Κακό Ανήλιο

"...Η ντοπιολαλιά χρησιμοποιείται με μέτρο από τον Δομηνίκ και μόνο όπου χρειάζεται ή δεν μπορεί να γίνει αλλιώς. Που σημαίνει ότι δεν επιδιώκει να ακολουθήσει κάποια τάση (;), αλλά να ορίσει μέσω της γλώσσας μια κατάσταση πραγμάτων περισσότερο και πολύ λιγότερο μια γραφική αποτύπωση ενός προνεωτερικού παρελθόντος."

"...ένας εντυπωσιακά αλλόκοτος κόσμος γεμάτος από πλάσματα «της άλλης μεριάς», «δημιουργήματα μιας φύσης σκοτεινής και παράλογης, που συναντιούνται και αλληλεπιδρούν με καθημερινούς ανθρώπους, προκαλώντας άλλοτε συνταρακτικές καταστροφές και άλλοτε παρήγορα θαύματα..."

"...ο Δομηνίκ ξέρει να γράφει, και απόδειξη αυτά τα φοβερά και τρομερά διηγήματα που απαρτίζουν το βιβλίο του. Πρέσβης των στοιχειωμένων κόσμων στην εύτακτη κανονικότητά μας, εκπρόσωπος των τρυφηλών παραδοξοτήτων, που τις διατυπώνει στις δώδεκα μικρές ιστορίες του με αυτό το ιδιάζον ποιητικό του ύφος, ο συγγραφέας, με το _Κακό Ανήλιο_, εγγράφει υποθήκες για το δημιουργικό του μέλλον, κάνοντας το παρόν του αναγνώστη πιο φανταστικό – με κάθε έννοια."

"Μέσα από δώδεκα απολαυστικές αφηγήσεις μεταμοντέρνας Ελληνορθόδοξης φαντασίας, υπέροχων περιγραφών και ιδιωματισμών και εύστοχου παπαδιαμαντικού σαρκασμού, ξετυλίγει μαεστρικά ένα ολόκληρο σύμπαν — το σύμπαν της γενιάς μου. Της γενιάς του τσιμέντου και του βουνού, των social media και του ξεματιάσματος, της καραντίνας και της θείας κοινωνίας διά της λαβίδος, της κωλοφτιαγμένης μοτοσυκλέτας και του ξύλινου εικονοστασίου. Σε αυτό το σύμπαν των μεγάλων αντιθέσεων και θαυμάσιων συγχύσεων, το οικείο μπορεί και συνυπάρχει με το ανοίκειο, το μπανάλ με το μυστηριώδες."

"...ο Κωνσταντίνος Δομηνίκ, με τρόπο θα έλεγε κανείς έμπειρου και ώριμου αφηγητή, φτιάχνει ιστορίες δρομολογημένες να προδώσουν την αλήθεια, είναι εντελώς αφύσικες στην απλή καθημερινότητα του ανθρώπου, να επιμείνουν στο άλογο και να τεθούν δηλαδή σε άλλους κανόνες και κανονικότητες, τόσο στον χώρο όσο και στο είδος (το οποίο αποτελεί κινούμενη άμμο) σε έναν χρόνο ξεχασμένο και λησμονημένο, όχι όμως παραμελημένο, απεναντίας, ζωντανό και άξιο να κατανεμηθεί. Ο Δομηνίκ πετυχαίνει λοιπόν το πλέον εξελιγμένο αποτέλεσμα, το οποίο και δεν είναι άλλο απ’ την υποταγή των ατομικών μας ενεργειών σε ένα πεδίο με αλλοπρόσαλλες νύξεις, με αλλεπάλληλες ενδείξεις, με απίστευτες μίξεις, τέλος, με απαράμιλλες λειτουργίες."

"Διηγήματα που πρέπει να ανακαλύψετε. […] Ο Δομηνίκ χρησιμοποιεί στις αφηγήσεις του (όλες μοιάζουν σαν παραμύθια που λέει στον αναγνώστη μια γιαγιά) ντόπιες λέξεις, τις οποίες καταλαβαίνεις και χωρίς λεξικό. Ο κόσμος του παραλόγου, ο κόσμος των μυθιστοριών, ο κόσμος του επέκεινα και του αλλόκοτου αναδεύεται μέσα στον κόσμο του πραγματικού και κερδίζει πάντα το παιχνίδι."

"Εντύπωση προκαλούν οι υπαινισσόμενες αναφορές στον Χ.Φ. Λάβκραφτ με πανάρχαιες προσευχές, επικλήσεις σε θεούς, τόπους που βρίσκονται πέρα από την ανθρώπινη συνείδηση. Η λογοτεχνική κληρονομιά του διάσημου Αμερικανού πεζογράφου στο έργο του Δομηνίκ διεισδύει ανεπαίσθητα νοηματικά..."

"Ο Κ. Δομηνίκ ακολουθεί το δρόμο που άνοιξε ο δεξιοτέχνης Poe στη διαμόρφωση τόσο της έντασης όσο και της ατμόσφαιρας υποψίας, τρόμου και τρέλας. Ωστόσο, το στοιχείο που ξεχωρίζει στη γραφή των διηγημάτων του είναι ο συγκερασμός της θρησκείας και της λαογραφίας."

"Στα διηγήματα του Δομηνίκ η έννοια της διασάλευσης, της απομάκρυνσης από τη λογική φορά των πραγμάτων και της αποχαλίνωσης όχι μόνο δεν είναι ξένη, αλλά σχεδόν την περιμένεις. Είναι σκοτεινή η αύρα που αναδίδουν οι ήρωές του. Έχουν εμμονικές τάσεις, αποζητούν τη αφέγγαρη πλευρά των πραγμάτων ή, έστω, έλκονται απ’ αυτήν."

