La Folie

Το βιβλίο κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 1994, στην ποιητική σειρά των εκδόσεων Ίκαρος, που διηύθυνε ο Ευγένιος Αρανίτσης. Πρόκειται για μια θραυσματική, εσωτερική περιπλάνηση στους τόπους του άστεως και της μνήμης. Όπως σημείωνε ο Θάνος Σταθόπουλος σε μια συζήτησή του με τον ποιητή Ηλία Λάγιο μιλώντας για το βιβλίο |Αντί, τχ. 571, 17 Φεβρουαρίου 1995|, «…θα έλεγα πως είναι ένα αποσπασματικό κείμενο. Τα αποσπάσματα μοιάζουν με σημειώσεις και σπασμένες ιστορίες. Κατά ένα πολύ συγκεκριμένο τρόπο, κάθε απόσπασμα είναι η προέκταση του προηγούμενου, κι έχει γραφτεί όλο μαζί μ’ αυτή τη λογική, σαν μια φυσική ροή αναπνοών. Μια σπασμένη ιστορία, όπως την ονομάζω εγώ, δεν είναι ιστορία. Είναι η καταστροφή της ιστορίας. Ας πούμε: τα ξέφτια της ιστορίας. Με το ύφος μιας ιστορίας, μιας σημείωσης ή ενός περιστατικού, μπάινω στον χώρο της ποίησης ή του παράδοξου, και το αντίθετο: με το ύφος ενός στίχου, ενός ποιήματος, μπαίνω στον χώρο της ιστορίας…». Η δεύτερη αναθεωρημένη έκδοση κυκλοφορεί με την προσθήκη ενός ποιήματος.

Ο Θάνος Σταθόπουλος συνεχίζει την περιήγησή του στις συντεταγμένες του αρχείου, που περιέχει τα στοιχεία μιας προσωπικής μυθολογίας, εμμένοντας στο Κείμενο ως λογοτεχνικό είδος και ερωτικό\ποιητικό γεγονός. Το La Folie είναι ένα μικροσκοπικό μουσείο που δεξιώνεται τα επικίνδυνα εκθέματα και τις ευγενείς αθλιότητες της παράκρουσης, του κενού, της υπαρξιακής υπερβολής, της ιστορίας της λογοτεχνίας, της αυτοβιογραφίας, του ερωτικού πάθους, της μελαγχολίας και του παραλόγου. Η θραυσματική και sui generis πρόζα του συγγραφέα αποδίδει την ωραιότητα και μη της κοινής μας ψυχοπαθολογίας, Έτσι, το βιβλίο μπορεί να διαβαστεί και ως μια ποιητική μαρτυρία για όλα όσα εκτυλίσσονται στην ανεστραμμένη όψη της κάθε μέρας.

Πεζόμορφα κείμενα, σημειώσεις, παραθέματα, ίχνη, αναγνώσεις, αναφορές, επισημάνσεις, θραύσματα για την ποιητική του χώρου, τον χώρο ως εργαστήριο, τον αρχιτεκτονικό χώρο και το ψυχικό κέντρο. Ο Θάνος Σταθόπουλος, στο έβδομο βιβλίο του, δίνει βαρύτητα στην ποιητική του χώρου κάνοντας μια νύξη για ό,τι θα μπορούσαμε να ονομάσουμε “αρχιτεκτονικό χώρο”, δηλαδή την περιοχή στην οποία λαμβάνει χώρα η ανθρώπινη έκφραση και η οποία ορίζεται από το σώμα, τα ενεργήματα, την κατοίκηση, τη μνήμη, το χρόνο, τα σημεία, τη μορφοποίηση και το ψυχικό κέντρο. Η πραγματικότητα αναγνωρίζεται μέσα από το όνειρο και το κείμενο εννοείται ως ερωτικό γεγονός. Η ώρα σημαίνει στο κέντρο των πραγμάτων.

Στο όγδοο βιβλίο του, ο Θάνος Σταθόπουλος συνεχίζει την περιήγησή του στις συντεταγμένες του αρχείου, που περιέχει τα στοιχεία της προσωπικής μυθολογίας και της κατακερματισμένης αυτοβιογραφίας. Πεζόμορφα κείμενα, σημειώσεις, παραθέματα, αναγνώσεις, αναφορές, επισημάνσεις, ίχνη, θραύσματα για την τύχη της μέρας, τη στιγμή και τη διάρκεια, το χρόνο, τον εαυτό και την ανθρώπινη κατάσταση. Η Εισαγωγή στη μέρα, ίσως το πιο σιωπηλό και κατασπαραγμένο βιβλίο του Θάνου Σταθόπουλου, είναι ένας παροξυσμός για την αιωνιότητα και την ταλάντωση της μέρας.

Η μεγαλύτερη νύχτα του χρόνου. Η τύχη με κόβει στα χίλια: αποσπώ από κάθε κομμάτι, αγαλλιάζω και συνθλίβομαι· τέλος, βγαίνω από το μέσα εαυτό στον ήλιο: καλά είναι εδώ, ας λιάσουμε τα πεθαμένα μας. Γυρίζω μ’ ένα ρολόγι πεταλούδα.