
Σπούδασε νομικά και πολιτικές επιστήμες στην Αθήνα, δεν ολοκλήρωσε όμως τις σπουδές του, καθώς ήδη από το 1941 είχε στραφεί στην ποίηση. Το 1949 πραγματοποίησε την πρώτη επίσημη εμφάνισή του στο χώρο των γραμμάτων με τη δημοσίευση του ποιήματός του "Σίμων ο Κυρηναίος" στο περιοδικό "Ο Αιώνας μας". Η πρώτη του ποιητική συλλογή με τίτλο "Η επιστροφή του Χριστού" εκδόθηκε το 1954. Στους λογοτεχνικούς κύκλους έγινε πιο γνωστός στη δεκαετία του ’60 με τις συλλογές "Η έλαφος των άστρων", "Ο υπνόσακκος" και "Πενθήματα". Ακολούθησαν πολλές ακόμη συλλογές και συγκεντρωτικές εκδόσεις των ποιημάτων του ως τη συγγραφή του τελευταίου του ποιητικού έργου "Αιώρηση", γραμμένου στις 29 Αυγούστου 1990 στο νοσοκομείο Υγεία, όπου ο ποιητής νοσηλευόταν τα δύο τελευταία χρόνια της ζωής του, άρρωστος από καρκίνο.
Συνεργάστηκε με τα περιοδικά όπως "Νέα Εστία", "Αθηναϊκά Γράμματα", "Ευθύνη", "Σπείρα", "Τομές", "Η Λέξη". Τιμήθηκε με το Β΄ Κρατικό Βραβείο Ποίησης (1963), το Βραβείο της Ομάδας των Δώδεκα (1963), το Α΄ Εθνικό Βραβείο Ποίησης, από κοινού με τους Τάκη Βαρβιτσιώτη και Μίλτο Σαχτούρη (1972) και το Α΄ Κρατικό Βραβείο Ποίησης (1988).