Μη σκάψετε παρακαλώ εδώ είναι θαμμένος ένας σκύλος

Ο Γιώργος Ψάλτης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1969. Έχει εκδώσει δύο βιβλία ποίησης: Επιστροφή στην ενιαία χώρα, Ίκαρος, 2008 και Μη σκάψετε παρακαλώ εδώ είναι θαμμένος ένας σκύλος, Εκδόσεις Ίκαρος, 2011. Έγραψε το λιμπρέτο για το Λειτουργικό Δράμα Η Ώρα του Μυστικού Δείπνου. Κείμενά του έχουν δημοσιευθεί σε λογοτεχνικά έντυπα και ιστοσελίδες. Η. Αυτό το παιδί που χρειάστηκε να γεννηθεί μόνο, με πατέρα ανίκανο μαζί του να συνδεθεί, παραλίγο εξώγαμο της μητέρας του που το θαύμασε χωρίς να είναι βέβαιη για το λόγο, πεθαίνει απόψε σε ένα λόφο, με τον πόνο του παλιού κρασιού – δηλαδή του ξιδιού– που δεν ζήτησε ποτέ να πιει καθότι δεν διψούσε εκτός για να μπορέσει να καταλάβει όσα ίσχυσαν προτού προλάβει ο ίδιος να συμβεί ως μακρόσυρτος βασιλιάς ενός λαού που αρνήθηκε να πει την αλήθεια στον εαυτό του με συνέπεια ποτέ να μην έχει οριστεί ως φυλή παρεκτός ενός Νόμου που θεωρεί παράλληλα ανθρώπους και θεό οπότε πλέον χρειάζεται να πει «τετέλεσται» ώστε επειγόντως μες στους αιώνες να ενώσει τη γη με τον ουρανό με σχήμα που δίνει ένας σταυρός.

Πρόκειται για τη δεύτερη ποιητική συλλογή του Γιώργου Κ. Ψάλτη. Η πρώτη, με τον τίτλο «Επιστροφή στην ενιαία χώρα», Ίκαρος 2008, περιλήφθηκε στην βραχεία λίστα για το βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου συγγραφέα 2009, του περιοδικού Διαβάζω. Ποιήματά του έχουν δημοσιευτεί στο περιοδικό Λέξη. Από το βιβλίο: ΣΤΟ ΔΩΜΑΤΙΟ ΜΟΥ μικρό παιδί συνέβαινα σ’ ένα δωμάτιο χωρίς λέξεις και μια φορά ζωγράφισα κόκκινο τον ουρανό και γαλανό τονήλιο κιέβαλα τον κόσμο αυτόν σε στρογγυλή κορνίζα και ονειρεύτηκα έναν αετό που κυνηγούσε φίδια κιείχε παντού σιτάρι και μόνο μια στιλπνή ντομάτα και ξύπνησα στον ορίζοντα κιείδα τον ήλιο κόκκινο ψεύτη κιείπα στο μικρό παιδί «τώρα πάει να κοιμηθεί» και με ρώτησε για τη Σελήνη και τούπα «είναι όμορφη θεά εδώ και γέρος κουρασμένος σε άλλα μέρη» και τούδειξα την Πούλια καθώς την προσπερνούσε τρομαγμένη κι έψαχνε στην πίσω θάλασσα τον Αυγερινό και μούπε «δεν καταλαβαίνω» και τούπα «τότε δεν έχει ποτέ συμβεί»

ΚΥΡΙΑΚΗ Σιωπές κλειστές μες στις φωνές θυμητικά βουβά συντεθειμένα μνήμες βαριές που γίναν παραμύθια ή θάφτηκαν να μην τις πιάνει η πίκρα γύρω, φωτογραφίες που δεν κοιτούμε· μορφών σκιών παρόντων αγαπημένων· ενδεχομένως

_Μα αυτό είναι το θέμα μ' εσένα σε έχω διαλέξει εξαντλητικά απέναντι σ’ όλες. Τις κέρδισες. Δεν ξέρω αν έχασαν είμαι εδώ. Εσύ όμως λείπεις εσύ μόλις έφυγες. Στο τέρμα της ανηφόρας μπες στο φεγγάρι και πέτα. _