News

This post is only available in Greek.Με το Κρατικό Βραβείο Μυθιστορήματος Κύπρου 2025 τιμήθηκε κατά πλειοψηφία ο Κυριάκος Μαργαρίτης για το βιβλίο του Συμβάν 74, που κυκλοφόρησε το 2024 από τις εκδόσεις  Ίκαρος.Το βιβλίο Συμβάν 74 ολοκληρώνει την πρώτη τριλογία της σειράς «Νέα Κρόνακα», με την οποία ο συγγραφέας επιχειρεί να οικοδομήσει έναν νέο Μύθο, αξιοποιώντας ή μεταμορφώνοντας τα ερείπια της κυπριακής, αλλά και της παγκόσμιας Ιστορίας.Συγχαρητήρια Κυριάκο, είμαστε πανευτυχείς και περήφανοι!Ένα απόσπασμα από το σκεπτικό της επιτροπής:«Το μεγάλο επίτευγμα του μυθιστορήματος Συμβάν 74 είναι ο τρόπος με τον οποίο ο Κ. Μαργαρίτης καταφέρνει να μιλήσει σε αυτό το βιβλίο: με τρόπο συγκινητικό αν και εγκυκλοπαιδικό, εμπεριστατωμένο αν και υποκειμενικό, συμπεριληπτικό αν και μονόπλευρο. […] Πρόκειται για ένα βιβλίο που κοιτάζει συνάμα μπροστά και πίσω, εντός και εκτός Κύπρου, αντισταθμίζοντας το ιστορικό αφήγημα με μια γενναιόδωρη ανοιχτοσύνη.»Επιλεγμένες κριτικές για το βιβλίο:«Ο Κυριάκος Μαργαρίτης γράφει το πιο ιστορικό μυθιστόρημα της φιλόδοξης ενδεκαλογίας. Με όχημα τις λέξεις του Γιόζεφ Ροτ και τις διάσπαρτες καλλιτεχνικές αναφορές που αποδεικνύουν τους σκοπούς της αφήγησής του, δίνει ένα λογοτεχνικό σχήμα στα γεγονότα της εισβολής.»―Παντελής Τσομπάνης, Περιοδικό Κ«O Κυριάκος Μαργαρίτης είναι ένας επίμονος "κηπουρός" της σύγχρονης κυπριακής Ιστορίας. Το τελευταίο του μυθιστόρημα, Συμβάν 74, θα πρέπει να το δούμε σε συνδυασμό με τα δύο προηγούμενα: το Σαμψών και το Εννέα. Ολα αυτά συγκροτούν μια δέσμη πολιτική, ιστορική και λογοτεχνική, την οποία ο Μαργαρίτης διαχειρίζεται με έκκεντρο και ιδιοσυγκρασιακό τρόπο, καθώς δεν μένει στο κύριο γεγονός της αφήγησης, αλλά την αφήνει να εξακτινωθεί σε διάφορα άλλα θέματα.»―Διονύσης Μαρίνος, Book Press«Η ευρυχωρία της λογιοσύνης του Κυριάκου Μαργαρίτη ενσωματώνει στη ροή των πολιτικών εξελίξεων μια μεγάλη γκάμα παραπομπών. […]Και τότε, τι ακριβώς κάνει με την τουρκική εισβολή στην Κύπρο το 1974 ο Μαργαρίτης; Μα, τη δεξιώνεται μυθιστορηματικά σαν οντολογική έκπτωση και σαν απόσπαση από μια μυθική ολότητα, σε μια μνημονική διαδρομή που φτάνει μέχρι τη γενιά του πηγαίνοντας προς τα πίσω μέχρι την αρχαιότητα.»―Βαγγέλης Χατζηβασιλείου, Το ΒΗΜΑ

This post is only available in Greek.Με αφορμή την έκδοση της ποιητικής σύνθεσης Ανώτερη όλων το καλοκαίρι, ο Θεόδωρος Κουρεντζής συνάντησε τον Κωνσταντίνο Χαμπίδη και μοιράστηκε κάποιες σκέψεις του. Μίλησε για τον τρόπο εργασίας του και τη σχέση του με τη δομή και την αποδόμηση των ήχων. Τον ρόλο της σιωπής στην τέχνη, τον καθαγιασμό της λέξης και την καύση της γλώσσας. Σε μια συζήτηση εκ βαθέων, θίγονται θέματα που δύσκολα κάποιος διακρίνει εάν εν τέλει αφορούν την ποίηση καθαυτή ή τη μουσική: ο ψευδισμός του ονείρου, οι ιαχές, οι τελάληδες των παιδικών αναμνήσεων του Θ. Κουρεντζή, η σχέση του δημιουργού με τον ακροατή του, ο ήχος ως μία κοινή γλώσσα. © φωτογραφίας Olya Runyova Κωνσταντίνος Χαμπίδης Λόγω των βιωμάτων μου, αντιμετωπίζω την ποίηση σαν μουσική. Σαν να είναι μια αέναη προσπάθεια φθόγγων να πλάσουν εικόνα. Έτσι αντιμετώπισα και το ανάγνωσμα αυτό. Υπάρχουν σημεία και λέξεις που επαναλαμβάνονται και μεταλλάσσονται σαν να είναι μουσικό θέμα ανεπτυγμένο σε μια σειρά από μετατροπίες.Θεόδωρος Κουρεντζής Η μουσική ψάχνει πάντα για νέους τρόπους να ζήσει στον ποιητικό λόγο. Πολλές φορές στα κρημνά της νόησης, στις χαραμάδες μεταξύ των πλήκτρων, εκεί που αρχίζεις να διακρίνεις το «αδιανόητο». Νά ένας τρόπος που ακολουθώ: ο λατρευτικός ψευδισμός.Κ. Χ. Εξηγήστε μας.Θ. Κ. Οι ωραιότεροι και βαθύτεροι στίχοι τραγουδιών είναι εκείνοι που για κάποιον λόγο δεν γίνονται κατανοητοί στο πρώτο άκουσμα. Κάποτε ακούς ένα τραγούδι από το διπλανό διαμέρισμα. Ο τοίχος και η απόσταση σβήνουν την άρθρωση, κι έτσι ακούς περίπου τη λέξη, το κέλυφός της. Δεν την αναγνωρίζεις, την αναζητάς. Την υποθέτεις, και τις περισσότερες φορές πέφτεις έξω. Όμως συνεχίζεις να τραγουδάς. Για να επιζήσει η αλλόκοτη λέξη, αποκτά μια ακαριαία υπόσταση και έννοια από το υποσυνείδητο. Αυτός είναι ο μαγικός ψευδισμός της λέξης. Η λάθος προσέγγιση της έννοιας στην ακουστική του εσώτερου χώρου.Κ. Χ. Το μυστήριο των χαμένων συλλαβισμών;Θ. Κ. Ακριβώς. Αυτοί ‒ οι ωραιότεροι στίχοι. Οι άγνωστοι. Αν τύχει και διαβάσεις μετά ποιοι ήσαν στην πραγματικότητα, απογοητεύεσαι. Το συγκεκριμένο βάζει απαγορευτικό στο ταξίδι αναζήτησης της εξόριστης λέξης. Όταν άκουσες λάθος το σωστό, άθελά σου άνοιξες μια βαθύτερη αλήθεια.Κ. Χ. Ναι, αλλά αυτό δεν περιέχει μια ανταγωνιστική σχέση ανάμεσα στη φυσική γλώσσα και στη μουσική; Ποια γλώσσα επικρατεί της άλλης; Προτιμάτε να ακούτε ή να κατανοείτε;Θ. Κ. Θέλω o ακροατής ή ο αναγνώστης να καταλάβει τόσο όσο μου χρειάζεται, για να τον ταξιδέψω. Αν υποψιαστεί την τεχνολογία της δομής μου και δει το μηχανοστάσιο, τα γρανάζια και τα καλώδια, ξυπνάει ‒ οπότε τον έχω χάσει. Ο ερμητικός τόνος δεν είναι απλά μια σκοτεινή αιώρηση και μια απόκρυψη πληροφοριών. Όχι. Είναι ο ήχος ενός παράλληλου κόσμου, που για να κάνει αντήχηση, στον κοινώς αποδεκτό μας κόσμο, χρειάζεται ένα κρυφό αλλά πολύ συγκεκριμένο πλάνο κι έναν αόρατο θαμμένο τηλεβόα. Αυτό κάνει τον στίχο από την αιώρησή του να γειώνεται μέσα σου: είναι το μυστικό υπόβαθρο που βρίσκεται πάντα κρυμμένο κάτω από το τραπεζομάντιλο του θαυματοποιού.Κ. Χ. Πού σχετίζονται μουσική και ποίηση;Θ. Κ. Στα όνειρα. Και στη φθορά τους.Κ. Χ. Διάβασα κάποτε την κριτική μιας ηχογράφησης της Πέμπτης του Μάλερ υπό τον Sir Simon Rattle, και έγραφε σε κάποιο σημείο: «Ο μαέστρος μάς έδειξε πώς γίνεται η Πέμπτη». Εν ολίγοις, φάνηκαν τα καλώδια, είδαμε τα γρανάζια, αλλά όχι την Πέμπτη Συμφωνία. Καταλαβαίνω τι λέτε, προτιμάτε τη μαγεία και όχι μια τεχνική αποπεράτωση. Τι συμβαίνει όταν η μουσική καλείται να συνοδεύσει την ποίηση;Θ. Κ. Η μουσική αδυνατεί μπρος στη «μεγάλη ποίηση», σηκώνει ψηλά τα χέρια, γιατί εκεί η μουσική έχει ήδη γραφτεί από κάποιον άλλον. Ενώ ο λιτός-«ανάπηρος» στίχος, που δεν στέκει από μόνος του, είναι εκείνος που εκτοξεύεται με τη μουσική!