Νέα

Ο Αλέξανδρος Αδαμόπουλος μετά την επιτυχία του έργου Σιμιγδαλένιος, που ανέβηκε στην Κεντρική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου για επτά μήνες, και με αφορμή το νέο του θεατρικό έργο οχιναιλέγοντας, παραχώρησε μια εφόλης της ύλης συνέντευξη στη Δώρα Χειράκη του Ert.gr, στην οποία μεταξύ άλλων περιγράφει την έκδοση του βιβλίου στο εξωτερικό καθώς και την ιστορία πίσω από τον πρωτότυπο τίτλο του. Μετά τον ξακουστό Σιμιγδαλένιο, που παίχτηκε επί εφτά μήνες στην Κεντρική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου, ο Αλέξανδρος Αδαμόπουλος παρουσιάζει το νέο του θεατρικό έργο με τίτλο οχιναιλέγοντας, το οποίο κυκλοφορεί ήδη μεταφρασμένο στα τουρκικά και στα αγγλικά.Ο συγγραφέας-μεταφραστής αφηγείται με τον δικό του ποιητικό, ονειρικό τρόπο τις κρυφές πτυχές της ολοκαίνουργιας ιστορίας του ―η οποία ενώ βαστάει αιώνες τώρα, παραμένει επίκαιρη―, αποκαλύπτει από πού προέκυψε ο πρωτότυπος τίτλος του έργου του και μας ταξιδεύει σε μαγικές παραμυθοϊστορίες που κρατούν από τον Μεσαίωνα έως σήμερα.-Κύριε Αδαμόπουλε, το οχιναιλέγοντας έρχεται είκοσι χρόνια μετά τον Σιμιγδαλένιο. Πέρα από τις τεράστιες διαφορές τους, έχουν ένα κοινό σημείο· είναι κι αυτό γραμμένο ποιητικά. Γιατί;Αν και δεν θεωρώ τον εαυτό μου ποιητή, ο ποιητικός λόγος ήρθε και μου επιβλήθηκε μόνος του, εντελώς φυσικά και στα δύο έργα, που ασχολούνται με κάτι τόσο γενικό, αρχετυπικό, όπως η αγάπη· οι ανθρώπινες σχέσεις αν προτιμάτε. Αν θεωρήσουμε πως η λογοτεχνία καταπιάνεται με απλά γεγονότα που όμως τα κάνει να παραμένουν πάντα επίκαιρα, η ποιητική γλώσσα, στη συγκεκριμένη περίπτωση, κάνει την κάθε λέξη να ηχεί πιο σωστά· τη φωτίζει περισσότερο, δίνοντας ειδικό βάρος και στην παραμικρή συλλαβή ακόμα, στην κάθε ανάσα, στην κάθε παύση. Η ποίηση είναι η πιο συμπυκνωμένη μορφή γραφής και μεταφέρει μεγαλύτερο φορτίο ενέργειας στον αναγνώστη-θεατή, κι αυτό είναι πολύ σημαντικό.-Ισχύει αυτό και στο θέατρο;Για το συγκεκριμένο είδος νομίζω πως ναι· θα ’λεγα κατ’ εξοχήν ναι. Η πείρα του Σιμιγδαλένιου με δίδαξε: Στις ογδόντα σχεδόν εντελώς διαφορετικές μεταξύ τους παραγωγές του, είκοσι πέντε χρόνια τώρα, δεν βρέθηκε ποτέ ούτε ένας -θεατής, σκηνοθέτης, μουσικός, χορογράφος, κριτικός, ηθοποιός- που να παραξενευτεί και να με ρωτήσει γιατί είναι γραμμένος ποιητικά. Για μένα μετράει πολύ η ακρίβεια· με την έννοια πως πασκίζω να γράψω ακριβώς αυτό που εννοώ· όσο γίνεται πιο λιτά και με τη μεγαλύτερη δυνατή διαύγεια. Μέσα απ’ αυτό το πρίσμα, ο ποιητικός λόγος -και μάλιστα ο απόλυτα μετρημένος, μ’ όλους τους δυνατούς ρυθμούς και με ομοιοκαταληξίες-  είναι μονόδρομος. Οι στίχοι είναι φτιαγμένοι έτσι ώστε να ’χουν καθένας τη δική του μουσική, να γελούν, να διστάζουν, να τρέχουν, να λαχανιάζουν, να κλαίνε· να κυλούν αβίαστα. Κι έχει αρέσει αυτό σε σημαντικούς ανθρώπους του θεάτρου. Ο Σιμιγδαλένιος, αν δεν ήταν γραμμένος ποιητικά, θα ήταν μια δασκαλίστικη ιστοριούλα και το οχιναιλέγοντας ένα παλιομοδίτικο μελό· ενώ δεν είναι έτσι.