Ο ελάχιστος κήπος

Στο βιβλιοπωλείο που εργάζομαι, έρχεται να μου μιλήσει για ισπανικά καράβια, αερόστατα με ονόματα θηρίων, εξερευνητικές αποστολές στους Πόλους που χάθηκαν σε καθρέφτες. (Και μόνον ένας άνθρωπος με το δικό μου επάγγελμα αναγνωρίζει εκείνη τη μυρωδιά του βρεγμένου ψωμιού και της κλεισούρας που αφήνουν πίσω τους τα βιβλία.) Με το πέρασμα του καιρού αντιλαμβάνομαι ότι το ένα του μάτι είναι γυάλινο. Πιο συγκεκριμένα, το ένα του μάτι είναι ένας γυάλινος βόλος, από εκείνους που ήταν γνωστοί στα παιδικά μου χρόνια με το όνομα «γκαζές». Από εκεί ξεκινούν κι όλες οι δυστυχίες του. Κάποιες μέρες, ακατονόμαστες από τους μετεωρολόγους, το γυαλί τρίζει με τις αρχαίες άμμους του. Ένας άνεμος της ερήμου αναταξινομεί τις γραμμές του προσώπου του. Μένει ολομόναχος, η βιτρίνα τον ξαφνιάζει, τον εμποδίζει να περάσει μέσα. Όχι, κύριε ―του απαντώ ευγενικά― δεν έχουμε βιβλία για ισπανικά καράβια. Εμείς στεγνό χαρτί πουλάμε.

Στον απόηχο της Πανδημίας και στη σκιά δύο πολέμων, το Μαύρο χαϊκού εστιάζει στην ευθραυστότητα κάθε σιγουριάς, τις ρωγμές στην ασφάλεια, την προδοσία της συνήθειας, τα τυφλά σημεία της θεωρίας και τον πανικό της λογικής, τις οφθαλμαπάτες του αυτονόητου και τις ταχυδακτυλουργικές ικανότητες να ξεγελάμε τον εαυτό μας. Διερευνά εκ νέου και με εμμονή την πραγματικότητα μέσα και έξω από εμάς, αναζητώντας ποιητική δυναμική στη στεγνή πληροφορία και μεταφορική αξία στο εγκυκλοπαιδικό γεγονός, αντλώντας από την τραγωδία των ειδήσεων και τις εκλάμψεις της καθημερινότητας. Ο χρόνος σε όλες τις μορφές του –γεωλογικός, ιστορικός, βιολογικός– ως πείραμα, τροφή και δοκιμασία, η ομορφιά της νοητικής απογύμνωσης και το σωματικό αποτύπωμα της μνήμης, είναι ανάμεσα στα θέματα που το βιβλίο πραγματεύεται. Το Μαύρο χαϊκού εκδίδεται ταυτόχρονα στα ελληνικά από τις εκδόσεις Ίκαρος, στα βουλγαρικά από τις εκδόσεις Janet 45, Plovdiv και στα αγγλικά ως μέρος του ποιητικού βιβλίου Notes of the Phantom Woman, Ugly Duckling Presse, NY, σε μετάφραση του John O’ Kane και της Ekaterina Petrova.