Το βρωμερόν ύδωρ της λήθης

Το νέο ιστορικό μυθιστόρημα της πολυβραβευμένης Ισμήνης Καπάνταη.
Μωρέ, τι μας λες! Μόνη τους έγνοια, δηλαδή, οι αναγκεμένοι ήτανε; Καθόλου δεν τους ένοιαζε το ποιος θα πιάσει τα ηνία και θα κατευθύνει το κάρο, έχοντας τους περισσότερους δικούς του στη Βουλή; Ποιος θα ᾽χει τους περισσότερους από τους ανθρώπους του διορισμένους στο Δημόσιο; […] «Πονοψυχιάσανε και ήρθανε για να ταΐσουν τους φτωχούς ή για να εξασφαλίσουνε ποιος θα ᾽χει τον πρώτο λόγο στο γκουβέρνο;», της ήρθε απότομα, στην κουβέντα τους πάνω, να τον ρωτήσει, αλλά ευτυχώς κρατήθηκε. Δεν θα ’βγαινε τίποτα ακόμα κι αν τον ρώταγε. Τόσον καιρό κακός χαμός γινότανε με τους διορισμούς όλων αυτών των ξενόφερτων, μα ο Νικόλας κουνούσε το κεφάλι του και κρατούσε τ᾽ αυτιά του κλεισμένα, δεν άκουγε τίποτα, τόσο σίγουρος ήτανε ότι εκείνος ξέρει.


Η ιστορία διαδραματίζεται στην Αθήνα, πρωτεύουσα του ελληνικού κράτους ύστερα από τη δολοφονία του Καποδίστρια. Έχουν προηγηθεί τα χρόνια του αγώνα ενάντια στον Τούρκο δυνάστη, οι δύο αιματηροί εμφύλιοι, καθώς και οι διάφορες μικρότερης σημασίας διενέξεις. Οι ήρωες, ελεύθεροι πλέον πολίτες κράτους, που διαθέτει ένα κατ᾽ εξαίρεση για την εποχή του δημοκρατικότατο Σύνταγμα, το Σύνταγμα της Επιδαύρου, αδυνατούν προφανώς να συνειδητοποιήσουν αυτή την κοσμογονική αλλαγή και εξακολουθούν να μάχονται με πάθος τον ίδιο τους τον εαυτό.
  • Συγγραφέας Ισμήνη Καπάνταη
  • Επιμέλεια Στέλλα Τσάμου
  • Σελίδες: 272
  • ISBN: 978-960-572-364-4
  • Έκδοση: 2020
  • Ημερομηνία έκδοσης: 28/09/2020
  • Διαστάσεις: 13,3 x 20,5 εκ.
  • Κατηγορίες: eBooks, Ελληνική Πεζογραφία

"...η Ισμήνη Καπάνταη, βαθύτατα γνώστης της ιστορίας, με την αυστηρή αφηγηματική δομή της, την εξαίρετη ατμόσφαιρα και τα εξίσου εξαιρετικά της ελληνικά, μέσα από την ανθρωπογεωγραφία εκείνης της εποχής, ρίχνει φως και στο σημερινό μας κομφούζιο. Διότι κάπου εκεί, στο ίσωμα και στα καλά μας, τα μπερδέψαμε, κάτι που εξακολουθούμε να κάνουμε και στον αιώνα τον άπαντα: στη νηνεμία εμείς επιμένουμε να στήνουμε τις προσωπικές φουρτούνες μας."

– Ελένη Γκίκα, Liberal

"...Σε αυτό το λογοτεχνικό μωσαϊκό με την εξαιρετική γλώσσα πάνω στο οποίο περπατάμε χάρη στην συγγραφέα, μπορούμε νοερά να βρούμε τις ρίζες του Έθνους που αναδύθηκε μέσα από τις στάχτες και με όπλο τις ιστορικές αναδρομές να ξαναζήσουμε για λίγο την εποχή και να ατενίσουμε το παρόν και το μέλλον με φαρέτρα τα διδάγματα για το πώς θα αποφύγουμε αντίστοιχες πρακτικές, αν κάτι τέτοιο είναι εφικτό."

– Γιάννης Αντωνιάδης, Culture Now

"...Το νέο ιστορικό μυθιστόρημα-λογοτεχνικό διαμάντι, που δεν πρέπει να λείπει από τις βιβλιοθήκες μας, φανερώνει την επιστροφή της μεγάλης κυρίας του λογοτεχνικού είδους που την καθιέρωσε. Ένα βιβλίο σαν ντοκιμαντέρ, γεμάτο γνώσεις που βοηθούν στην καλύτερη και πιο ολοκληρωμένη εικόνα της Ιστορίας μας."