Όταν θέλω να γράψω μουσική με στίχο, γράφω σχεδόν πάντα πρώτα τη μουσική και μετά προσθέτω από πάνω τον στίχο. Για ποιο λόγο; Γιατί η μουσική δεν δέχεται μέσα στο σώμα της κάτι ξένο με τους δικούς του ήχους. Χρειάζεται απλώς ένα μικρό έναυσμα, για να εμφυσήσει ένα κρυμμένο μεγάλο νόημα στην καθημερινή αμαρτωλή λέξη. Αυτή είναι η παντοδυναμία της μουσικής. Αγιοκατατάσσει τη λέξη.Κ. Χ. Αυτό είναι προφανώς υποκειμενικό, αλλά εγώ πάντα προτιμώ τη μουσική ως κυρίαρχη, ως αυτόνομη, παρά με τη συνοδεία της ποίησης. Πόσο βασικός είναι η ήχος και η έννοια στην ποίηση;Θ. Κ. Η δύναμη της λέξης είναι που πεθαίνει μετά τον κρότο της. Στην ποίηση έχουμε να κάνουμε με μια συνακολουθία μικρών θανάτων. Η σιωπή είναι εκείνη η μυστηριώδης λάμψη που ακολουθεί τον τραγικό χαμό της λέξης. Τη βλέπω σαν αναστάσιμη λάμψη. Λοιπόν, με ποιον τόνο σπας τη σιωπή; Ποια η ουρά της λάμψης; Ποια τα εγκαύματα; Ποια η θεραπεία; Είναι τόσο σημαντικό το πώς βάζεις τη λευκότητα της σιωπής στο μαύρο του χαρτιού. Πώς την τυπώνεις.Κ. Χ. Επιδέχεται ερμηνεία η σιωπή;Θ. Κ. Η νοερά ανάγνωση είναι το Πανεπιστήμιο των υποσυνείδητων κρότων. Ένας τρόπος να αντιμετωπίσεις τη μουσική τη χωρίς ήχο, να αφουγκραστείς μέσα σου την ψυχική δόνηση και το résonance που υποθάλπει η λέξη. Ερμηνεύεις τη σιωπή περνώντας από την καθημερινή σου επικοινωνία με τη λέξη σε μια άλλη, πολύ ειδική και εύθραυστη αντίληψη του κόσμου της. Η λέξη μέσα στο ποίημα δεν σημαίνει αυτό που σημαίνει καθημερινά. Η σιωπή είναι υπόσχεση.Κ. Χ. Μιας νέας γλώσσας;Θ. Κ. Η αίσθηση και η φιλοσοφία της γλώσσας παραμορφώνεται λόγω της διεύρυνσης, όπως ακριβώς και στο όνειρο. Τα πιο περίεργα πράγματα βρίσκουν εκεί τη φυσιολογική τους αιτία.Κ. Χ. Στη μουσική, όμως, αυτό το περίεργο déjà-vu δεν είναι πιο εύκολο να βγει; Δηλαδή, η υπερφυσική εικόνα, που είναι άρρητη στη γλώσσα, δεν είναι πιο εύκολο να υπηρετηθεί με τον ήχο; Αφού δεν είμαι δέσμιος της φυσικής γλώσσας, των όρων, των λέξεων, της γραμματικής και του λεξικού.Θ. Κ. Είσαι δέσμιος φυσικών ήχων και συχνοτήτων. Αυτό που λέω συχνά είναι ότι η οποιαδήποτε Συμφωνία του Μάλερ υπάρχει κομματιασμένη σε ένα μεγάλο μποτιλιάρισμα. Αν πάρεις όλους τους ήχους που ηχούν, αναλύσεις όλο τον θόρυβο, αυτό το τεράστιο cluster, θα δεις ότι έχεις όλη την γκάμα των συχνοτήτων που χρειάζεται η Συμφωνία. Δεν έχεις μόνο το timbro. Πάντως, θεωρητικά, αν πάρεις τις ηχητικές ψηφίδες και τις ενώσεις, μπορείς να συνδέσεις σαν παζλ την Πέμπτη Συμφωνία του Μάλερ. Όμως θα είναι αυτό το πράγμα μουσική;Κ. Χ. Όχι. © Anna Avrora Zhukovskaia Θ. Κ. Το ζητούμενο λοιπόν είναι: Τι είναι αυτό που μεταστοιχειώνει τον θόρυβο σε ήχο; Τι είναι αυτό που κάνει τον ήχο μουσική; Με είχαν κάποτε καλέσει επιστήμονες σε κάποια τεστ ανθρωπολογικής φύσεως, στο Ζάλτσμπουργκ. Καθόμασταν και μας έδειχναν πώς ο υπολογιστής με τεχνητή νοημοσύνη θα συνεχίσει ένα «Νυχτερινό» του Σοπέν. Μας είχε πιάσει νευρικό γέλιο, δεν μπορούσαμε να σταματήσουμε ‒ δεν είχε καθόλου ταλέντο αυτός ο υπολογιστής… Ίσως αυτό που δεν έχουν καταλάβει όλοι εκείνοι που ασχολούνται με το ΑΙ είναι ότι η πληγή και η ατέλεια που έχει ο άνθρωπος, τα αντισώματα και η αντανακλαστική συμπεριφορά που αναπτύσσει για να επιβιώσει με τις ρωγμές του, είναι αυτό που ονομάζουμε σ’ αυτόν τον κόσμο που ζούμε Τέχνη. Το αθώο λάθος της Αγάπης! Σε έναν τέλειο κόσμο, τελικά, ποια η υπόσταση της ποίησης; Ίσως μόνο η Δοξολογία. Μοιάζει εσχατολογική αυτή η προσέγγιση, αλλά διανύουμε τα έσχατα, τα τελευταία τρεις χιλιάδες χρόνια, οπότε όλη η τέχνη και η αγία παράδοση αυτοδιαπραγματεύεται. Θα έχει ή δεν θα έχει ο θάνατος εξουσία;Κ. Χ. Δεν θα μπορούσε να είναι κι αλλιώς όμως. Έγραψε και ο Χάιντν τη Συμφωνία της Αρκούδας, του Ρολογιού και της Χήνας. Έγραψε μουσική για την ευτυχία!Θ. Κ. Μπράβο του.Κ. Χ. Θέλω να πω ‒ δεν γίνεται αλλιώς; Η τέχνη απαιτεί πόνο;Θ. Κ. Αναρωτήθηκε κάποτε ο ποιητής του Υπερίωνα πριν περάσει στην τρέλα: «und wozu Dichter in dürftiger Zeit?» [μτφρ. Γ. Σεφέρη: «Κι οι ποιητές τι χρειάζονται σ’ ένα μικρόψυχο καιρό;»] Και ο στωικός Μίλτος Σαχτούρης απάντησε: «Δεν έχω γράψει ποιήματα, μόνο σταυρούς σε μνήματα καρφώνω».Κ. Χ. Ναι. Μα έτσι ονομάζεται το κοκτέιλ της ανθρώπινης επιτυχίας κατά Σαχτούρη: δυστυχία.Θ. Κ. Δεν είναι δυστυχία, είναι συντρέχεια. Γι’ αυτό η σιωπή είναι το υψηλότερο πόνημα της χρυσοστομίας, ο πιο βασικός κανόνας συμμετοχής στην Αγάπη και ο μεγαλύτερος κρότος. Έχετε μπει σε δωμάτιο vacuum;Κ. Χ. Όχι, δεν έχω μπει.Θ. Κ. Είναι ένα δωμάτιο τόσο αποστειρωμένο από κάθε έννοια ήχου, όπου ελαφρώς πανικοβάλλεσαι όταν μπαίνεις μέσα, αισθάνεσαι σαν να σε έχουν αποκλείσει στον εαυτό σου. Κι όταν αρχίζει να σε σοκάρει η φοβερή ένταση της σιωπής, επειδή είναι κάτι από τα αβίωτα, μετά από κάποια δευτερόλεπτα αρχίζεις ν’ ακούς έναν περίεργο ήχο ‒ την καρδιά σου. Μετά από λίγο έναν άλλο ήχο ‒ το αίμα σου. Και πού είναι τελικά η σιωπή; Δεν υπάρχει. Ίσως μόνο όταν πεθάνεις μπορείς ν’ αφουγκραστείς τη σιωπή ‒ αλλά και πάλι δεν την έχεις, γιατί δεν έχεις αίσθηση. Οπότε η σιωπή είναι μια πολυπόθητη Ουτοπία, που προϋποθέτει όμως τον ήχο και το αισθητήριο.Κ. Χ. Πώς εμπνευστήκατε να ακολουθήσετε αυτήν την περίεργη μέθοδο για να δημιουργήσετε τη διάσταση της «απόσυρσης» έως τη σιωπή;Θ. Κ. Η ερμητική διάσταση πλάθεται από θραύσματα νοεράς σιωπής που τείνουν να συμπληρώσουν την εικόνα η οποία εμφανίζεται στα κρύφια του αναγνώστη. Tο Κοντάκιον 2, π.χ., το είχα γράψει αρχικά σαν μουσικό έργο: Σε πεντάγραμμο, με συγκεκριμένους αγωγικούς ρυθμούς, μετρονόμο και τονικό ύψος.Κ. Χ. Είχε τα χαρακτηριστικά, ακόμα και εικαστικά, της σύγχρονης παρτιτούρας.Θ. Κ. Κατά κάποιον τρόπο. Μετά σκέφτηκα ότι πολύ λίγοι άνθρωποι θα μπορούσαν να το διαβάσουν, κι έτσι το απλοποίησα. Στην τωρινή του μορφή η κάθε τελεία πρέπει να έχει διάρκεια μισό δευτερόλεπτο. Ο τόνος της φωνής πρέπει να είναι σε ανεπαίσθητο pianissimo, και βέβαια είναι αναγκαίο να απαγγέλλεται, όχι να διαβάζεται νοερά. Έτσι λειτουργεί. Και σχεδόν πάντα όταν διαβαστεί έτσι ανοίγει τη συχνότητα που θέλω.Κ. Χ. Βγάλατε τις οδηγίες ανάγνωσης για να αποφύγετε τον φορμαλισμό. Καταλαβαίνω. Πείτε μου για την ηχώ που συναρπάζει το έργο σας.