Νέα

Ο Αχιλλέας Κυριακίδης εγκαινιάζει «Το εργαστήρι της μετάφρασης», τη νέα στήλη του blog μας, και μας μεταφέρει στο σύμπαν του Χιλιανού ποιητή του Alejandro Zambra: σκέψεις, ιδέες και το μεταφραστικό του στοίχημα. Τι είν’ η μετάφραση; Μην είν’ η λέξη;Μην είναι τ’ άγρια ουσιαστικά;Μην είν’ η γλώσσα που ’χεις μπλέξει;Μην είν’ τα ευρήματα τα φωτεινά; Μην είναι κάθε της μικρούλα φράσηκαι κάθε έκφραση μοναδική;Μην είν’ το νόημα που έχεις χάσεικαι η γκάφα που την αδικεί; Όλα μετάφραση! Κι αυτά κι εκείνα,και η κεφαλή στον τοίχο που χτυπάς,και η λύση που έρχεται σαν ήλιου αχτίνακαι κράζει μέσα σου: Καλά τα πας!Σκέφτηκα ν’ αρχίσω μ’ ένα εθνεγερτικό ποίημα την Πολεμ-ική μου ανταπόκριση από τη μεταφραστική μου μάχη με το μυθιστόρημα του Αλεχάντρο Σάμπρα Χιλιανός ποιητής, όχι μόνο γιατί κάθε μετάφραση είναι και μια διπλή μάχη της γλώσσας του μεταφραστή με αυτήν του πρωτοτύπου, και του μεταφραστή με τη γλώσσα του, αλλά και γιατί αυτή ειδικά η μετάφραση θα κάνει πολλούς να αναρωτηθούν τι δουλειά έχει ένας πεζογράφος με την ποίηση (και δη τη χιλιανή) ή, για να το πω πιο ποιητικά, τι γύρευε ένας Υδραίος στη Λάρισα.Κι όμως, υπάρχει εξήγηση: ο Σάμπρα, ένας ακάματος, σκανδαλιάρης και σκανδαλώδης συγγραφέας, αποφάσισε να μιλήσει για την ποίηση της πολύπαθης μακρόστενης χώρας του που η ελευθερία και η ζωή των πολιτών της έχουν καταλυθεί κατά καιρούς με την ίδια ευκολία με την οποία κλείνεις ένα φερμουάρ, της χώρας που, κατά τη δική του πικρά ειρωνική δήλωση, είναι η «παγκόσμια πρωταθλήτρια της ποίησης», αλλά εδώ η ποίηση είναι το ευφυέστατο πρόσχημα για ν’ αναπτύξει γι’ άλλη μία φορά τ’ αγαπημένα του θέματα: τους οικογενειακούς δεσμούς, τις ανθρώπινες σχέσεις, την ανομοιοκαταληξία των αισθημάτων.Κι όλα αυτά, με την απαράμιλλη γλαφυρότητα, την ανατομική δεξιότητα και το φονικό χιούμορ που γνωρίσαμε στην προηγούμενη τριλογία του «δωματίου» (Μπονσάι, Η ιδιωτική ζωή των δέντρων, Τρόποι να γυρίζεις σπίτι) και στο ιδιότυπο και σπαρταριστό πολιτικοκοινωνικό μανιφέστο του, Τεστ δεξιοτήτων.«Μόνο οι ποιητές ξέρουν γιατί γράφονται ποιήματα. Δεν είμαι ποιητής» έγραψα κάποτε. «Γι’ αυτό και δεν είμαι καν μεταφραστής ποιητών» συμπληρώνω. Εύχομαι η μετάφραση του Χιλιανού ποιητή να δικαίωσε την παρασπονδία μου.Διαβάστε τις πρώτες σελίδες από τον Χιλιανό ποιητή του Alejandro Zambra.

