Ακουαρέλα

"…μόλις έπεσε στα χέρια μου το καινούργιο της βιβλίο, η «Ακουαρέλα», την ξεκίνησα αμέσως. Μ’ αρέσει πολύ που η Σεμιτέκολου δεν καταπιάνεται με μεγάλες ιδέες, μένει στην καθημερινότητα, μα την ίδια στιγμή ξετρυπώνει μνήμες αλλά και δημιουργεί ερωτήματα υπαινισσόμενη απαντήσεις για το πριν αλλά και το τώρα…"

"…ένα χαμηλών τόνων σπονδυλωτό μυθιστόρημα, μια λεπτο- δουλεμένη αφήγηση. […]Παρότι οι ιστορίες των τριών δεν φέρουν κάποια εντυπωσιακή πρωτοτυπία, η Σεμιτέκολου πετυχαίνει να μετατρέψει την έλλειψη αυτή σε πλεονέκτημα, καθώς επιτρέπει στον αναγνώστη να αναγνωρίσει κάτι οικείο στη διαχείριση της καθημερινότητας, να διακρίνει κάτι από το δικό του παρελθόν και παρόν, κάτι από το ανθρώπινο υλικό από το οποίο είναι φτιαγμένος."

"...Σπασμένο σε τρία μέρη διαφορετικών φωνών και κοινής αφετηρίας, το μυθιστόρημα της Μαριαλένας Σεμιτέκολου, χαϊδεύει την καθημερινότητα και τις πολλές μορφές που παίρνουν οι λεπτομέρειες."

– Άθως Δημουλάς, Περιοδικό Κ

"Ιδιαίτερα ευφής η διανομή των ρόλων του αφηγητή σε καθεμία από τις τρεις αφηγήσεις: το ψυχρά αντικειμενικό τρίτο πρόσωπο μιλάει για λογαριασμό του πατέρα, το παιδί (στην τρίτη και, κατά την ταπεινή μου γνώμη, καλύτερη αφήγηση) καταθέτει την «εκδοχή» του μ’ έναν έξοχο μονόλογο, διατυπωμένο με μια ευρηματική γλώσσα που αποφεύγει τη συχνά διαπιστούμενη σε ανάλογες περιπτώσεις επιτηδευμένη αφέλεια, και στο κεντρικό μέρος, που σοφά και δικαίως κατέχει η γυναίκα, η συγγραφέας απευθύνεται στη μητέρα μ’ έναν τόνο που πηγαινοέρχεται χαριέντως από την τρυφερότητα και τη συμπάθεια ώς την αποτίμηση του παρελθόντος, ακόμα και τη συγκαλυμμένη επιτίμηση."

"Το δεύτερο βιβλίο της Μαριαλένας Σεμιτέκολου επιβεβαιώνει την εξαιρετική της ικανότητα να εστιάζει στην καθημερινότητα και να επιμένει να μας θυμίζει την αξία της. Οι στιγμές δεν περνούν και χάνονται. Περιγράφονται με τη λεπτομέρεια και τη στοργή που τους αξίζει ως δομικά στοιχεία της ζωής. Το βιβλίο αποτελείται από τρία μέρη. Κάθε ένα, γραμμένο μέσα από τη ματιά διαφορετικού προσώπου μιας οικογένειας: του πατέρα, της μητέρας, του παιδιού. Τρεις διαφορετικές φωνές, τρεις διαφορετικές οπτικές και συναισθηματικές “γωνίες” που μέσα από στιγμιότυπα, σκέψεις και αισθήματα ψάχνουν να βρουν τον κοινό τους τόπο. Σαν διαφορετικά χρώματα που αναμιγνύονται αέρινα σε μια ακουαρέλα, χωρίς ωστόσο να χάνουν το προσωπικό στίγμα και την υπόστασή τους."