Θ. Κ. Κάνω μια συλλογή από παλιές κασέτες τελάληδων. Οι πλανόδιοι πωλητές που είχαν μικρά φάλτσα τραγουδάκια σαν Sprechstimme, από τους παππούδες τους, σαν ξόρκια. Στην αρχή με τις καρότσες, μετά με αυτοκίνητα, γέμιζαν τη συνοικία με την ηχώ τους. Και τα πρωινά σε ξύπναγε από μακριά το «λυκόφως» του ήχου. Δεν βγάζεις τι λένε, καταλαβαίνεις όμως τι προσευχή πουλάνε κι αγοράζουν.Από τη δεκαετία του εβδομήντα άρχισαν να χρησιμοποιούν κασέτες. Είχαν ένα μεγάφωνο και μια κασέτα και βάζανε ηχογραφημένη τη φωνή τους: «καστανόχωμα», «ο παλιατζής», «όλα τα παλιά αγοράζω», «παλαιά πετάω». Αυτές τις κασέτες τις ψάχνω διαρκώς για να βρω τη γλωσσολαλία του ονείρου. Αυτή είναι η μνήμη μου στον κόσμο: ο ήχος που σβήνει και αναπλάθεται στη μνήμη. Η διάρκεια του ήχου και η μετά θάνατον ηχώ. Όπως ο ήχος γ΄: Είναι ο τελάλης μακριά και ο αναγνώστης κοντά, στο δωμάτιο. Είναι μια πολύ περίεργη…Κ. Χ. … μουσική. Ποια ήταν Ανώτερη όλων το καλοκαίρι;Θ. Κ. Είναι το καλοκαίρι θηλυκού γένους.Κ. Χ. Είναι φανταστικά τα πρόσωπα της αφήγησης;Θ. Κ. Αληθινά. Καμένα από την ακτινοβολία της νοσταλγίας μου. Νιώθω συχνά σαν μόνο οι πεθαμένοι φίλοι μου να καταλαβαίνουν για ποια ζωή παίχτηκε το παιχνίδι, έτσι λοιπόν ενισχύω την προσπάθειά τους και τους μνημονεύω, κι ας μου έχουν κόψει την καλημέρα.Η Οξάνα, ας πούμε, προσπάθησε να επιβιώσει, και επιβίωσε. Την είχα αποκηρύξει επανειλημμένα, δεν ήθελα να την αφήσω στη σύνθεση. Μέχρι και τελευταίως έκανα διορθώσεις, άλλαζα μπρος-πίσω, 15 χρόνια από τότε που το έχω πρωτογράψει. Το πρώτο ποίημα της σύνθεσης, όπως και ο τίτλος, Ανώτερη όλων το καλοκαίρι, γράφτηκαν το 1995. Από τότε πέρασε μεγάλο ταξίδι δουλειάς μέχρι ν’ αποκτήσει αυτή την ασυγκέραστη συμμετρία. Είναι όλο κομμένο και ραμμένο στο χιλιοστό.Κ. Χ. Για τα καλώδια και τα γρανάζια που λέγαμε πριν…Θ. Κ. Στην πρώτη του μορφή είχε ίσως μια πιο νοσταλγική πηγαιότητα. Μ’ ενδιαφέρει όχι τόσο ο ήχος όσο οι παρενέργειές του στη μνήμη. Αυτή η δηλητηρίαση που παθαίνεις όταν σε γλυκοκοιτάξει το ποίημα. Αργότερα άρχισα ν’ αποζητώ όλο και περισσότερο την ανάπαυση και την απόσυρση στα «κρύφια».Κ. Χ. Τι είναι προτιμότερο να συμβεί στον αναγνώστη; Να δηλητηριαστεί από το ποίημα ή να μείνει εκστατικός και να χειροκροτά; Θέλουμε το χειροκρότημα στο τέλος;Θ. Κ. Μα ως δηλητηρίαση εννοώ τη μέθη, αυτό που λέτε έκσταση. Εάν μπορούσα να επιλέξω ένα αποτέλεσμα, θα επέλεγα μια ευφροσύνη και συναίσθηση αγιότητας ως αυτό που θα ’θελα ν’ απομείνει. Το χειροκρότημα μετατρέπει την καρδιά από κέντρο αγάπης σε ζωτικό όργανο. Άγαρμπη συνήθεια της ανθρώπινης ύπαρξης το χειροκρότημα. Στο ραδιομέγαρο Dom Radio στην Πετρούπολη, που είναι ή προσωπική μου ουτοπία, πολύ σπάνια χειροκροτούν.Κ. Χ. Το βιαστικό χειροκρότημα είναι ένας ναρκισσισμός, θέλουν οπωσδήποτε να δηλώσουν ότι είναι εκεί. Υπάρχει και αυτή η ερμηνεία. Είμαι κι εγώ εδώ, συμμετέχω.Θ. Κ. Η συμμετοχή του ακροατηρίου είναι όντως κάτι πάρα πολύ σημαντικό, δεν εξαρτάται όμως από τον θόρυβο που μπορεί να κάνει, αλλά από τον συντονισμό του στη δόνηση που εκτυλίσσεται. Η Ρωμαϊκή αρένα επέβαλε στον κόσμο το χειροκρότημα.Κ. Χ. Με ποιον τρόπο το ακροατήριο μπορεί να συμμετέχει ενεργά;Θ. Κ. Με τη δύναμη και την ενέργεια της σιωπής. Είναι τόσο εκκωφαντική η ισχύς όταν πολλοί άνθρωποι μαζί αποφασίζουν συνειδητά τη σιωπή. Είναι ομαδική κένωση. Στην Επίδαυρο, όταν έκανα πρόβα κατά τις δύο το πρωί, ζήτησα να σβήσουν όλα τα φώτα. Μείναμε έκπληκτοι άπαντες οι μουσικοί από την «αποκάλυψη» της αστρο-ηχητικής διάστασης του ιερού χώρου. Και είπα στον εαυτό μου: Αυτό θα κάνω αύριο στο κοντσέρτο ‒ θα σβήσω όλα τα φώτα και θα τους αφήσω 5 λεπτά στο σκοτάδι να ευφρανθούν. Αυτό ήταν το «δώρο». Δυστυχώς στη συναυλία δεν έγινε απολύτως κατανοητή η πρόθεσή μου και κάποιοι χειροκρότησαν στο τέλος.Κ. Χ. Αυτή είναι μια πολύ ειδική συζήτηση. Πώς εκπαιδεύεις το συναυλιακό κοινό. Μακριά από το ποίημα που έχει αυτή τη μοναχικότητα και το διαβάζεις μέσα σου, χωρίς αυτές τις αποσπάσεις. Αν έπρεπε να έχει (είναι λίγο κλισέ η ερώτηση) μουσικό χαλί, τι θα ήταν αυτό;Θ. Κ. Στριγκλιές κοριτσιών, αρχαίες μονωδίες, κλαυθμοί, ψαλμωδίες, ήχοι από παιδιά που βγαίνουν στο προαύλιο ενός σχολείου, μακρινό τραγούδι πουλιών, περίεργοι βόμβοι, ιαχές. Κάτι σαν την προσωπική μου μουσική.Κ. Χ. Πάντως στο ποίημά σας συναντάμε, θα λέγαμε, διαφορετικές εποχές της ελληνικής γλώσσας: αρχαία, γλώσσα του Ευαγγελίου, και διακρίνεται μια παράξενη εκκλησιαστική δομή.Θ. Κ. Αγαπώ τη μυροβλύζουσα γλώσσα σε όλες τις χρονικές της περιόδους. Αγαπώ να επιλέγω τα σωστά βότανα για τη σωστή θεραπεία. Έτσι μπαίνω σε δημιουργία μουσικής και ποίησης, που νιώθω πως με θεραπεύει, και έτσι ποθώ να ζήσω για να εξερευνήσω ακούγοντας και διαβάζοντας. Ίσως είναι πολύ εγωκεντρική η γενικότερη στάση μου στην τέχνη. Σίγουρα γι’ αυτόν τον λόγο διευθύνω και ορχήστρες. Για να ανοίξω μια νέα συχνότητα αντίληψης στους μουσικούς και να τους καλέσω να με συντροφεύσουν σ’ εκείνη τη διάσταση όπου θέλω να συνυπάρξω με την εκάστοτε μουσική.Κ. Χ. Στην πραγματικότητα, όμως, πολλοί αναπαράγουν μουσική μόνο για το κοινό, σαν να μην έχουν περιθώρια να βάλουν τη δική τους ματιά μέσα στην ερμηνεία. Είναι μεγάλα τα περιθώρια;Θ. Κ. Εξαρτάται από το «μάκρος» και το «πλάτος» της διαίσθησης του κάθε ερμηνευτή.Κάποιες φορές μπορώ να αλλάξω και 15 «τονισμούς» και ηχοχρώματα για να πω το ίδιο πράγμα. Για να πετύχω τη μοναδική απόχρωση της ιδέας. Το ίδιο πράγμα μπορείς να το πεις διαφορετικά και να υπαινιχθείς κάτι άλλο που δεν βρίσκεται στην επιφάνεια. Ο συνθέτης γράφει μόνο τα απολύτως απαραίτητα.