-Από πού αντλήσατε έμπνευση για τον ιδιαίτερο τίτλο που δώσατε στο βιβλίο σας;Από έναν αδέσποτο παλιό δικό μου στίχο· «οχιναιλέγοντας φριχτά μ’ απέραντη ευκολία…». Τον έγραφα μηχανικά σε λευκές κόλλες χαρτί. Τον έγραφα διαβάζοντας εφημερίδα, λύνοντας σταυρόλεξα. Τον έλεγα συχνά και στη Μαργαρίτα Καραπάνου όταν έγραφε το «ΝΑΙ»· θέλοντας να της δείξω πως δεν λέει ποτέ της «ναι» αλλά οχιναιλέγει πάντα.-Δηλαδή, πώς θα περιγράφατε με δύο λόγια το έργο σας;Αυτό είναι πολύ απλό: Ήταν ένας και ήταν μία…-Σύγχρονα πράγματα, που τα τοποθετείτε όμως σε παλιά εποχή…-Ναι· γιατί όχι; Μια φορά κι έναν καιρό λοιπόν· ήταν ένας και ήταν μία… Με βολεύει, μ’ αρέσει. Ζω πολύ έντονα μέσα στην εποχή μας και στα θλιβερά προβλήματα που φυτρώνουν σαν μανιτάρια κάθε μέρα παντού, στην τόσο άνετη κι ελεύθερη κι ευαίσθητη και δημοκρατική μας κοινωνία, που μ’ αρέσει κάποιες στιγμές ―χωρίς ν’ αρνιέμαι διόλου την πραγματικότητα― ν’ αποτραβιέμαι για να πω πράγματα εντελώς σύγχρονα, σαν να μη συμβαίνουν στον παρόντα χρόνο. Ίσως κάνω το αντίθετο από κάποιες τωρινές προσεγγίσεις. Αντί να βάλω, λ.χ., τον Ορέστη να μιλά στο κινητό του με τον Πυλάδη, προτιμώ να δείξω μια κοπελιά να κλαίει και να σπαράζει για τη συνειδητοποίησή της μέσα σ’ ένα ερημικό χάνι κάτω απ’ το φως των δαυλών, παρά να φεύγει ατσαλάκωτη απ’ το ντιβάνι ενός ψυχαναλυτή. Πιστεύω πως είναι πιο λυτρωτικό· και για την ίδια και για τους θεατές.-Τώρα, όμως, μέσα στην περίοδο της κρίσης;-Ίσα-ίσα… Είπαμε· η λογοτεχνία είναι ειδήσεις που παραμένουν πάντα ειδήσεις. Προφανώς όλη η χώρα σέρνεται, στενάζει κι αγκομαχάει επικίνδυνα. Ζούμε στην κόψη του ξυραφιού κι έγινε ο βίος μας αβίωτος. Κανείς όμως, όταν πάρει στα χέρια του να διαβάσει ένα βιβλίο, ή όταν έρθει στο θέατρο, δεν περιμένει από μένα να του πω αν είναι βιώσιμο ή όχι το δημόσιο χρέος ή να του πω πού θα βρει δουλειά. Έκαστος εφ’ ω ετάχθη. Δεν χρειάζεται, επειδή έχουμε δημόσιο λόγο, να παριστάνουμε τους σοφούς τσαλαβουτώντας σε πράγματα που αγνοούμε. Ο καθένας όμως, ακόμα και μέσα στη μεγαλύτερη καταστροφή, ψάχνει μια χαραμάδα, γυρεύει λίγο φως· θέλει κάτι ζωντανό και ζεστό δίπλα του. Καθένας νιώθει την ανάγκη κάποια στιγμή να βρει κάτι ατόφιο, αληθινό. Να κοιτάξει ίσως μια στάλα μέσα του, να δει τι περίπου γίνεται, τι πάει στραβά με τον εαυτό του. Αν καταφέρεις, έστω και για λίγο, ν’ αγγίξεις στ’ αλήθεια την ψυχή του άλλου, δεν είναι διόλου αμελητέο.-Και ο Χορός που χρησιμοποιείτε, δεν είναι αναχρονισμός;-Κάθε άλλο· γιατί; Μου χρειαζόταν μια κοινή συνισταμένη· μια φωνή λαού ας πούμε, που να λέει πράματα που θα μπορούσαμε να τα σκεφτούμε όλοι, χωρίς καμιά σοβαροφάνεια. Ο Χορός των Φρουρών του Έρωτα δεν είναι κάποια ομάδα γερόντων με χλαμύδες και ψεύτικα γένια ως τον αφαλό που ψέλνει διάφορα χορικά που δεν καταλαβαίνει κανείς. Είναι μια τρομερά ζωντανή ομάδα μισόγυμνων νεαρών, με νταούλια, με τσαμπούνες, με ροκάνες, με κουδούνες, με ντέφια και ζουρνάδες, που μετέχει οργανικά σε όλη τη διάρκεια του έργου και συντελεί καθοριστικά και με απέραντο κέφι, στο