Η κριτική επιτροπή του Ελληνικού Τμήματος της ΙΒΒΥ ανακοίνωσε τους βραχείς καταλόγους των διαγωνισμών για τη συγγραφή, την εικονογράφηση και τη μετάφραση βιβλίων έκδοσης 2020.Με μεγάλη χαρά, είδαμε να συμπεριλαμβάνεται στις υποψηφιότητες το εικονογραφημένο βιβλίο του Άγγελου Αγγέλου και της Έμης Σίνη, σε εικονογράφηση του Πέτρου Μπουλούμπαση, Ένας πραγματικός ιππότης. Συγχαρητήρια Άγγελε, Έμη και Πέτρο!Το βιβλίο αφηγείται την ιστορία ενός μικρού αγοριού που ονειρεύεται να γίνει μια μέρα ιππότης και βάζει τα δυνατά του για να αποκτήσει όλα όσα χρειάζεται. Σύντομα θα καταλάβει πως τα απαραίτητα εφόδια ενός ιππότη είναι η θέληση, η προσπάθεια και η επιμονή. Ανακαλύψτε περισσότερα για το βιβλίο εδώ."...Ένα τρυφερό βιβλίο για την ουσιαστική ιπποσύνη, εγκώμιο στην αλληλεγγύη, την αληθινή προσφορά, το θάρρος, και την ευγένεια που έρχεται με έναν όμορφο τρόπο να υπογραμμίσει τη σημασία της παρουσίας δίπλα σε όσους χρειάζονται βοήθεια. Και αυτό είναι αρκετό για έναν άξιο «ιππότη»."―elculture.grΗ ανακοίνωση των νικητών θα πραγματοποιηθεί την Παρασκευή 2 Απριλίου στις 19:00, στην εκδήλωση για την Παγκόσμια Ημέρα Παιδικού Βιβλίου, η οποία θα μεταδοθεί διαδικτυακά από τη σελίδα του Ελληνικού Τμήματος στο Facebook.Δείτε όλες τις υποψηφιότητες στη σελίδα της Greek IBBY.

Ο Δημήτρης Νόλλας και ο Δημοσθένης Παπαμάρκος κατέλαβαν την τρίτη θέση στον διεθνή διαγωνισμό «Η Πετρούπολη διαβάζει: επιλέγουμε τον καλύτερο ξένο συγγραφέα».Συγκεκριμένα, ο Δημήτρης Νόλλας βραβεύτηκε για το διήγημά του Το πάθος του συγγραφέως που περιλαμβάνεται στη συγκεντρωτική έκδοση διηγημάτων του Οι ιστορίες είναι πάντα ξένες (Ίκαρος, 2016) και ο Δημοσθένης Παπαμάρκος για την Εξημέρωση (Πατάκης, 2020).Πρόκειται για μια ιδιαίτερη διάκριση που αποδεικνύει την αγάπη του ρωσικού αναγνωστικού κοινού για την ελληνική λογοτεχνία και τις σχέσεις ανάμεσα στους δύο πολιτισμούς. Τα αποτελέσματα της ψηφοφορίας ανακοινώθηκαν πριν από λίγες ημέρες σε διαδικτυακή εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε υπό τη διοργάνωση της Βιβλιοθήκης Μαγιακόφσκι της Αγίας Πετρούπολης, με τη συμμετοχή περισσότερων από είκοσι πέντε χωρών.Ανακαλύψτε περισσότερα για τον Δημήτρη Νόλλα και τα βιβλία του: https://ikarosbooks.gr/authors/nollas-dimitris

Διαβάστε τη συνέντευξη που παραχώρησε ο Μίνως Ευσταθιάδης στην Ελένη Γκίκα για το Liberal και το Fractal με αφορμή το νέο του μυθιστόρημα με ήρωα τον ντετέκτιβ Κρις Πάπας, Κβάντι: -Κύριε Ευσταθιάδη, τι λέτε; Να ξεκινήσουμε από τον τίτλο μια που αποδεικνύεται, τελικά. ότι στα δυο τελευταία τουλάχιστον μυθιστορήματά σας είναι η φράση- κλειδί; Το σχεδόν μονολεκτικό, δηλαδή, αίνιγμα του βιβλίου: «Δύτης» και τώρα «Κβάντι». Γιατί;Έχω μια αδυναμία στους μονολεκτικούς τίτλους και στην οικονομία λέξεων γενικότερα. Μου φαίνεται γοητευτικό αυτό το κρέμασμα από μια λέξη. Κι ακόμα καλύτερα αν δεν ξέρεις, αν δεν μπορείς να φανταστείς τι σημαίνει.