Κ. Χ. Στη σύγχρονη μουσική;Θ. Κ. Εκεί δυσκολεύουν τα πράγματα. Έχω συνθέσει και ερμηνεύσει έργα που πρέπει να διαβάσεις ένα ολόκληρο βιβλίο για να τα παίξεις. Κι αυτό γιατί είναι γραμμένα σε νέες τεχνικές και συστήματα γραφής. Πάντα είναι ένα δίλημμα όταν ξεκινάς να γράφεις ένα έργο, πώς να το τυπώσεις, πώς να το κωδικοποιήσεις στο χαρτί. Το index που φτιάχνω για τα έργα μου δεν μου αρέσει καθόλου. Αλλά θα ήταν αδύνατον για κάποιον άλλο να τα παίξει χωρίς αυτό. Δεν θα καταλάβαινε τίποτα. Εδώ, στο ποίημα, ευτυχώς ή δυστυχώς, δεν έχουμε αυτό το περιθώριο και οποιαδήποτε οδηγία δώσεις αυτόματα καταργεί τον ερμητικό τόνο. © Anna Avrora Zhukovskaia Κ. Χ. Οπότε αν μπούμε σε μια χρονοκάψουλα και πάμε στην Επίδαυρο του 2150, αν έχουμε επιβιώσει από τις κλιματικές αλλαγές και τα διάφορα που θα έχουν συμβεί, όχι εμείς προσωπικά αλλά οι απόγονοί μας, και είναι κάποιος στο κέντρο εκεί του κοίλου και διαβάζει το ποίημα με τους δικούς του όρους, χωρίς τις εξηγήσεις τις δικές σας, πώς θα θέλατε να το διάβαζε;Θ. Κ. Θα ήθελα να ήταν μια γηραιά φωνή με την παλαιά αθηναϊκή προφορά, έτσι όπως μιλάγαν οι παλιές γυναίκες των Αθηνών, η γιαγιά μου και η προγιαγιά μου. Θυμάμαι με νοσταλγία αυτή την τρυφερή αξιοπρέπεια του Αθηναϊκού γυναικείου λόγου, που είχε στο βάθος του μια νηπτική και συγχωρητική γνώση. Γενικά, απεχθάνομαι τη σημερινή αμερικάνικη γλωσσολαλιά των περισσοτέρων νέων γυναικών των Αθηνών. Δεν μπορείς με έναν τέτοιο τόνο να διαβάσεις έναν Ορφικό ύμνο. Θ’ αρχίσει να βγάζει καπνούς η γραφή.Κ. Χ. Μιλήσατε για νηπτικό λόγο. Πιστεύετε στη λογοθεραπεία;Θ. Κ. Για να συνθέσουμε τον λόγο, πρέπει να παρατηρήσουμε τα υλικά του όταν αποδομείται. Όταν κάποιος κομπιάζει ενόσω μιλάει, πολλές φορές εκφράζει πιο καθαρά το αδιέξοδο της σκέψης του ‒οπότε και της γλώσσας‒ απ’ ό,τι με μια συγκροτημένη σκέψη και ευφράδεια. Πιστεύω ότι μία από τις πιο θεραπευτικές αποδομήσεις της γλώσσας βρίσκεται στην απεγνωσμένη προσευχή, εκεί όπου στερεύουν όλες οι λέξεις και κινδυνεύουν οι έννοιες σε αδιέξοδα. Είτε στην αργή περιφορά της λέξης, όταν κάποιος ψέλνει π.χ. έναν εωθινό ύμνο.Η υμνωδία βρίσκω πως είναι θεμελιώδης ανθρώπινη ανάγκη! Στον ιδανικό μου κόσμο, τέσσερις η ώρα το πρωί σηκώνομαι και ψέλνω νέους ύμνους, δηλαδή υμνώ, και μετά αρχίζω την ημέρα μου. Η ανάγκη τού υμνείν είναι πηγή θεραπείας, είναι και ανταπόδοση στη ζωή.Κ. Χ. Η θεραπεία όμως προϋποθέτει την ουλή.Θ. Κ. Η ουλή είναι πρωτοβίωμα της φθοράς και μουσικός φθόγγος. Στολίδι των ερωτευμένων και των ποιητών.Κ. Χ. Επιστρέφω στο προηγούμενο ζήτημα. Αναρωτιέμαι: Πόσο αναγκαίο είναι να τεκμηριώνονται οι ερμηνείες ενός έργου; Ποιες οι δυνατές αντιστάσεις που μπορεί να αναπτύξει ο καλλιτέχνης και ο αναγνώστης σήμερα σε ένα διδακτικό ύφος ποίησης; Και κατά πόσο η ποίηση χειραγωγείται στις μέρες μας από το δοκίμιο;Θ. Κ. Πιστεύω πως τα περισσότερα έργα που γράφονται στην εποχή μας είναι δοκιμιακά, με την έννοια του διανοητισμού. Ο υλισμός του 20ού αιώνα επικράτησε στην αισθητική της τέχνης. Ο Λε Κορμπιζιέ και ο Μπουλέζ έγιναν κυβέρνηση και θεσμός. Λυπάμαι πολύ γι’ αυτό. Που η ακραία έπαρση μιας προικισμένης διανοητικής φύσης οδηγεί σε έναν τόσο ακραίο αγνωστικισμό και θεοποίηση του ανθρώπινου εγκεφάλου, όπου τα δείγματα γραφής είναι πάντα αφ’ υψηλού και τρόπον τινά «εξυπνακίστικα». Μωρία, εν τέλει… Στο ποίημα δεν επιβεβαιώνεσαι για τον εαυτό που βρήκες, θρηνείς για τους εαυτούς που έχεις χάσει. Αυτός ο κόσμος των μη όντων έχει μια ιερότητα μέσα του. Διυλίζει το μέλος από τη γύρη μιας μυστικής συμπόνιας για τα όντα.Κ. Χ. Εύκολο για σας να το λέτε αυτό, αφού με την ιδιότητα του αρχιμουσικού ‒και το λέω εγώ ως κοινό από εδώ‒ είστε λατρεμένος στην Ελλάδα. Οπότε έχετε και την κατανόηση του κόσμου αλλά και το βήμα ώστε να δημιουργείτε αυτό που αληθινά θέλετε.Θ. Κ. Δεν σημαίνει ότι όλος ο κόσμος που με αγαπά κατανοεί σε βάθος αυτό που κάνω.Κ. Χ. Αυτό είναι μια δεδομένη κατάσταση, φαντάζομαι, πράγματι.Θ. Κ. Ίσως όμως βρίσκει πάνω μου μία ανάπαυση, ή πιθανόν μία παρηγορία, κι αυτό είναι πάρα πολύ σημαντικό και το εκτιμώ. Από την άλλη, σε τι τρελά βάθη έχω πέσει, σε τι βάραθρα, για να ηχογραφήσω π.χ. μια Συμφωνία του Μάλερ, τι μώλωπες έχω στο κρανίο μου από επιθέσεις εναντίον των τοίχων, από τι μπαλκόνια έχω πηδήξει από μικρός για να ανακαλύψω τα τραυματικά μυστικά της βαρύτητας… Είναι μεγάλες οι θυσίες που έχουν γίνει για να βγει ακριβώς αυτό το αποτέλεσμα και όχι κάτι τυχαίο. Κι εδώ χρειάζομαι την απόλυτη κοινή αποδοχή της έννοιας από εκείνον που λέει πως μ’ αγαπά. Να μιλάμε για το ίδιο ακριβώς πράγμα. Να μη χάσουμε την ευκαιρία.Κ. Χ. Αυτό συμβαίνει και σε δικά σας έργα; Πώς αισθάνεστε όταν άλλος αρχιμουσικός διευθύνει μια δική σας σύνθεση;Θ. Κ. Τα έργα που γράφω, είτε είναι μουσική είτε ποίηση, λόγω της πείρας μου ως ερμηνευτή είναι πλασμένα έτσι ώστε να λειτουργούν ακόμα και αν χάσεις το 80% τους. Όταν έγραφα το Ανώτερη όλων το καλοκαίρι, γνώριζα ότι μπορεί να χάσω μέχρι και το 90% από το έργο από διάφορα ατυχήματα: κακή ανάγνωση, κακή συνθήκη, θόρυβος, διακοπή, ξεφύλλισμα κτλ. Και ακριβώς γι’ αυτό το έχω κάνει έτσι το έργο ώστε να «ηχεί» ακόμα και αν χαθεί το μεγαλύτερο μέρος του. Υπάρχουν άλλα έργα στα οποία αν χαθεί ένα ελάχιστο ποσοστό από την κατανόησή τους δεν λειτουργούν καθόλου. Άλλοι μαέστροι που διευθύνουν έργα μου, συχνά με ρωτάνε: «Σωστά ή λάθος;» Συνήθως δεν τους δίνω καμία απάντηση. Λέω μέσα μου: «Το παίζει λάθος, αλλά μου αρέσει». Μου αρέσει ότι το έχει αντιληφθεί έτσι και το βλέπει μέσα από ένα προσωπικό του βίωμα.Κ. Χ. Άρα υπάρχουν έργα που επιβιώνουν με ανοχή και άλλα που όχι;Θ. Κ. Υπάρχουν έργα τα οποία δεν επιβιώνουν με ανοχή, και εκεί είμαι κάθετος. Και δικά μου ακόμα έργα υπάρχουν που δεν λειτουργούν με ερμηνευτική ελαστικότητα. Εκεί δίνω μεγάλη προσοχή στην ασφάλεια της μορφής, μην τυχόν καταστραφεί από περιττούς συναισθηματισμούς που μπορεί να προσθέσει ο παραλήπτης εν βρασμώ ψυχής. Τότε το έργο λειτουργεί ως ωρολογιακή βόμβα ‒ εάν πέσει περισσότερος συναισθηματισμός απ’ όσο χρειάζεται, διαλύεται από μόνο του. Έχει δικλίδες ασφαλείας.Κ. Χ. Μετά από αυτό το ποίημα, τι ακολουθεί;Θ. Κ. Έχω τρεις συλλογές.Κ. Χ. Θέλετε να μας μιλήσετε γι’ αυτές;Θ. Κ. Η μία, που βρίσκεται στο στάδιο της διόρθωσης, είναι ύμνοι ‒ αγιογραφίες κορασίδων. Όταν κοιτάς μέσα σου το πρόσωπο ενός κοριτσιού σαν τη Neerja Bhanot, ή την Αγία Ειρηνούλα που έχει πεθάνει εδώ και πολλά χρόνια, όμως υπάρχει εν τη ηχοί στην ακουστική της καρδιάς. Η ακουστική της αγιότητας. Το σπήλαιο όχι σαν μέρος καταφυγής αλλά σαν στούντιο νέας ηχητικής συμπεριφοράς, όπου η ηχώ προϋπάρχει της λέξης. Αυτό που σε οδηγεί σε έναν πολύ βαθύ υποσυνείδητο οραματισμό των νοημάτων ‒ τι θα σήμαινε άραγε η λέξη η εξόριστη όταν κάποτε υπήρχε. 