– Ξένια Στούκα, Ελεύθερος Τύπος

"Στο βιβλίο αποτυπώνεται ο (διαχρονικός;) διχασμός των Ελλήνων, οι διαφορετικές καταβολές, η πολλαπλή ανάγνωση για το πώς το κράτος θα στεκόταν στα πόδια του, πώς θα λειτουργούσε και με ποιους «προστάτες». Ο Καποδίστριας έχει δολοφονηθεί, οι εμφύλιοι έχουν τελειώσει και μια κοινωνικοπολιτική διαμάχη είναι σε εξέλιξη. Οι πρωταγωνιστές της, όμως, αδυνατούν να κατανοήσουν τη δυναμική της στιγμής που ζουν."

– Άρης Γαβριελάτος, a8inea.com

"...Η Ισμήνη Καπάνταη με μακρά πορεία στο είδος του ιστορικού μυθιστορήματος και έχοντας αναμετρηθεί πολλές φορές με αμφιλεγόμενες εποχές της ελληνικής ιστορικής συνέχειας, έρχεται με το νέο της μυθιστόρημα να ερευνήσει μυθοπλαστικά την εποχή που το νεοσύστατο ελληνικό κράτος, μετά τη δολοφονία του Κυβερνήτη Καποδίστρια, αναζητά τη φυσιογνωμία του, με πολλές παγίδες να εμποδίζουν μια ομαλή πορεία. Εγκλωβισμένοι οι πολίτες ενός ελεύθερου πλέον κράτους στις προσωπικές και ταξικές τους διενέξεις, αυτές που καθόρισαν εν πολλοίς και την πορεία της Επανάστασης, δεν είναι σε θέση να συμπορευτούν με τον ευρωπαϊκό χώρο, στον οποίο ωστόσο θα ήθελαν να ενσωματωθούν."

– Διώνη Δημητριάδου, Book Press

"..Ένα βιβλίο – σταθμός στους καιρούς που διανύουμε με πολλά μηνύματα για όσα υπήρξαμε ως χώρα και για όσα μπορούμε να βελτιώσουμε. Η λογοτεχνική προσέγγιση της Ισμήνης Καπάνταη καθηλωτική."

– Ρίτσα Μασούρα, Globalview.gr

"...Περιδιάβαση στα μονοπάτια της τραυματικής ελληνικής Ιστορίας, στα χρόνια μετά τη δολοφονία του Κυβερνήτη, από μια «μαστόρισσα» του ιστορικού μυθιστορήματος."

– Book Press

"...έχοντας διαβάσει μεγάλο μέρος του πλούσιου έργου της Ισμήνης Καπάνταη, μπορώ αβίαστα να πω ότι το _Βρωμερόν ύδωρ της λήθης_ είναι μία από τις καλύτερες πτυχές του. [....]το βάρος της ηθικής που ενυπάρχει στο κείμενο, το οποίο, απαλλαγμένο πρώτα απ’ όλα από κάθε ερωτικού περιεχομένου εικόνα, από κάθε ερωτικής φύσης υπόσχεση, από κάθε σεξουαλικού πλάνου ελευθερία, αληθινά είναι πολύτιμο πετράδι, κερδίζει την εμπιστοσύνη και την αγάπη μας, την αποδοχή και την ταύτιση, την επάρκεια και το συναίσθημα."

– Χρίστος Παπαγεωργίου, Diastixo.gr

"...Στο ιστορικό μυθιστόρημα, στο οποίο καταξιώθηκε επιστρέφει η Ισμήνη Καπάνταη με το νέο της βιβλίο που διαδραματίζεται στη μετεπαναστατική Ελλάδα με πρωταγωνιστές δύο οικογένειες, τους αυτόχθονες Καμπάσηδες και τους ξενόφερτους Κουμάντηδες. Οικογένειες, φατρίες, συγκρούσεις για την εξουσία και τη διατήρηση των κεκτημένων, εμφύλιοι, διχασμοί, σε μια Ελλάδα μακρινή αλλά πολύ οικεία. "

– Το Βήμα

"...Ένα, ακόμα, ιστορικό μυθιστόρημα υψηλών προδιαγραφών από τη συγγραφέα."

– Γιώργος Βαϊλάκης, Popaganda.gr

"...Η Ισμήνη Καπάνταη πλέκει αριστοτεχνικά τη λογοτεχνία, τον μύθο και την Ιστορία, με μία άκρως ευχάριστη, σχεδόν ηδονική, για τον αναγνώστη χρήση της ελληνικής γλώσσας, δημιουργώντας ήρωες τόσο αληθινούς και ανθρώπινους οι οποίοι θα μπορούσαν, αναντίρρητα, να είχαν υπάρξει τότε και, φυσικά, υπάρχουν παντού γύρω μας ακόμη και σήμερα."

