Ο δικός μου Πούσκιν

"...Ο Πούσκιν της Τσβετάγιεβα δεν είναι ο συγγραφέας τον οποίο αποτιμά ως ενήλικη αναγνώστρια, αλλά η ορμή και η ανάταση που ξεσηκώθηκαν στην ψυχή ενός μικρού κοριτσιού όταν ήρθε σε επαφή χωρίς καμιά φιλολογική μεσολάβηση με τα έργα ενός ποιητή ο οποίος μιλάει για τον έρωτα, τον φόβο, το σκοτάδι και τη μεταφυσική αγωνία."

"...Το μικρό δοκίμιο είναι πριν απ' όλα μια αναγνωστική ανακάλυψη, επειδή μαζί με τη μαρτυρία και την παρατήρηση η Τσβετάγεβα δίνει τα πρωτεία στη γλώσσα. Ποιήτρια η ίδια, καταφέρνει να ενσωματώσει στον δικό της Πούσκιν το δοκίμιο, τις αναμνήσεις και τη λογοτεχνική κριτική."

"...Ό​​ταν μια Μαρίνα Τσβετάγιεβα (1892-1941) γράφει για έναν Αλεξάντρ Πούσκιν (1799-1837), ο πειρασμός να χαθεί κανείς στις θυελλώδεις βιογραφίες των δύο μεγάλων ποιητών της Ρωσίας παραμελώντας το έργο τους είναι τεράστιος. Οι σύντομες ζωές τους υπήρξαν ολότελα παραμυθένιες, τραγικές, κινηματογραφικές. Από την άλλη το έργο τους, ιδίως το αμιγώς ποιητικό, παραμένει περίπου άγνωστο στα ελληνικά. Αξίζει, λοιπόν, έπαινος σε μεταφραστή και εκδότη αφού με το φλογερό αυτό δοκίμιο, γραμμένο από την εξόριστη στο Παρίσι Τσβετάγιεβα 100 χρόνια από τον θάνατο του Πούσκιν..."

"...Έχω, λοιπόν, να σας πω πως, αν η λέξη δοκίμιο σας πέφτει βαριά, αν η πεζογραφία και όχι η ποίηση είναι και για σας η μεγάλη αγάπη, αν δεν έχετε σοβαρό λόγο να ανατρέξετε στη ρωσική ποίηση του 19ου αιώνα, κι αν δεν ανταποκριθείτε στην προτροπή μου, τότε πολύ φοβάμαι πως θα χάσετε την ευκαιρία να διαβάσετε ένα αριστούργημα. Μόνο έτσι μπορώ να χαρακτηρίσω το βιβλίο αυτό."

"...Κυκλοφόρησε το 2018 από τις εκδόσεις Ικαρος το βιβλίο της Μαρίνα Τσβετάγιεβα: _Ο δικός μου Πούσκιν_, σε εξαιρετική μετάφραση από τα ρωσικά του Φώτου Λαμπρινού. Η Τσβετάγιεβα, μία από τις σημαντικότερες Ρωσίδες ποιήτριες του 20ού αιώνα, περιγράφει το 1937, σε ηλικία 42 ετών, πώς γνώρισε ήδη από τα τρία της χρόνια τον Αλέξανδρο Πούσκιν: τον Πούσκιν-ποιητή, τον Πούσκιν-μύθο, τον «άγαλμα-Πούσκιν». Η εκτενής αναφορά στο άγαλμα του ποιητή στη Μόσχα, το οποίο βρισκόταν κοντά στο σπίτι της Τσβετάγιεβα, έχει ιδιαίτερη σημασία: το ίδιο τέχνασμα χρησιμοποιεί και ο Αλεξάντρ Πούσκιν σε ένα από τα πιο ώριμα έργα του, τον «Χάλκινο καβαλάρη», ήρωας του οποίου είναι το άγαλμα του Μεγάλου Πέτρου, ενώ βέβαια θέμα του είναι ο ίδιος ο Μέγας Πέτρος."