This post is only available in Greek.H Αλεξάνδρα Ιωαννίδου φιλοξενείται στο blog του  Ίκαρου, στη στήλη «Το εργαστήρι της μετάφρασης», και μας μιλάει για το νέο βιβλίο του Georgi Gospodinov, Ο κηπουρός και ο θάνατος· μια σπαρακτική προσωπική ιστορία, έναν ύμνο στον πιο στενό οικογενειακό δεσμό με τη μελαγχολική ματιά ενός ποιητή και τη γλώσσα ενός σπουδαίου συγγραφέα.Η μετάφραση του νέου βιβλίου του Γκεόργκι Γκοσποντίνοφ Ο κηπουρός και ο θάνατος ήταν ίσως η πιο δύσκολη μετάφραση της ζωής μου. Κι αυτό, επειδή το πένθος του συγγραφέα για τον θάνατο του πατέρα του ταυτίστηκε μέσα μου με το δικό μου πένθος για την επανεμφάνιση ενός πολύ επιθετικού και επικίνδυνου καρκίνου. Και επειδή η εργασία πάνω στη μετάφραση έγινε εν μέσω βαριών και εξαντλητικών χημειοθεραπειών. Άθελά μου, αυθόρμητα, όσο μετέφραζα για την πορεία του κεντρικού ήρωα προς τον θάνατο (στο κρεβάτι, βεβαίως, με ένα ειδικό κυλιόμενο τραπεζάκι για το λάπτοπ), προς τη μεταμόρφωσή του σε κήπο, έβλεπα το βιβλίο αυτό ως προφητεία του δικού μου θανάτου. Δεν είναι όμως έτσι. Οι χημειοθεραπείες σε κάνουν απαισιόδοξο και μελαγχολικό. Στην πραγματικότητα, το βιβλίο αυτό δεν είναι ένα βιβλίο για τον θάνατο, αλλά ένα βιβλίο για την αγάπη. Την αγάπη των ανθρώπων που πενθούν αυτόν που τον βοήθησαν στην πορεία του θανάτου του. Δύσκολο ξεπροβόδισμα. Το πριν και το μετά στην καρδιά του γιου-φροντιστή, του γιου-ψυχοπομπού που εκπληρώνει το ύστατο χρέος: Παίρνει από το χέρι τον γεννήτορα όπως εκείνος τον είχε πάρει από το χέρι όταν τον έφερε στον κόσμο για να τον στηρίξει στα πρώτα του βήματα, και τον βοηθάει σιγά σιγά να αποχαιρετήσει.  Αυτό είναι το βιβλίο του Γκοσποντίνοφ. Μια επιστολή πένθους που πηγάζει από τη βαθιά αγάπη ενός ανθρώπου προς έναν άλλον, μια επιστολή ευγνωμοσύνης για την ευτυχία που του χαρίστηκε χωρίς δεύτερη κουβέντα, για το αυτονόητο της προσφοράς, της ανιδιοτέλειας, της χαράς στην τρυφερότητα και ας ελλοχεύει η  νύχτα του θανάτου. «Δεν έχω φορέσει σε άλλον άνθρωπο πάνες από τότε που η κόρη μου ήταν μωρό». Αυτή η φράση αποτυπώνει την αλήθεια της διαδοχής: ο γονέας για να πεθάνει θα γίνει μωρό και το παιδί, προστάτης. Από την άλλη, ο ετοιμοθάνατος προσπαθεί να προστατέψει το παιδί-άντρα-φροντιστή από την αλήθεια του επικείμενου θανάτου. ΤΙ μεγαλείο σε αυτή την εκατέρωθεν προστασία και τρυφερότητα, αυτή η ΕΜΠΡΑΚΤΗ, σιωπηλή, υπομονετική αγάπη. Και το δικό μου αγαπημένο απόσπασμα:«Το συσσωρευμένο χιόνι έξω έκανε το δωμάτιο φωτεινό. Ήταν ήσυχα και λευκά, αποχαιρετούσα τον πατέρα μου και προσπαθούσα να μείνω μαζί του τουλάχιστον μέχρι την πόρτα, μέχρι εκεί που επιτρέπεται στους ζωντανούς να φτάσουν. Ξάπλωνα δίπλα στο αποστεωμένο του σώμα, τον κρατούσα από το χέρι και επαναλάμβανα κάτι σαν: Ήρεμα, μπαμπά… Τώρα θα περάσει λίγο… τώρα, τώρα… Είμαστε μαζί… Είμαι εδώ… Μη φοβάσαι… Τον έκανα παιδί μου, τον υιοθετούσα. Μιλούσα με τις δικές του λέξεις. Ήξερα (το ήξερε κι εκείνος) ότι δεν υπήρχε τίποτα που να μπορεί να γίνει, ότι αυτή ήταν η τελευταία νύχτα. Η Νύχτα με κεφαλαίο γράμμα. Η πιο μακριά νύχτα. Προσπαθούσα να φανταστώ τι νιώθει ένας άνθρωπος μια τέτοια νύχτα, την τελευταία του νύχτα, τις τελευταίες του ώρες. Κι εγώ, που πιστεύω στις λέξεις, δεν είχα καθόλου λέξεις. Αλλά ούτε κι αυτό είχε σημασία. Το μόνο που είχε σημασία ήταν να κρατάω το χέρι του. Εκείνος έσφιγγε το δικό μου. Διασχίζαμε μαζί τη γέφυρα της νύχτας και σε λίγο θα χωριζόμασταν».

This post is only available in Greek.Νέα σεζόν, νέα βιβλία!Υποδεχόμαστε το φθινόπωρο με πολλά και σημαντικά βιβλία για όλες τις ηλικίες.Το νέο εκδοτικό πρόγραμμα των εκδόσεων  Ίκαρος περιλαμβάνει βιβλία ποίησης, ελληνικής και ξένης πεζογραφίας, non-fiction, καθώς και βιβλία για παιδιά.Ανακαλύψτε τα βιβλία που μας θα μας κάνουν συντροφιά τους επόμενους μήνες! ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΙΗΣΗΘεόδωρος Κουρεντζής: Ανώτερη όλων το καλοκαίριΠοιητική σύνθεση.Χάρης Μεγαλυνός: Παραινέσεις για τον ΎπνοΗ τελευταία συλλογή του ποιητή Χάρη Μεγαλυνού, ενός από τους σημαντικότερους εκπροσώπους της γενιάς του.Κώστας Μπουρναζάκης: ΕικόνεςΜια συλλογή που ενσωματώνει το ανεξίτηλο φέγγος της φύσης, της ελληνικής γλώσσας, του έρωτα, της τέχνης, και της ανάγλυφης φαντασίας, θεσπίζοντας μια νέα ανάγνωση του κόσμου –ανάγνωση που μετουσιώνει τη διάταξη της πραγματικότητας σε ζωή ακαταπαύστως ζωντανή και για τούτο ατέρμονα πηγαία και υποβλητικά στοχαστική.ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΕΖΟΓΡΑΦΙΑΒασίλης Παπαδόπουλος: Πριγκίπισσα ΆνναΙστορικό μυθιστόρημαΑδελφή του Βασίλειου του Βουλγαροκτόνου, πριγκίπισσα γεννημένη στην πορφύρα της Κωνσταντινούπολης, η Άννα αναγκάζεται να παντρευτεί τον ηγεμόνα του Κιέβου Βλαδίμηρο, υπό τον όρο να βαπτιστούν ορθόδοξοι χριστιανοί οι υπήκοοί του.Ένας ταπεινός γραμματικός του παλατιού, ερωτευμένος μαζί της, την ακολουθεί στο δύσκολο αυτό ταξίδι. Στα γεράματά του αναπολεί τη μεγάλη περιπέτεια που έζησαν μαζί, από τις πολυτέλειες και τις δολοπλοκίες της βυζαντινής Αυλής μέχρι τη ζωή στο φτωχό και παγωμένο Κίεβο.Ένα ιστορικό μυθιστόρημα για την εξουσία, την πολιτική, τον έρωτα, την κοινή φύση των ανθρώπων, αλλά και για τη μακρινή αρχή μιας πολιτισμικής μεταμόρφωσης που καθόρισε την ταυτότητα των Ρώσων, των Ουκρανών και των Λευκορώσων μέχρι σήμερα.NON-FICTIONKeh-Ming Lin (ΗΠΑ): Πληγωμένοι Θεραπευτές (Wounded Healers)Μετάφραση: Βαγγέλης ΠροβιάςΨυχαναλυτική σειράΟ Φρόιντ ήταν εθισμένος στην κοκαΐνη και τη νικοτίνη, ο Γιουνγκ ψυχωτικός και η Μάργκαρετ Μιντ έζησε όλη της τη ζωή «στη ντουλάπα». Η επιστημονική τους συνεισφορά ωστόσο διαμόρφωσε την άποψή μας για τον εαυτό μας και τον κόσμο. Δεκαπέντε βιογραφίες σύγχρονων ερευνητών της σκέψης και του ψυχισμού που άλλαξαν την ιστορία της ψυχανάλυσης και της ψυχοθεραπείας. «Πληγωμένοι» θεραπευτές που, ενώ πάλευαν με τραυματικές κρίσεις και συναισθηματικά προβλήματα πραγματοποίησαν μεγάλες γνωστικές ανακαλύψεις αποδεχόμενοι την ευαλωτότητά τους.«Πρέπει να διαβαστεί από επαγγελματίες της ψυχικής υγείας καθώς και από όσους ενδιαφέρονται για τον θρίαμβο του ανθρώπινου πνεύματος».―Albert C. Gaw, Κλινικός Καθηγητής Ψυχιατρικής, Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια, Σαν Φρανσίσκο, Η.Π.Α.