– Λεύκη Σαραντινού, tetragwno.gr

"...Η έμπειρη στο είδος Ισμήνη Καπάνταη αναπλάθει αποσπασματικά την ατμόσφαιρα της μετά Καποδίστρια εποχής, διερευνώντας μέσα από τις διενέξεις δύο οικογενειών (οι «γηγενείς» Κομπάσηδες και οι «ξενομερίτες» Κουμάντηδες) τους αγώνες για την εξουσία στο αναιμικό ελληνικό κρατίδιο..."

– Αριστοτέλης Σαΐνης, Εφημερίδα των Συντακτών

"...Η γλώσσα της Καπάνταη είναι απολύτως εναρμονισμένη με την εποχή. Μικρές λεπτομέρειες στις λέξεις και στις εκφράσεις δείχνουν πόσο καλά μελετημένη είναι η χρήση της γλώσσας. Σταδιακά και με πλούσιες εκφράσεις αναπτύσσονται οι χαρακτήρες σε βάθος. Τα συναισθήματα, τα αισθήματα ζωντανεύουν χάρη στον εκφραστικό πλούτο της συγγραφέως. Πολιτικά, κοινωνικά, ερωτικά πάθη περιγράφονται με ενάργεια, ώστε να μας κάνουν κοινωνούς του κλίματος καί των συνθηκών εντελώς αβίαστα."

– Τάσος Γέροντας, Exostis Press

Ισμήνη Καπάνταη

H Ισμήνη Καπάνταη γεννήθηκε στην Αθήνα το 1939. Παντρεύτηκε τον Βάσο Καπάνταη. Ο Δούκας Καπάνταης είναι γυιός της.

Έργα της: Επτά φορές το δαχτυλίδι (Εστία 1989)· Απειρωτάν και Τούρκων, μυθιστόρημα (Εστία 1990, Καστανιώτης 2009)· Η Ιστορία της Ιόλης, μυθιστόρημα (Εστία 1992)· Πού πια καιρός, μυθιστόρημα (Εστία 1996)· Στο Κρυφό Σχολειό, παιδικό (Ποταμός 1997)· Ιωνία – Οι Έλληνες στη Μικρασία, λεύκωμα (Αδάμ 1997)· Εκκλησίες στην Κωνσταντινούπολη, λεύκωμα, δίγλωσση έκδοση (Καστανιώτης 1999)· Η Φλώρια των νερών, μυθιστόρημα (Καστανιώτης 1999)· Το άλας της Γης, μυθιστόρημα (Καστανιώτης 2002)· Εμείς έχουμε Εμάς, μυθιστόρημα (Καστανιώτης 2007)· Οκτώ φορές το δαχτυλίδι μυθιστόρημα (Καστανιώτης 2008)· Κυνική ιστορία μυθιστόρημα (Καστανιώτης 2008)· Με θέα τη ζωή, μυθιστόρημα (Καστανιώτης 2009)· Σικελικός Εσπερινός, μυθιστόρημα (Καστανιώτης 2013)· Αστική οικία στο Χαλάνδρι, μυθιστόρημα (Ίκαρος 2017).

Έχουν μεταφραστεί: Επτά φορές το δαχτυλίδι, Εκδόσεις Πανεπιστημίου Mc Gill, Μόντρεαλ 1994 και Βαλκανική Βιβλιοθήκη, Σόφια 2005· Απειρωτάν και Τούρκων, Εκδόσεις Ορφελίν, Βελιγράδι 1995· Ιωνία (Οι Έλληνες στη Μικρασία), Αδάμ 1999· Η Φλώρια των Νερών (αγγλικά) 2002, για την οποία ο μεταφραστής Rick Newton έλαβε το βραβείο Elizabeth Constantinides Translation Prize του Modern Greek Studies Association· Εμείς έχουμε εμάς, Crocetti Editore, Μιλάνο 2009.

Μεταφράσεις: Τα Πουλιά του Αθώου Δάσους (The Birds of the Innocent Wood), μυθιστόρημα, της Deirdre Madden, 2003 (Χατζηνικολή)· Άνθη του Λόγου (Champ Fleury), του Geoffroy Tory, 2005 (Κότινος)· Οκτώβρης, οχτώ το πρωί (October, Eight O’Clock), διηγήματα, του Norman Manea, 2011 (Καστανιώτης)· Ματίλντα (Mathilda), νουβέλα, της Mary Shelley, 2013 (Νεφέλη)· Οι Πύργοι του Μπάρτσεστερ (Barchester Towers), μυθιστόρημα, του Anthony Trollope, 2017 (Gutenberg).

Διηγήματά της έχουν δημοσιευθεί σε εφημερίδες και περιοδικά· έχει γράψει επίσης κείμενα για ντοκιμαντέρ. Τιμήθηκε με το Βραβείο Χριστιανικών Γραμμάτων (1990) και με το Βραβείο Ουράνη της Ακαδημίας Αθηνών (1992) για το μυθιστόρημα Απειρωτάν και Τούρκων.