-Γιατί αισθανθήκατε την ανάγκη να τονίσετε εκ των προτέρων την επιρροή σας από τη Μαύρη Ήπειρο; Το ότι αυτό το καινούργιο βιβλίο σας, δηλαδή, αποτελεί δημιούργημα του πρώτου αυτού ταξιδιού;Το Κβάντι είναι -πρώτα απ’ όλα- ένα βιβλίο για την Αφρική. Κατά κάποιο τρόπο, θεώρησα χρέος μου να γράψω για όσα είδα, άκουσα και αισθάνθηκα. Μπορεί μόνο ένα μέρος της πλοκής να διαδραματίζεται εκεί, προσπάθησα όμως να το ξεκαθαρίσω: Είναι μια ιστορία που τυλίγεται γύρω από τον Μαύρη Ήπειρο.-Τι συναντήσατε στην Αφρική που δεν συναντάμε ή δεν διανοούμαστε να υπάρχει στον υπόλοιπο κόσμο;Η Αφρική περιλαμβάνει ένα σωρό κράτη που κινούνται σε διαφορετικές ταχύτητες. Η τεράστια περιοχή που εκτείνεται κάτω από την Σαχάρα, έχει ωστόσο ορισμένα κοινά χαρακτηριστικά. Είναι δύσκολο -αν όχι αδύνατο- να περιγραφεί με λίγες λέξεις η κατάσταση εκεί. Ας πούμε, ότι ακόμη και ο τελευταίος ζητιάνος των δρόμων της Αθήνας ή κλοσάρ του Παρισιού, είναι σε καλύτερη θέση από έναν Αφρικανό στην άκρη μιας ατελείωτης έρημης έκτασης, που έχει συστηματικά ξεζουμιστεί από τους «πολιτισμένους» της Δύσης ή της Κίνας. Για όποιον θέλει να πάρει μια ιδέα για το τι συμβαίνει στην Αφρική, θα πρότεινα το συγκλονιστικό βιβλίο “The looting machine” του Tom Burgis. Δεν πρόκειται για μυθοπλασία, αλλά για πραγματική καταγραφή όσων συμβαίνουν αυτή την ώρα, κι όχι πριν από 100 ή 200 χρόνια (που ήταν ομολογουμένως πολύ χειρότερα).-Και στο «Κβάντι» υπάρχει στο βάθος η τραγωδία των Ατρειδών. Αναγνωρίζοντας, μήπως κατά βάθος, ότι η τραγωδία μεταφέρεται μέσα από τα ανθρώπινα ανεξαρτήτως χρόνου, τελικά;Νομίζω πως η τραγωδία είναι η καταστατική πράξη του ανθρώπου. Η πρώτη αλήθεια μας. Τις στιγμές που κατορθώνουμε να ξεγλιστρήσουμε από την σκιά της, παίζουμε μια κωμωδία. Ηθοποιοί και θεατές οι ίδιοι.-Γιατί τα «οικογενειακά εγκλήματα» είναι, εν τέλει, τα πιο τραγικά και… αιματηρά;Δυο άντρες μαχαιρώνονται με μανία στο δρόμο. Ένας από τους θεατές της συμπλοκής γυρίζει και λέει στον διπλανό του: Αυτοί οι δύο για να μισιούνται τόσο πολύ, πρέπει να είναι αδέλφια. Φυσικά το έγραψε ο Ντοστογιέφσκι, κι όχι εγώ. Μήπως σχεδόν όλες οι αρχαίες τραγωδίες, δεν είναι «οικογενειακές»;-Εκδικείται το αίμα όταν αδικείται, κύριε Ευσταθιάδη;Φυσικά και εκδικείται. Είναι η πρώτη και η πιο καθαρή πορεία του. Αυτό άλλωστε δεν προσπαθούν όλα τα συστήματα απονομής δικαιοσύνης από καταβολής κάθε πολιτισμού; Να σταματήσουν την εγγενή τρέλα του αίματος;-Και στο «Κβάντι» εκμηδενίζετε τις τοπικές αποστάσεις: το έγκλημα, όπως και οι πανδημίες, δεν γνωρίζουν από σύνορα πια;Ζούμε πλέον σε έναν κόσμο που οι αποστάσεις και ο χρόνος έχουν εκμηδενιστεί. Ας πάρουμε το εξής παράδειγμα: Ένας κύριος μπαίνει σ’ ένα αεροπλάνο, φτάνει στην Μαλαισία, βρίσκει εύκολα το κατάλληλο πρακτορείο, αγοράζει πάμφθηνα δύο παιδάκια 6 και 8 χρονών (για παράδειγμα), περνάει αξέχαστα μαζί τους για ένα Σαββατοκύριακο σε κάποιο πολυτελές μπανγκαλόου και ύστερα γυρίζει πίσω στην πατρίδα του, ίσως λίγο αγχωμένος για να προλάβει το επόμενο meeting της εταιρείας του. Αν γράψουμε ότι αυτό συμβαίνει με εκατομμύρια «κυρίους» κάθε χρόνο, θα γίνει πιο πιστευτό; Πιο υποφερτό;-Συμβαίνει όντως εκείνο το φρικτό που καταγγέλλετε; Θέλω πολύ να σας το ρωτήσω. Όπως και στο προηγούμενό σας, δηλαδή, αν το μαρτύριο του δύτη υπήρξε όντως αληθινό!