ΞΕΝΗ ΠΕΖΟΓΡΑΦΙΑGuillermo Arriaga (Μεξικό): Να σώσουμε τη φωτιά (Salvar El Fuego)Μετάφραση: Νάννα ΠαπανικολάουΜυθιστόρημαΒραβείο Μυθιστορήματος Alfaguara 2020Από τον βραβευμένο με Όσκαρ συγγραφέα των Βαβέλ, 21 γραμμάρια και Χαμένες αγάπες (Amores Perros) μια συνταρακτική ερωτική ιστορία γεμάτη φόβο και οργή με φόντο ένα βίαια διχασμένο Μεξικό.Η Μαρίνα, παντρεμένη μητέρα τριών παιδιών και χορογράφος κάποιου κύρους μπλέκει απροσδόκητα με έναν εντελώς ακατάλληλο άντρα. Έναν αδίστακτο πρώην κατάδικο. Η σχέση τους θα τη βυθίσει λίγο-λίγο σε ένα κόσμο που φλέγεται από ωμή βία.Με κοφτό ρυθμό και ένταση που καθηλώνει το Να σώσουμε τη φωτιά απεικονίζει τις αντιφάσεις μιας χώρας αλλά και τον διχασμό της ανθρώπινης φύσης ανάμεσα στην καταδίκη και την εξιλέωση.«Ένας απόλυτα μοναδικός συγγραφέας.»―Guadalupe NettelGeorgi Gospodinov (Βουλγαρία): Ο κηπουρός και ο θάνατος (Градинарят и смъртта)Μετάφραση: Αλεξάνδρα ΙωαννίδουΜυθιστόρημαΤέσσερα χρόνια μετά το Χρονοκαταφύγιο (International Booker Prize 2023), ο Georgi Gospodinov παρουσιάζει μια σπαρακτική προσωπική ιστορία· έναν ύμνο στον πιο στενό οικογενειακό δεσμό με τη μελαγχολική ματιά ενός ποιητή και τη γλώσσα ενός σπουδαίου συγγραφέα.Ένας άντρας κάθεται δίπλα στο κρεβάτι του άρρωστου πατέρα του καταγράφοντας πότε αμείλικτα και πότε τρυφερά τη ζωή του. Ενός πατέρα που γεννήθηκε μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο στη Βουλγαρία. Ενός αθεράπευτου καπνιστή και επαναστάτη. Ενός άντρα που ήξερε πώς να αποτυγχάνει με ηρωικό αυτοσαρκασμό. Ο κήπος που δημιούργησε στην άγονη αυλή του χωριού που πρώτα τον έσωσε και μετά τον σκότωσε σήμερα παραμένει η ζωντανή κληρονομιά του. Liz Moore (ΗΠΑ): Ο θεός του δάσους (The god of the woods)Μετάφραση: Μαρία ΦακίνουΜυθιστόρημαNew York Times Best Thriller 2024New York Times Best Crime Novel 2024Όταν ένα καλοκαιρινό πρωινό του 1975 η ομαδάρχης μιας κατασκήνωσης ανακαλύπτει πως η δεκατριάχρονη Μπάρμπαρα Βαν Λάαρ δεν είναι στην κουκέτα της μια πανικόβλητη αναζήτηση ξεκινά. Η απώλεια ενός παιδιού είναι μια τραγωδία υπό οποιεσδήποτε συνθήκες, αλλά η αγνοούμενη δεν είναι μια οποιαδήποτε κατασκηνώτρια. Είναι η κόρη της πλούσιας οικογένειας στην οποία ανήκει η κατασκήνωση καθώς και η τεράστια έκταση που την περιβάλει. Και αυτή δεν είναι η πρώτη φορά που ένα παιδί των Βαν Λάαρ εξαφανίζεται: ο μεγαλύτερος αδερφός της Μπάρμπαρα εξαφανίστηκε επίσης πριν από δεκαέξι χρόνια σε ηλικία οκτώ ετών χωρίς να βρεθεί ποτέ. Μπορεί η ιστορία να επαναληφθεί με τόσο τραγικό τρόπο; Μπορούν τα σκοτεινά μυστικά της οικογένειας Βαν Λάαρ και της κοινότητας που εργάζεται στη σκιά της να μείνουν κρυμμένα για πάντα;Ένα συναρπαστικά πολυεπίπεδο θρίλερ για την οικογενειακή ενοχή, το βάρος της κληρονομιάς, τις δυσκολίες της ενηλικίωσης αλλά και τις δεύτερες ευκαιρίες.«Ένα μυθιστόρημα που αρχικά είναι δύσκολο να αφήσεις από τα χέρια σου. Φτάνοντας στη σελίδα 200, είναι απλά αδύνατο.»—Στίβεν ΚινγκOlga Ravn (Δανία): Οι υπάλληλοι (De ansatte)Μετάφραση: Σωτήρης ΣουλιώτηςΜυθιστόρημαΜια από τις σημαντικότερες νέες ευρωπαϊκές φωνές για πρώτη φορά στα ελληνικά.Το πλήρωμα του πλοίου Έξι Χιλιάδες αποτελείται από αυτούς που γεννήθηκαν και αυτούς που κατασκευάστηκαν. Αυτούς που θα πεθάνουν και αυτούς που δεν θα πεθάνουν. Όταν στο πλοίο καταφθάνει μια σειρά από παράξενα αντικείμενα από τον πλανήτη Νέα Ανακάλυψη, το πλήρωμα δένεται βαθιά μαζί τους και άνθρωποι και ανθρωποειδή αρχίζουν να λαχταρούν τα ίδια πράγματα: ζεστασιά και οικειότητα.Δομημένο ως μια σειρά από μαρτυρίες υπαλλήλων που συγκέντρωσε μια ειδική επιτροπή, το έργο διερευνά τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος ενώ αποτελεί και ένα κριτικό στοχασμό για μια ζωή που καταδυναστεύεται από την αποθέωση της εργασιακής ανέλιξης και παραγωγικότητας.«Ένα αξέχαστο μυθιστόρημα για το ψυχικό κόστος της εργασίας μέσα στον καπιταλισμό.»—Esquire Colm Tóibín (Ιρλανδία): Λονγκ Άιλαντ (Long Island)Μετάφραση: Μυρτώ ΚαλοφωλιάΜυθιστόρημαΕίκοσι χρόνια μετά το παγκόσμιο best seller Μπρούκλιν, ο πολυβραβευμένος Κολμ Τομπίν ξαναπιάνει το νήμα της ζωής της αινιγματικής Έιλις Λέισι δημιουργώντας ένα έντονα συναισθηματικό μυθιστόρημα για τα κρυμμένα μυστικά και τη δύναμη της αγάπης.Άνοιξη του 1976. Η σαραντάχρονη πλέον Έιλις Λέισι ζει σ’ ένα αδιέξοδο του Λονγκ Άιλαντ με τον σύζυγό της Τόνι Φιορέλο και τα παιδιά τους. Ο γάμος της μοιάζει ολοένα με συμβιβασμό ενώ έχει να επιστρέψει στην Ιρλανδία χρόνια. Μια μέρα που ο Τόνι λείπει στη δουλειά, την επισκέπτεται ένας Ιρλανδός και της ανακοινώνει πως η γυναίκα του περιμένει το παιδί του Τόνι· ένα παιδί που απειλεί να παρατήσει στην πόρτα της. Είναι αυτό που κάνει η Έιλις —και κυρίως αυτό που δεν κάνει— στο άκουσμα αυτής της είδησης που κάνουν το μυθιστόρημα του Τομπίν ένα καθηλωτικό αριστούργημα.Βιβλίο της χρονιάς: The Times, Irish Times, The Guardian, New Statesman, The Independent, The Observer, The New Yorker, The Economist, The Daily Telegraph και The Financial Times.«Ο Τομπίν είναι ένας από τους μεγαλύτερους εν ζωή συγγραφείς παγκοσμίως.»—The Boston GlobeIida Turpeinen (Φινλανδία): Έμβια όντα (Elolliset)Μετάφραση: Βίκυ ΑλυσσανδράκηΜυθιστόρημαΒραβείο Helsingin SanomatΥποψήφιο για το Βραβείο Finlandia και το Βραβείο Torch-BearerΑπό τις παγωμένες θάλασσες της Αρκτικής και την ρωσική Αλάσκα στην Ευρώπη του σήμερα ένα εκπληκτικό ντεμπούτο που εξερευνά ένα από τα συναρπαστικότερα ζώα της ιστορίας και τις ανθρώπινες ζωές που άλλαξε η ανακάλυψή του.Το 1741, ο φυσιοδίφης και θεολόγος Γκέοργκ Βίλχελμ Στέλλερ εντάσσεται στη Μεγάλη Βόρειο Αποστολή που ερευνά μια θαλάσσια διαδρομή από την Ασία ως την Αμερική πραγματοποιώντας μια μοναδική ανακάλυψη: τη θαλάσσια αγελάδα του Στέλλερ.Το 1859, ο Γιούαν Χάμπους Φούρουγιελμ, ο Φινλανδός κυβερνήτης του ρωσικού τμήματος της Αλάσκα, αναθέτει στους άνδρες του να βρουν τον σκελετό του τεράστιου θηλαστικού, που φημολογείται ότι εξαφανίστηκε πριν εκατό χρόνια.Το 1952, ο Τζον Γκρόνβαλ, συντηρητής στο Φινλανδικό Μουσείο Φυσικής Ιστορίας, αναλαμβάνει να επανασυναρμολογήσει τον σκελετό του για πάντα εξαφανισμένου κήτους.«Υποψιάζομαι ότι αυτή είναι η μεγαλύτερη λογοτεχνική ανακάλυψη στη Φινλανδία εδώ και χρόνια».