Αστική Οικία στο Χαλάνδρι

Αστική Οικία στο Χαλάνδρι

Ισμήνη Καπάνταη

Σάββατο πρωί και μόλις κυκλοφόρησε η είδηση, τα τηλέφωνα στην Αθήνα είχανε πάρει φωτιά. Στα περίπτερα οι εφημερίδες κρέμονταν ανοιχτές, κρατημένες με δυο μανταλάκια από τις άκρες τους, για να φαίνεται ολοκάθαρα το πρωτοσέλιδό τους με τη φωτογραφία, και από κάτω, με τεράστια γράμματα, λεζάντες του είδους που συνηθίζεται σε ανάλογες περιπτώσεις όπως, «Είπαν πως η Αστυνομία θα προχωρήσει σε συλλήψεις» και, «Λύθηκε το μυστήριο του φόνου της Αρναούτη στο Χαλάνδρι;» και ακόμα, σε κάποιες φυλλάδες, προκλητικά, η ερώτηση, «Ξέρουνε τώρα τι κάνουν ή θα μας πούνε πάλι πως έκαναν λάθος;». Αθήνα, στα μέσα της δεκαετίας του ‘90. Το χρήμα ρέει, χρήμα άφθονο που, σε αντίθεση με το παρελθόν, είναι κατά το πλείστον ουρανοκατέβατο. Μια κοινωνία που όζει στερημένη παντελώς μνήμης, μια κοινωνία που θεωρεί ότι η ιστορία εκκινεί και σχεδόν εξαντλείται στον Εμφύλιο. Μια κοινωνία που δεν προοιωνίζεται το μέλλον και παρακολουθεί τις εξελίξεις παθητικά· άνθρωποι εγκλωβισμένοι στους τέσσερις τοίχους των σπιτιών τους —μικρών ή μεγάλων, αδιάφορο, στον κόσμο τους όμως—, μέχρι την ώρα που η μοίρα αποφασίζει την «εικονική τους πραγματικότητα» να τη μετατρέψει, απαλείφοντας απλώς το «εικονική».

Το βρωμερόν ύδωρ της λήθης

Το βρωμερόν ύδωρ της λήθης

Ισμήνη Καπάνταη

Μωρέ, τι μας λες! Μόνη τους έγνοια, δηλαδή, οι αναγκεμένοι ήτανε; Καθόλου δεν τους ένοιαζε το ποιος θα πιάσει τα ηνία και θα κατευθύνει το κάρο, έχοντας τους περισσότερους δικούς του στη Βουλή; Ποιος θα ᾽χει τους περισσότερους από τους ανθρώπους του διορισμένους στο Δημόσιο; […] «Πονοψυχιάσανε και ήρθανε για να ταΐσουν τους φτωχούς ή για να εξασφαλίσουνε ποιος θα ᾽χει τον πρώτο λόγο στο γκουβέρνο;», της ήρθε απότομα, στην κουβέντα τους πάνω, να τον ρωτήσει, αλλά ευτυχώς κρατήθηκε. Δεν θα ’βγαινε τίποτα ακόμα κι αν τον ρώταγε. Τόσον καιρό κακός χαμός γινότανε με τους διορισμούς όλων αυτών των ξενόφερτων, μα ο Νικόλας κουνούσε το κεφάλι του και κρατούσε τ᾽ αυτιά του κλεισμένα, δεν άκουγε τίποτα, τόσο σίγουρος ήτανε ότι εκείνος ξέρει. Η ιστορία διαδραματίζεται στην Αθήνα, πρωτεύουσα του ελληνικού κράτους ύστερα από τη δολοφονία του Καποδίστρια. Έχουν προηγηθεί τα χρόνια του αγώνα ενάντια στον Τούρκο δυνάστη, οι δύο αιματηροί εμφύλιοι, καθώς και οι διάφορες μικρότερης σημασίας διενέξεις. Οι ήρωες, ελεύθεροι πλέον πολίτες κράτους, που διαθέτει ένα κατ᾽ εξαίρεση για την εποχή του δημοκρατικότατο Σύνταγμα, το Σύνταγμα της Επιδαύρου, αδυνατούν προφανώς να συνειδητοποιήσουν αυτή την κοσμογονική αλλαγή και εξακολουθούν να μάχονται με πάθος τον ίδιο τους τον εαυτό.

NEWSLETTER

Καλάθι αγορών

(0)

Το καλάθι σας είναι άδειο.

Ξεκινήστε τις αγορές

Το βρωμερόν ύδωρ της λήθης

Ref. 978-960-572-364-4

Λεπτομέρειες

Στοιχεία αποστολής