Τραγουδώ εγώ και το βουνό χορεύει

"...Ασθματικό, παραληρηματικό, συναισθηματικό και ποιητικό είναι το βιβλίο, «Τραγουδώ εγώ και το βουνό χορεύει», της Καταλανής Irene Solà. Ο κόσμος του χωριού, η φύση, τα πρόσωπα, τα παιδιά, τα ζώα, οι άνθρωποι και οι ιστορίες τους, οι γιορτές, η ζωή, ο έρωτας, η γέννηση, ο θάνατος, ξεδιπλώνονται ενστικτώδικα και εξομολογητικά και αθροίζονται ως έκδηλο θαύμα, προφητεία και ελεγεία, κύκλος ζωής και χωρική γενεαλογία."

"...Η Ιρένε Σολά, χρησιμοποιώντας τις ιστορίες και τους μύθους των Πυρηναίων ως βάση, έγραψε ένα βαθύ και πρωτότυπο βιβλίο. Ενα μυθιστόρημα που ανοίγει έναν νέο τρόπο αφήγησης, ριζωμένο στη λαογραφία εκείνων των τόπων, αλλά που δεν μένει βυθισμένο σε αυτόν τον κόσμο. Αντίθετα απευθύνεται σε οποιοδήποτε μέρος του πλανήτη, επιτρέποντας στον αναγνώστη κάθε τόπου να απολαύσει αυτή τη μαγική ιστορία στην οποία μιλούν όλοι: τα σύννεφα, τα μανιτάρια, οι αρκούδες, τα σκυλιά, τα βουνά, τα φαντάσματα, τα ζαρκάδια, οι άντρες και φυσικά οι μάγισσες και οι γυναίκες του νερού."

"Το σκηνικό είναι ένα χωριό στα Πυρηναία. Ο χρόνος λίγο μετά τον εμφύλιο πόλεμο. Οι ήρωες κάτοικοι ενός χωριού, μαινόμενες γυναίκες, άνδρες που πεθαίνουν από το χέρι της μοίρας, ελάφια που το βάζουν στα πόδια και γλιτώνουν από τους διώκτες τους. Η Irene Solà είναι από την Καταλονία, μία σπουδαία φωνή της ευρωπαϊκής λογοτεχνίας."

– Αναστασία Καμβύση, Marie Claire

"Μια ωδή στη δύναμη της φύσης."

– Περιοδικό InStyle

"Από την ισπανική ιστορία εμπνέεται και η Καταλανή Ιρένε Σολά, ένα πολυφωνικό έργο στο οποίο η συγγραφέας δίνει φωνή σε ζώα, ανθρώπους, φαντάσματα, στοιχειά, παρεξηγημένες μάγισσες και μανιτάρια. Μια παγανιστική καλειδοσκοπική γιορτή, που πατά στις βαριές νότες του Ισπανικού Εμφυλίου, αλλά και στις πιο γλυκές νότες της ζωής. Της ζωής που δεν σταματά ποτέ να χορεύει και να μετακινεί βουνά. Μέσα και έξω μας."

– Άθως Δημουλάς, Περιοδικό Κ

"Το συγκεκριμένο μυθιστόρημα, λοιπόν, δομείται πάνω στις αυθόρμητες και πηγαίες αφηγήσεις των κυράδων του βουνού, αφηγήσεις που μοιάζουν με σαγηνευτικό παραμύθι. Η γραφή της Σολά είναι λυρικότατα και μοιάζει περισσότερο με αυθόρμητη καταγραφή, παρά με επιτηδευμένη άσκηση, από την οποία δεν λείπουν όμως οι προσεκτικά διαλεγμένες λέξεις. Συχνά ο λόγος γίνεται αλληγορικός και μεταφορικός., ενώ η προσωποποίηση των στοιχείων της φύσης μετατρέπεται σε βασικό αφηγηματικό παράγοντα."

"Ο κόσμος της Σολά είναι πραγματικός, είναι εμποτισμένος με τη φύση και την ανθρώπινη ύπαρξη, το ύφος της ενέχει λυρισμό και ποιητικότητα, η αφηγηματική της δεινότητα ξετυλίγεται σε όλο το μεγαλείο και συναρπάζει τον αναγνώστη που νομίζει πως διαβάσει έμμετρο ποίημα και όχι ένα μυθιστόρημα. […]ένα βάλσαμο για την ψυχή, είναι ένας χορός και ένα τραγούδι, μια ελπίδα και ένα φως που προσφέρει θετικό πρόσημο σε μια ζωή που είναι πολλές φορές ανηφορική και δύσβατη."