—People’s PressAlejandro Zambra (Χιλή): Παιδική Λογοτεχνία (Literatura infantil)Μετάφραση-Σημειώσεις: Αχιλλέας ΚυριακίδηςΜυθιστόρημαΤο Παιδική Λογοτεχνία που σίγουρα δεν απευθύνεται σε παιδιά αποτελεί ένα συγγραφικό παιχνίδισμα γεμάτο σοφία, τρυφερότητα και λάμψη που ταλαντεύεται ιλιγγιωδώς μεταξύ παιδικότητας και γονεϊκότητας, διηγήματος και δοκιμίου, γραφής και βιώματος. Ένα μοναδικό, αταξινόμητο βιβλίο που μεταξύ άλλων εξιστορεί την προσπάθεια ενός άντρα υπό την επήρεια παραισθησιογόνων μανιταριών να ξαναμάθει την εξαιρετικά δύσκολη τέχνη του να μπουσουλά.Στην πρόζα του Σάμπρα συνυπάρχουν με θαυμαστή αρμονία ένα ημερολόγιο πατρότητας, μια πατρική «επιστολή στον γιο» και αριστοτεχνικά καθαρόαιμη μυθοπλασία. Ένα ανορθόδοξο εγχειρίδιο για νέους γονείς και παράλληλα ένα λαμπρό νέο κεφάλαιο που εμπλουτίζει το συναρπαστικό έργο ενός από τους σημαντικότερους Λατινοαμερικανούς συγγραφείς των τελευταίων ετών.«Λατρεύω την καταστροφική του τόλμη».―Enrique Vila-MatasJuan Gabriel Vásquez (Κολομβία): Τα ονόματα της Φελίσας(Los nombres de Feliza)Μετάφραση-Σημειώσεις: Αχιλλέας ΚυριακίδηςΜυθιστόρημαΣτις 8 Ιανουαρίου 1982, η Κολομβιανή γλύπτρια Φελίσα Μπουρστίν πέθανε ξαφνικά σε ένα εστιατόριο του Παρισιού. Κατά τη στιγμή του θανάτου της, συνοδευόταν από τον σύζυγό της και τέσσερις φίλους. Ένας από αυτούς, ο συγγραφέας Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες, λίγες μέρες αργότερα δημοσίευσε ένα άρθρο που περιλάμβανε τρεις φαινομενικά απλές αλλά βαθιά μυστηριώδεις λέξεις: «Πέθανε από θλίψη».Αυτή τη φράση χρησιμοποιεί ως σημείο εκκίνησης ο βραβευμένος Χουάν Γκαμπριέλ Βάσκες για να διερευνήσει την άγνωστη ιστορία αυτής της σημαντικής δημιουργού που έζησε όλη της τη ζωή με την επαναστατική επιθυμία να είναι κυρίαρχη του εαυτού της.Στο βιβλίο Τα ονόματα της Φελίσας, ο συγγραφέας συνδυάζει αριστοτεχνικά την αυτοβιογραφία, την πραγματικότητα και τη φαντασία συνθέτοντας μια σπαρακτική αφήγηση για τον τρόπο που η προσωπική ζωή αναπόφευκτα συνθλίβεται από τις δυνάμεις της πολιτικής και της ιστορίας.«Ο Βάσκες διαδέχθηκε τον Μάρκες ως ο μεγαλύτερος λογοτέχνης της Κολομβίας».—The New York Review of BooksΠΑΙΔΙΚΑ ΒΙΒΛΙΑ ΣΕΙΡΑ: ΠΙΤΣΙΜΠΟΥΙΝΟΙΕυτυχία Γιαννάκη: Το χαμένο ΠιτσαλλούΕικονογράφηση: Σοφία ΤουλιάτουΗλικίες: από 3 ετώνΜια νέα, συναρπαστική περιπέτεια μας περιμένει στο γεμάτο μυστήριο σύμπαν των Πιτσιμπουίνων!Σε αυτή την ιστορία, ο Μικρός Μπλε, ο μοναδικός ντετέκτιβ του νησιού, και η ατρόμητη ομάδα των Πιτσιμπουίνων λύνουν το πιο συναρπαστικό μυστήριο όλων των εποχών: πού βρίσκεται το Χαμένο Πιτσαλλού, το θρυλικό νησί που βυθίστηκε εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια πριν.Μόνο με άψογη συνεργασία θα καταφέρουν να ξετυλίξουν το μυστήριο και να λύσουν το δυσκολότερο αίνιγμα όλων των εποχών!Φίλιππος Μανδηλαράς: Η Άστριντ στην μπανιέραΕικονογράφηση: Βασίλης ΚουτσογιάννηςΗλικίες: από 5 ετώνΤο νέο βιβλίο του Φίλιππου Μανδηλαρά, εικονογραφημένο από τον Βασίλη Κουτσογιάννη, είναι μια φαντασμαγορική περιπέτεια-φόρος τιμής στην Άστριντ Λίντγκρεν, τη σπουδαία Σουηδή συγγραφέα που πίστεψε ότι όλα μπορούν να συμβούν!Η Άστριντ περνάει τη μέρα της στην μπανιέρα γράφοντας και ζωγραφίζοντας φανταστικές ιστορίες σε ένα τετράδιο, παρέα με τον ναύαρχο Νέλσον, μια μαϊμού που δραπέτευσε από τις σελίδες της. Είναι σίγουρη ότι κάποτε αυτές οι ιστορίες θα ζωντανέψουν, μόνο που δεν ξέρει πότε, ούτε και πώς.Μια μέρα, η Πίπη, ένα κορίτσι βγαλμένο μέσα από τις ιστορίες της, θα την ταξιδέψει εκεί όπου όλα μπορούν να συμβούν. Αρκεί να μαζευτούν πολλοί… Και να το θέλουν! Αντώνης Παπαθεοδούλου: Για να δούμεΕικονογράφηση: Ίρις ΣαμαρτζήΗλικίες: από 5 ετώνΤο καινούργιο εικονογραφημένο βιβλίο του Αντώνη Παπαθεοδούλου και της Ίριδας Σαμαρτζή είναι γεγονός!Υπάρχει φωτογραφική μηχανή που μπορεί να αποτυπώσει τη μουσική;Τη φαντασία, τη στιγμή του κλικ; Το απόλυτο σκοτάδι;Υπάρχει μηχανή που μπορεί να αποτυπώσει αυτό που σκέφτεσαι;Που τα βλέπει όλα χάλια ή όλα ωραία;Υπάρχουν ΟΛΕΣ αυτές και άλλες πολλές ακόμη, και η καθεμία είναι μοναδική!Ένα πρωτότυπο βιβλίο που, μέσα από το παιχνίδι των διαφορετικών φωτογραφικών μηχανών, εμπνέει τους μικρούς αναγνώστες να δουν τον κόσμο με τον φακό της περιέργειας αλλά και της περιπέτειας. Ένα βιβλίο για να δούμε τον κόσμο αλλιώς.Για να δούμε, λοιπόν! ΣΕΙΡΑ: ΜΑΞ ΚΑΙ ΛΟΗ, ΧΡΟΝΟΤΑΞΙΔΙΩΤΕΣΚάλλια ΣπανουδάκηΕικονογράφηση: Χρήστος ΚούρτογλουΒιβλίο 5ο: Οι πρώτοι άνθρωποιΒιβλίο 6ο: Η εξέλιξη του ανθρώπουΗλικίες: από 5 ετώνΟ Μαξ και η Λόη είναι χρονοταξιδιώτες! Ταξιδεύουν με τη χρονομηχανή του επιστήμονα Χομπ, εξερευνούν το σύμπαν και λύνουν τα μυστήρια του κόσμου που μας περιβάλλει.Στις δύο νέες περιπέτειες που θα προστεθούν στην αγαπημένη σειρά βιβλίων γνώσεων, οι δύο ήρωες γνωρίζουν τους πρώτους ανθρώπους που έζησαν στη Γη, μαθαίνουν πώς κατάφεραν να επιβιώσουν από την εποχή των παγετώνων και στη συνέχεια ανακαλύπτουν πώς εξελίχθηκαν χρησιμοποιώντας τη φαντασία τους.Άλκηστη Χαλικιά: Αύγουστος όλο τον χρόνοΕικονογράφηση: Αχιλλέας ΡαζήςΗλικίες: από 5 ετώνΤο νέο εικονογραφημένο βιβλίο της Άλκηστης Χαλικιά, με τις εικόνες του Αχιλλέα Ραζή, είναι μια τρυφερή ιστορία για τη δύναμη της φιλίας και το πώς οι αναμνήσεις μπορούν να κρατήσουν ζωντανό το καλοκαίρι στην καρδιά μας.Η Δανάη και ο Σπύρος γνωρίζονται στις καλοκαιρινές διακοπές και γίνονται φίλοι. Από τα παιχνίδια στη θάλασσα και τις βόλτες με το ποδήλατο μέχρι τις επισκέψεις στον θερινό κινηματογράφο, η ιστορία ζωντανεύει τη ζεστασιά και την ανεμελιά των καλοκαιρινών διακοπών.Πώς γίνεται οι όμορφες στιγμές του Αυγούστου να παραμείνουν ζωντανές ολόκληρο τον χρόνο; ΣΕΙΡΑ: ΠΑΙΖΩ ΚΡΥΦΤΟ!Ingela P. Arrhenius:Πού είναι το κοτοπουλάκι; (Where’s Baby Chick?)Πού είναι η κυρία Κουκουβάγια; (Where’s Mr Owl?)Μετάφραση: Ελένη ΚατσαμάΗλικίες: από 1 έτουςΔύο νέες προσθήκες στην αγαπημένη σειρά μικρών και μεγάλων από την εικονογράφο Ingela P. Arrhenius, που απευθύνεται στις πολύ μικρές ηλικίες.Οι μικροί μας φίλοι θα ανακαλύψουν -παίζοντας- πού είναι κρυμμένα τα αγαπημένα τους ζώα: το κοτοπουλάκι και η κυρία Κουκουβάγια. Η παιχνιδιάρικη εικονογράφηση και ο καθρέφτης - έκπληξη στην τελευταία σελίδα θα δώσουν μεγάλη χαρά σε κάθε μικρό αναγνώστη!ΣΕΙΡΑ: ΜΙΝΙΜΟΝΙ - BOARD BOOKSRocio Bonilla:Μινιμόνι: Ώρα για μπάνιο! (Babymoni: L’hora del bany!)Μινιμόνι: Είμαι χαρούμενη! (Babymoni: Estic contenta!)Μετάφραση: Ελένη ΚατσαμάΗλικίες: από 1 έτουςΗ Μινιμόνι, η αγαπημένη ηρωίδα της Rocio Bonilla, σε μια σειρά για τα μικρά παιδικά χεράκια!