"Τα διηγήματα είναι καλά κεντημένα, με λιτότητα, γραμμένα με μόχθο για να υποταχθούν στην απαιτούμενη οικονομία. Τόση, που σε κάνει να αποζητάς ακόμη περισσότερη αφαίρεση αφενός, αλλά ταυτόχρονα και μια άσκηση σε μεγαλύτερη φόρμα από την πένα του συγγραφέα: μια νουβέλα. Θα την περιμένουμε."

"Σπέρνει γητειά ο Κωνσταντίνος Δομηνίκ με τη λυρική ωμότητα και συνάμα την πλουμιστή λιτότητα της γραφής του."

"Στοιχεία και πλάσματα μιας φύσης σκοτεινής και πάλλουσας εκβάλλουν στις πράξεις των ανθρώπων προκαλώντας είτε καταστροφές είτε θαύματα. Μια συλλογή που ξαφνιάζει ευχάριστα."

– Νίκος Κουρμουλής, Τα Νέα

"...δώδεκα μικρές ιστορίες στοιχειωμένες από μορφές και όντα του θρύλου και της φαντασίας που ισορροπούν με μακάβρια χάρη μεταξύ ονείρου και πραγματικότητας, λάμψης και σκοτεινιάς, λύτρωσης κι απελπισίας."

"Επειδή η σημερινή εποχή, λέει το σύνολο των κειμένων τού ανά χείρας μικρού τόμου, διακρίνεται από τον άκρατο και μονοσήμαντο ορθολογισμό της, πρέπει να ξαναδεί ποιες άλλες πραγματικότητες αρδεύουν τον απλό άνθρωπο. Αυτές, μολονότι δεν εξηγούνται επιστημονικά, ακόμα κι αν δεν υπάρχουν ανεξάρτητες από τη δική μας, λειτουργούν μέσα στο πνεύμα της εποχής μας, στο θυμικό της και στην ψυχή της, με αποτέλεσμα να επαναπροσδιορίζουν τον κόσμο με άλλο μάτι."

"ο Κωνσταντίνος Δομηνίκ στο _Κακό Ανήλιο_ παρουσιάζει μικρά διηγήματα στα οποία διαχειρίζεται υλικό της λαογραφικής παράδοσης με την ελευθερία που επιτρέπει η λογοτεχνική προσέγγιση. Η ελληνική επαρχία πρωταγωνιστεί, προσφέροντας ένα ζοφερό σκηνικό και ο Δομηνίκ δημιουργεί κομψοτεχνήματα σκοτεινής αισθητικής."

"O Κωνσταντίνος Δομηνίκ κινείται σε παρόμοια μονοπάτια με τον Τσαπραΐλη, έχοντας αφομοιώσει μια τάση που παρατηρείται τελευταία για επιστροφή στην επαρχία και ανάδειξη ενός τρόπου ζωής και διαχείρισης της καθημερινότητας, λιγότερου φορτωμένου με τα άγχη της πόλης και με τις σχέσεις των ανθρώπων να αναπτύσσονται σε πιο «καθαρές» βάσεις. Τα διηγήματα της συλλογής _Κακό ανήλιο_ ανατρέπουν βεβαιότητες και ολοκληρώνονται με στοιχεία μεταφυσικά, πνεύματα νεκρών, δοξασίες και ξόρκια μιας γενιάς που γοητεύεται ιδιαίτερα από αυτά."

"...ο Δομηνίκ επιστρέφει με δώδεκα μικρές ιστορίες στοιχειωμένες από μορφές και όντα του θρύλου και της φαντασίας που ισορροπούν με μακάβρια χάρη μεταξύ ονείρου και πραγματικότητας, λάμψης και σκοτεινιάς, λύτρωσης κι απελπισίας."

"μαγεύτηκα από την ατμόσφαιρα των στοιχειωμένων τόπων, από τον κίνδυνο που παραμόνευε μεταξύ πραγματικότητας και φαντασίας, από τα αλλόκοτα στοιχειά και τα φαντάσματα. Η γλώσσα των σύντομων ιστοριών του βιβλίου είναι δυναμική, ζωντανή και πλούσια. Πετυχαίνει μια δύσκολη ισορροπία: να κρατάει σε ετοιμότητα τον αναγνώστη, παρόλο που είναι στολισμένη με φράσεις και λέξεις από τοπικά γλωσσικά περιβάλλοντα ή από τη φαντασία του συγγραφέα."

"Ο συγγραφέας εκκινεί τις αφηγήσεις του από ένα ρεαλιστικό έδαφος που του χρησιμεύει ως βατήρας για να εκτινάξει, στη συνέχεια, στον χώρο του υπερφυσικού."

– Έλενα Μαρούτσου, Ελεύθερος Τύπος

"Ιστορίες φόβου, τρόμου και κατάπληξης που μοιάζει να ξεκινούν από τη λαϊκή παράδοση της Πιερίας. Ο τρόμος, παρ’ όλα αυτά, με ηλεκτρικά μικρόφωνα που ουρλιάζουν, με κινητά τηλέφωνα που αφηνιάζουν και με προτεσταντικούς ναούς που απειλούνται από λείψανα ορθόδοξων αγίων έχει αφήσει πίσω του διά παντός, και παρά το πρόσχημα των μύθων και των θρύλων, την οιαδήποτε λαογραφική ατζέντα."

– Βαγγέλης Χατζηβασιλείου, The Books' Journal