Εισπνοές

Ο Γιάννης Αντιόχου είναι ποιητής, μεταφραστής. Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1969. Μεγάλωσε και ζει στον Πειραιά. Είναι κάτοχος MBA και ΜSc της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, με εξειδίκευση τις Μονάδες Εντατικής Θεραπείας. Έχει εκδώσει τρία βιβλία ποίησης και έχει μεταφράσει έργα των Τεντ Χιουζ, Σύλβια Πλαθ, Ανν Σέξτον, Άννα Αχμάτοβα. Έχει συνεργαστεί με διάφορα λογοτεχνικά περιοδικά, δημοσιεύοντας, ποιήματα, δοκίμια και μεταφράσεις (ΑΝΤΙ, Index, Ποίηση, Δέκατα, Δέλεαρ, Μανδραγόρας, Poetix) Συμπεριλήφθη στην ανθολογία Karaoke Poetry Bar με ελληνικά και μεταφρασμένα στα αγγλικά ποιήματα του και στην ανθολογία που εξέδωσε ο οργανισμός HELLENICA σε δύο γλώσσες με αγγλικές μεταφράσεις του κ. Γκούμα. Σύντομα θα εκδοθεί στις ΗΠΑ ανθολογία που θα περιέχει τρία ποιήματα του στη σειρά “A generation defying itself”, καθώς και περιέχοντας ως πρόταση το ηλεκτρονικό περιοδικό του ΕΚΕΒΙ για το βιβλίο «ΣΤΗ ΓΛΩΣΣΑ ΤΟΥ».

OBSCURUS Στριφογυρίζει ο ανεμοδείχτης Εκρήγνυται όλος ο πλανήτης Μέσα στις στάχτες βυθισμένο σκούρο πανσέληνο φεγγάρι δες το, μας γνέφει ερειπωμένο το τελευταίο ετούτο βράδυ Μπήγει ο ένας το μαχαίρι πονάει ο άλλος και το ξέρει ότι ο κόσμος δεν ξεχνά και πως το λάθος μαρτυρά Σηκώνει δείκτη σαν πιστόλι τον ψεύτικο έρωτα σκοτώνει Πεθαίνει απόψε ο ποιητής για την αλήθεια μιας ζωής γέρνει σιγά, τα μάτια σβήνει φυσάει αέρας και τα κλείνει Πάνω στη γη είναι νεκρός ο έρωτάς του ο σκοτεινός

Το έβδομο βιβλίο του Γιάννη Αντιόχου αποτελεί ένα σημείο τομής στην κατακτημένη του γλώσσα. Μια σωματική σύνθεση στην οποία ο ποιητικός χρόνος αναδιπλώνεται εξαφανίζοντας το ποιητικό υποκείμενο. Πρόκειται για έργο μετάβασης σε ένα άλλο πλαίσιο σύνθεσης ύστερα από το τελευταίο του έργο, Διάλυσις (2017). Το βιβλίο Αυτός, ο κάτω ουρανός είναι η εξόδιος ακολουθία του άνευ χρόνου, ταυτότητας, υπόστασης Προσώπου, εξ ονόματος του οποίου κατατέθηκαν τα πιο πρόσφατα έργα του ποιητή, μια ζωή εν τάφω μαινόμενη από ελευθερία απέναντι σε κάθε συνειδητή θέαση κάθε κόσμου. Η ανάληψη του ποιητή, το κύκνειο άσμα του σώματος, για όλα αυτά που, ενώ δεν βλέπουμε, συλλαμβάνουμε τη ρυθμολογία τους. Στον κάτω ουρανό ο ποιητής είναι η ρωγμή του. Το φως που εκπέμπεται τον βεβαιώνει πως όλα κινούνται μέσα σε μια μεγάλη ακινησία. Ο μεγάλος ακίνητος είναι ο χρόνος-αυτή η συντριβή». "...αυτό που επιτελεί ο Αντιόχου είναι μοναδικό και υψηλό στα Γράμματά μας. Μέσα από τη στάχτη της Διαλύσεώς του φυτρώνει μια νέα φωνή, υποταγμένη και σεβόμενη απόλυτα την ευρωπαϊκή και την ελληνική παράδοση. Όλα αφομοιώνονται για να αρθρωθεί ένα μεγαλόπνοο έργο μοναδικής τέχνης." Γεράσιμος Δενδρινός, Fractalart.gr "...Βασικό χαρακτηριστικό της ποίησης του Γιάννη Αντιόχου είναι η δύναμή της να εντυπώνεται στον αναγνώστη. Μέσα στη σκοτεινότητά της, τον πείθει να τη διαβάσει, του προκαλεί έντονα συναισθήματα (ενίοτε άβολα), τον προσκαλεί να προβληματιστεί και εντέλει ολοένα να επιστρέφει." Χριστίνα Λιναρδάκη, literature.gr "…Η τιμιότητα του Αντιόχου έγκειται στο γεγονός πως παραδίδει στο κοινό του αυτό που οφείλει να παραδώσει ως ποιητής που έχει εκδώσει πια αρκετά βιβλία ώστε αφενός μεν να μην κωλυσιεργεί αναζητώντας τάχα προσωπικό ύφος και αφετέρου δε να μην φλυαρεί μιμούμενος τον εαυτό του σε δοκιμασμένες φόρμες. Υπάρχει η εξέλιξη και υπάρχει και η μέθοδος." Αγγελική Κορρέ, Φρέαρ

Στη γλώσσα μου ίδια πια βαραίνουν άνθρωποι και πουλιά Λιγοστεύω Στο νέο του ποιητικό βιβλίο ο Γιάννης Αντιόχου συγκεντρώνει και επανεξετάζει ποιήματα προερχόμενα από τις οκτώ ποιητικές συλλογές του· από το πρώτο του βιβλίο που εκδόθηκε το 2003 μέχρι το Αυτός, ο κάτω ουρανός, που τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Ποίησης 2020. Στο σώμα περιλαμβάνονται και αδημοσίευτα ποιήματα που γράφτηκαν αυτά τα χρόνια. Η επίτομη αυτή έκδοση μαρτυρά το ανεπαίσθητο νήμα που ορίζει την ποιητική του πορεία τα τελευταία 20 χρόνια.

Μετά το βραβευμένο Αυτός, ο κάτω ουρανός, ο Γιάννης Αντιόχου επιστρέφει με ένα έργο που διαθλά τον κόσμο ως τόπο μεταπολεμικό. Επικράτεια όχι κυριολεκτική, αλλά υπαρξιακή, ιστορική, πνευματική και άρα γλωσσική. Ποίηση που δεν παρηγορεί μα λειτουργεί ως μαύρο κουτί της ανθρώπινης συντέλειας. Σκηνές πολέμου, σπαράγματα μνήμης, ψηφιακά ίχνη, θεολογικά ρήγματα, σώματα σε κατακερματισμό. Ένα πυκνό αρχείο θραυσμάτων που κινείται στις παρυφές της γλώσσας και της πίστης. Μια ποιητική του τέλους που δεν ζητά κατανόηση αλλά συμπερίληψη στην αμηχανία του παρόντος.