Στα δύο νέα βιβλία, που προστίθενται στη δημοφιλή σειρά βιβλίων board books, οι μικροί μας φίλοι θα μάθουν πώς να κάνουν μπάνιο, αλλά και πώς να μοιράζονται με τους αγαπημένους τους όλα αυτά που τους κάνουν χαρούμενους!Paddy Donnelly: Βιβλία: ο Ασβός (Badger books)Εικονογράφηση: Paddy DonnellyΜετάφραση: Φίλιππος ΜανδηλαράςΗλικίες: από 3 ετώνΈνα νέο βιβλίο από το σύμπαν του βιβλίου Αλεπός & Υιός, Ουράφτες. Ο βραβευμένος Paddy Donnelly βάζει στο επίκεντρο της νέας του ιστορίας έναν αξιαγάπητο ασβό, λάτρη των βιβλίων, και δημιουργεί ένα γοητευτικό παιδικό βιβλίο που υμνεί τη φαντασία, τη φιλαναγνωσία και τη φιλία.Στο βιβλιοπωλείο του Ασβού μπορείς να βρεις βιβλία για κάθε ζώο: για αρκούδες και ελέφαντες, για τίγρεις και δεινόσαυρους, για ναρβάλ και πάντα. Όμως, υπάρχει ένα βιβλίο που δεν το έχει ο Ασβός... Αυτό με την Τσούχτρα στο Φεγγάρι.Και είναι ακριβώς αυτό που του ζητάει ξανά και ξανά ο Ρόρι, ο Αλεπουδάκος!Μιας και δεν υπάρχει πουθενά αυτό το βιβλίο, μήπως κάποιος πρέπει να το γράψει και να το εικονογραφήσει;Alex Latimer: Ο Φρανκ είναι πεταλούδα(Frank is a butterfly)Εικονογράφηση: Alex LatimerΜετάφραση: Μάνος ΜπονάνοςΗλικίες: από 3 ετώνΌλες οι κάμπιες που μένουν πάνω στο πλατύ, πράσινο φύλλο πρόκειται πολύ σύντομα να γίνουν πεταλούδες. Πόσο ανυπομονούν! Αφού μόνο γι’ αυτό μιλάνε! Κι ο Φρανκ ανυπομονεί αλλά δεν μιλάει πολύ, λιάζεται πάνω σ’ ένα φύλλο και περιμένει.Ένα αστείο βιβλίο με εικόνες του Alex Latimer, δημιουργού του βραβευμένου βιβλίου Ο Γκόντφρι είναι βάτραχος (Α΄ Βραβείο Teach Early Years Awards 2024), για την απλότητα και την αποδοχή του εαυτού μας όπως ακριβώς είναι.Huw Lewis Jones: Kλάιβ ο πιγκουίνος (Clive Penguin)Εικονογράφηση: Ben SandersΗλικίες: από 5 ετώνΔεν είναι καθόλου εύκολο να είσαι ο Κλάιβ. Αν και είναι πιγκουίνος και θα έπρεπε να είναι συνηθισμένος στο κρύο, για κάποιο λόγο αυτός ο συγκεκριμένος πιγκουίνος κρυώνει συνεχώς. Αυτό τον κάνει να νιώθει άβολα και διαφορετικά από τους υπόλοιπους. Ονειρεύεται συχνά ότι βρίσκεται κάπου μακρινά και ζεστά, ή ότι είναι κάποιος άλλος.Πώς είναι να αντιμετωπίζεις ένα τόσο ασυνήθιστο πρόβλημα; Θα νιώσει ποτέ άνετα ο Κλάιβ; Κάτι πρέπει να αλλάξει και είναι αποφασισμένος να κάνει ό,τι μπορεί γι' αυτό!Tina Oziewicz: Τι κάνουν τα συναισθήματα τη νύχτα;(Co uczucia robią nocą?)Εικονογράφηση: Aleksandra ZającΜετάφραση: Αλεξάνδρα ΙωαννίδουΗλικίες: από 5 ετώνΤι κάνουν τα συναισθήματα τη νύχτα; Από τότε που κατανοήθηκε ο κόσμος των συναισθημάτων, όλο και περισσότεροι άνθρωποι προσπαθούν να τον εξερευνήσουν. Αλλά γνωρίζει κανείς τι συμβαίνει σε αυτόν... τη νύχτα; Η Ευτυχία κοιμάται βαθιά τη νύχτα, ενώ η Θλίψη και η Φαντασία την αγαπούν. Κοιμούνται όμως τότε;Η τρυφερή σειρά βιβλίων της Tina Oziewicz, με εικονογράφηση από την Aleksandra Zając, είναι ιδανική για κάθε γονέα που αναζητά έναν διασκεδαστικό και ευρηματικό τρόπο να συζητήσει για όλα τα συναισθήματα με το παιδί του.Το πρώτο βιβλίο, Η κρυφή ζωή των συναισθημάτων, αγαπήθηκε πολύ σε όλο τον κόσμο και μεταφράστηκε σε περισσότερες από 30 γλώσσες.Tom Percival: Το θαύμα (The wonder)Εικονογράφηση: Tom PercivalΜετάφραση: Φίλιππος ΜανδηλαράςΗλικίες: από 3 ετώνΤο νέο βιβλίο του Tom Percival είναι μια γλυκιά ιστορία που μας προτρέπει να δούμε την ομορφιά του κόσμου που μας περιβάλλει και να ανακαλύψουμε την πραγματική μαγεία στην καθημερινότητά μας. Το θαύμα βρίσκεται εκεί, αρκεί να είμαστε πρόθυμοι να το ανακαλύψουμε!Ο Ντάνιελ έχει φοβερές ακεφιές και η μέρα μοιάζει πως θα πάει πολύ χάλια. Όταν όμως σιγά σιγά κάτι αρχίζει να αλλάζει, ο Ντάνιελ καταλαβαίνει πως μερικές στιγμές χαράς και καθημερινής μαγείας είναι αρκετές για να φωτίσουν ακόμα και τις πιο σκοτεινές μέρες.Μια ακόμα τρυφερή ιστορία από τον Tom Percival, έναν ιδιαίτερα αγαπητό συγγραφέα και εικονογράφο, που προσεγγίζει με ευαισθησία θέματα που αφορούν τις μικρές ηλικίες.ΝΕΑ ΣΕΙΡΑ: ΤΙΚ ΚΑΙ ΤΕΛΑ – ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ;Axel Scheffler:Τικ και Τέλα: Στο πάρκο (Felt Flaps: Pip and Posy, At the Park)Τικ και Τέλα: Ώρα για ύπνο (Felt Flaps: Pip and Posy, Bedtime)Μετάφραση: Ελένη ΚατσαμάΗλικίες: από 1 έτουςΜια νέα σειρά προσχολικών βιβλίων με ήρωες τον Τικ και Τέλα, ειδικά σχεδιασμένη για μικρά χεράκια, με υφασμάτινα μαλακά μέρη!Οι αγαπημένοι ήρωες του Axel Scheffler μας καλούν να παίξουμε μαζί τους κρυφτό στο πάρκο αλλά και λίγο πριν τον ύπνο. Πάμε να τους βρούμε; Πού είσαι Τικ; Πού είσαι Τέλα; ΣΕΙΡΑ: ΣΚΑΝΤΑΡA.F. Steadman: Ο Σκάνταρ και η κατάρα του σκελετού (Skandar and the Skeleton Curse)Μετάφραση: Μαργαρίτα ΖαχαριάδουΗλικίες: από 9 ετώνΗ συναρπαστική τέταρτη περιπέτεια του παγκόσμιου best seller Ο Σκάνταρ και ο Κλέφτης του Μονόκερου, από τη σειρά εφηβικής λογοτεχνίας της A. F. Steadman για αναγνώστες από 9 έως 99 ετών. Ο πιο δημοφιλής ήρωας φαντασίας μετά τον Χάρι Πότερ είναι ο Σκάνταρ!Καθώς ο Σκάνταρ κι οι φίλοι του ξεκινούν την τέταρτη χρονιά τους στην Αετοφωλιά, οι μονόκεροι του Νησιού πέφτουν θύματα μιας τρομερής κατάρας που απειλεί να αλλάξει τα πάντα. Παγιδευμένος ανάμεσα στην απόφαση του Ταξιάρχη να εξαλείψει ολοκληρωτικά το στοιχείο του άυλου, και στην αδελφή του που ζητά εκδίκηση με κάθε τρόπο, ο Σκάνταρ δεν είναι πουθενά ασφαλής. Και ενώ η κατάρα χτυπά όλο και περισσότερους μονόκερους, ο χρόνος τελειώνει για τον Σκάνταρ και την τετράδα του, που κάνουν, κυριολεκτικά, αγώνα δρόμου για τη ζωή τους. Θα μπορέσουν να σταματήσουν την κατάρα πριν χαθεί για πάντα το Νησί; ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΑBenji Davies: Η χιονονιφάδα: Board Book(The Snowflake: Board book)Εικονογράφηση: Benji DaviesΜετάφραση: Αντώνης ΠαπαθεοδούλουΗλικίες: από 3 ετώνΗ Χιονονιφάδα του Benji Davies, μία από τις πιο αγαπημένες σύγχρονες χριστουγεννιάτικες ιστορίες, θα κυκλοφορήσει σε έκδοση board book, με ανθεκτικές σελίδες κατάλληλες για τα παιδικά χεράκια.Ψηλά στον ουρανό, ένα χειμωνιάτικο βράδυ, φτιάχτηκε μία χιονονιφάδα. Κι άρχισε να χοροπηδά, να στροβιλίζεται και να στριφογυρνάει ανάμεσα στα σύννεφα. Σύντομα άρχισε να πέφτει.Με εξαιρετική γλώσσα και πανέμορφη εικονογράφηση, ο Benji Davies αφηγείται την ιστορία ενός μικρού κοριτσιού, της Νοέλ, και μιας χιονονιφάδας, που λαχταρούν να βρουν τη δική τους ξεχωριστή θέση στον κόσμο.