Δυστυχώς, ένα «βασικό» συστατικό της πλοκής δεν αποτελεί εφεύρημα. Και στον «Δύτη», αλλά και στο «Κβάντι» ξεκινάω από γεγονότα που, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, έχουν συμβεί. Μπαίνει βέβαια σε κάποιο σημείο η μυθοπλασία. Πάντα ελπίζω πως η λογοτεχνία σώζει κομμάτια της πραγματικής Ιστορίας.-Να πούμε πώς υποδέχτηκαν τον «Δύτη» σας στο εξωτερικό;Ο Δύτης έχει μεταφραστεί στα γαλλικά και πριν από 3 μήνες κυκλοφόρησε στις γαλλόφωνες χώρες. Η υποδοχή του ήταν ενθουσιώδης. Μέχρι τώρα έχουν δημοσιευτεί περισσότερες από είκοσι κριτικές σε διάφορα μέσα ενημέρωσης, έχουν διαβαστεί αποσπάσματα στην κρατική γαλλική ραδιοφωνία, με έχουν καλέσει σε 3 διεθνή φεστιβάλ –ας ελπίσουμε βέβαια να πραγματοποιηθούν.-«Τα λάθη τραβάνε όμως τις δικές τους τεθλασμένες γραμμές, μέχρι που ανάμεσά τους αρχίζει να σχηματίζεται ένας χάρτης. Πολλές φορές αργώ να καταλάβω ότι μόνο σ’ αυτόν θέλω να χαθώ, γιατί είναι ο δικός μου»: Τώρα αυτό είναι μοίρα, κάρμα ή ελεύθερη βούληση; Ή και τα δυο;Μακάρι να ‘ξερα! Νομίζω πως τα λάθη μας μαρτυρούν πολύ περισσότερα για εμάς απ’ ότι όλες οι σωστές μας αποφάσεις. Όπως οι ήττες είναι απείρως σημαντικότερες από τις νίκες.-Πιστεύετε ότι υπάρχει λύτρωση, όπως και στην αρχαία τραγωδία, μέσα στα βιβλία σας πέρα και πάνω από τα φονικά;Η αλήθεια είναι ότι στα βιβλία μου δεν θριαμβεύουν πάντα οι «καλοί». Συχνά η απονομή δικαιοσύνης κουτσαίνει, το έγκλημα δεν ξεριζώνεται, οι πληγές μένουν ανοιχτές. Αυτό όμως δεν συμβαίνει και στην πραγματικότητα; Γιατί πρέπει να την εξωραΐζουμε; Για να πέφτουμε ήσυχοι για ύπνο; Ας πούμε ότι εγώ προτιμώ το αντίθετο.-Η πανδημία δεν φέρνει κάπως σαν θεία κατάρα; Αυτό που δεν φαίνεται σκοτώνει ό,τι υψώθηκε ως σύγχρονη Βαβέλ ξαφνικά…Η Ιστορία δείχνει πως κάθε 100 χρόνια (σχεδόν μάλιστα με μαθηματική ακρίβεια) εμφανίζεται μια πανδημία που σκοτώνει εκατομμύρια. Προσωπικά, μάλλον δεν τα καταφέρνω καλά στην μεταφυσική. Από την άλλη, ειδικά τον τελευταίο αιώνα, όχι μόνο αψηφήσαμε την Φύση, μα την καταστρέψαμε συστηματικά. Δεν ξέρω αν μας εκδικείται. Θα πληρώσουμε πάντως το τίμημα των έργων μας, αυτό είναι σίγουρο.-Η πανδημία, ο εγκλεισμός που ζούμε, τι λέτε, ευνοεί το αστυνομικό μυθιστόρημα;Ο εγκλεισμός ευνοεί τους αναγνώστες. Φαίνεται πως οι πωλήσεις βιβλίων -και όχι μόνο αστυνομικών- σημειώνουν άνοδο. Την ίδια ώρα που αυξάνεται η κατανάλωση ψυχοφαρμάκων, η ενδοοικογενειακή βία και η ανεργία… ας υπάρξει κι ένα καλό νέο. Το χρειαζόμαστε. Τα βιβλία άλλωστε είναι ο πιο κοντινός παράδεισος.-Να βάλουμε τίτλο στην τελευταία χρονιά μας; Αυτό που ζούμε, αν ήταν βιβλίο τι θα είχε στο εξώφυλλό του, τι θα έγραφε; Να το τολμήσουμε;«Η τρομακτική φαντασία της πραγματικότητας».– Τι δεν θα ξεχάσετε ποτέ από την Μαύρη Ήπειρο; Ή μάλλον καλύτερα τι ήταν εκείνο που σας αποκαλύφθηκε στην Αφρική, κύριε Ευσταθιάδη;Δύο πράγματα δεν θα ξεχάσω. Πρώτα απ’ όλα τη μυρωδιά. Η Αφρική μυρίζει αλλιώς. Σαν να σου λέει: Τώρα ήρθες και θα αναγκαστείς να με αναπνεύσεις.Σίγουρα θα μείνει μέσα μου και η έρημος. Μια απίστευτη αίσθηση, πολύ έξω απ’ αυτόν τον κόσμο.