"Το _Τραγουδώ εγώ και το βουνό χορεύει_ της Καταλανής Ιρένε Σολά, ένα λυρικό μα συνάμα σκληρό μυθιστόρημα, διαδραματίζεται στα πανέμορφα και πολύπαθα Πυρηναία. Εδώ η μνήμη χαράσσεται βαθιά στο έδαφος, η λήθη δεν είναι τόσο εύκολη. Ο ιδιότυπα σύγχρονος μαγικός ρεαλισμός αποδεικνύεται λειτουργικός, με την επιρροή της Τοκάρτσουκ να είναι εμφανής."

– Γιάννης Καλογερόπουλος, Η εφημερίδα των Συντακτών

"…με έναν οπτιμισμό που εύκολα θα χαρακτηριζόταν «σκληρός», ο ρους της (κατά τα άλλα συμπαγούς) αφήγησης διακλαδίζεται σε παραποτάμους πρωτοπρόσωπων αφηγήσεων, άλλοτε στα Καταλανικά και άλλοτε στα Ισπανικά, που συνδέονται πλαγίως με τους δυο νεκρούς και φωτίζουν διαφορετικά τους –υπό ανθρώπινη οπτική τραγικούς– θανάτους τους. […]Το ανιμιστικό στοιχείο είναι τόσο εναργές, που προκαλεί την έκπληξη: ανάμεσα στις ανθρώπινες φωνές παρεμβάλλονται οι φωνές των σταγόνων της βροχής, των μανιταριών που φυτρώνουν στη γη, του ζαρκαδιού που γλιτώνει από τη σφαίρα που τελικά βρήκε τον Ιλάρι, της Λιούνα, του θηλυκού σκυλιού του σπιτιού, μιας βουνίσιας αρκούδας και μιας σειράς φαντασμάτων ανθρώπων που κάποτε υπήρξαν στους ίδιους χώρους."

"...Η Σολά κεραυνοβολεί με το καλημέρα τον αναγνώστη. Σε ένα διαρκές παιχνίδισμα πρόζας και αφήγησης κάνει έναν κύκλο μιας γενιάς παρεμβάλλοντας αφηγητές–έκπληξη. Μια σταγόνα βροχής, ένα ζαρκάδι, γυναίκες ρημαγμένες από τα δεινά του εμφυλίου, άντρες ερωτοχτυπημένοι και αλλοπαρμένοι που αποφασίζουν εν καμίνω για να κλάψουν αργότερα. Αλλά αυτό που (με) συγκινεί περισσότερο είναι τα πολλαπλά είδωλα του βιβλίου που καθρεπτίζουν δικιά μας δημοτική μουσική, αντηχήσεις Ζατελικού σύμπαντος, μονολόγους σε μια σκηνή ημιφωτισμένη […]. Ανυπομονώ για το επόμενο χτύπημα της Καταλανής γιατί το μέλλον της διαγράφεται λαμπρό. Μου το είπε και μια αλεπού."

– Μιχάλης Παπαγεωργίου, Νεολόγος

"Σε κάθε ένα από τα κεφάλαια είναι αδύνατον να μην θαυμάσει κανείς τον λυρισμό, τη σύνθεση και το αφηγηματικό ταλέντο της Σολά σ’ αυτό τον χορό της φαντασίας. Η φυσικότητα με την οποία οι ζώντες χαρακτήρες αποδέχονται τη συνύπαρξη με τα φαντάσματα, τις μάγισσες και τα ξωτικά του νερού κάνει την όλη ιστορία να λειτουργεί χωρίς κανένα πρόβλημα και ο αναγνώστης αποδέχεται το παιχνίδι με το υπερφυσικό χωρίς να το αμφισβητήσει ούτε στιγμή."

"Η έννοια του πρωταγωνιστή της ιστορίας δεν υφίσταται στο βιβλίο της Σολά: αν υπάρχει ένας πρωταγωνιστής, αυτός είναι η φύση που μας περιβάλλει, το βουνό και η βροχή, ο κεραυνός και τα δέντρα, οι αρχέγονες δυνάμεις, τα πράγματα που καθορίζουν την ύπαρξη."

"Είναι κάποια βιβλία, που το εξώφυλλο και o τίτλος τους δημιουργούν υψηλές αναγνωστικές προσδοκίες. Ένα τέτοιο βιβλίο είναι το μυθιστόρημα _Τραγουδώ εγώ και το βουνό χορεύει_ της Ιρένε Σολά, ένα λογοτεχνικό διαμάντι και από τα καλύτερα βιβλία του 2022."