διονυσιακό του φινάλε. Είναι απόλυτα δεμένος έτσι με το έργο ο Χορός. Στο κάτω-κάτω, δεν τον επινόησα εγώ εγκεφαλικά· εκεί ήταν από την αρχή και μου ’κανε παρέα. Γιατί όχι, λοιπόν;-Το οχιναιλέγοντας θα μπορούσε ν’ ανέβει σε μια ξένη σκηνή, ιδιαίτερα στην Τουρκία;Κοιτάξτε, η αγγλική μετάφραση άρεσε σ’ όλους τους Άγγλους που τη διάβασαν. Τώρα, για την Τουρκία, δεν ξέρω· τι να πω; Το ότι μετέφρασαν στη γλώσσα τους το οχιναιλέγοντας και το εκδώσανε εκεί, κάτι σημαίνει. Το ότι με κάλεσαν να το διδάξω ―στην αγγλική του μετάφραση― στο Πανεπιστήμιο του Βοσπόρου, επίσης κάτι λέει. Το θέμα πάντως του έργου κι ο τρόπος που είναι γραμμένο σίγουρα δεν έχει σύνορα. Το μόνο που με προβληματίζει, όσο κι αν με γαργαλάει μέσα μου, είναι μήπως ανέβει πρώτα σε κάποια ξένη σκηνή χωρίς να έχει ανέβει εδώ.-Υπάρχει τέτοια περίπτωση;Ενδεχομένως. Μην ξεχνάμε, άλλωστε, πως και ο Σιμιγδαλένιος πρώτα ανέβηκε στο Κρατικό ―Şehir Tiyatro― της Τουρκίας και μετά ανέβηκε στο δικό μας Εθνικό.-Και πώς θα βλέπατε εδώ το ανέβασμα του οχιναιλέγοντας;Πριν απ’ όλα μ’ αρέσει που είναι γραμμένο έτσι ώστε να μπορεί να το δει κάθε αναγνώστης, διαβάζοντάς το μόνος του.-Εννοείτε, δηλαδή, ως βιβλίο;Ακριβώς· ως βιβλίο. Ως αυθύπαρκτο λογοτεχνικό κείμενο που μπορεί να το διαβάσει καθένας σπίτι του. Από κει και πέρα, οραματίζομαι μια σύγχρονη, πολύ ζωντανή παράσταση, που να ’ναι φευγάτη, ονειρική και να πατάει πολύ γερά στο χώμα. Ξέφρενη, όμως, δίχως όρια. Το φαντάζομαι όχι σε μικρό κλειστό θέατρο, μα σε πιο μεγάλους χώρους ή και σε ανοιχτά θέατρα. Σφιχτά δεμένο με ήχους και με μουσική· μουσική που όμως να υπηρετεί πάντα τον Λόγο. Δίχως πλατειασμούς που τραβούν απ’ τα μαλλιά τον χρόνο. Με νεύρο, με παλμό, με κίνηση άψογα μετρημένη. Με γρήγορους ρυθμούς, που δεν φοβούνται όμως καθόλου τις παύσεις, ούτε τη σιωπή. Μισόφωτα, σκιές, όχι έντονα χρώματα κι έκφραση. Αληθινή έκφραση· όχι επίδειξη, ούτε γκριμάτσες. Ένα έργο συνόλου, όπου τα δίνουν όλοι όλα. Μες απ’ τις συνεχείς ανατροπές, ένα διαρκές crescendo αισθημάτων, ήχου, δράσης, που κορυφώνεται στο φινάλε, το οποίο χρειάζεται κούρντισμα και ακρίβεια συμφωνικής ορχήστρας για να πετύχει· αλλιώς το έργο ακούγεται φάλτσο.-Εύχομαι να το δούμε σύντομα…Να ’στε καλά, ευχαριστώ· ως τότε, όμως, μπορεί καθείς να το διαβάσει μόνος του και να το δει όπως το θέλει ο ίδιος.

Ένα πολύ ωραίο νέο, μας έφθασε από την Ιταλία. Το μυθιστόρημα του Michele Serra Οι αραχτοί που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις μας πριν λίγους μήνες σε μετάφραση Δήμητρας Δότση, θα μεταφερθεί στη μεγάλη οθόνη σε σκηνοθεσία της Φραντσέσκα Αρκιμπούτζι!Οι προετοιμασίες για την ταινία βρίσκονται βέβαια σε πρώιμο στάδιο, συγκεκριμένα, στη διαδικασία συγγραφής του σεναρίου, το οποίο έχουν αναλάβει από κοινού οι Φραντσέσκα Αρκιμπούτζι και Φραντσέσκο Πίκολο.Η Φραντσέσκα Αρκιμπούτζι, γράφει και σκηνοθετεί. Έχει καταπιαστεί με διάφορα είδη ταινιών, ενώ τόσο οι ταινίες της όσο και η ίδια έχουν τιμηθεί με βραβεία στην Ιταλία αλλά και σε μεγάλα φεστιβάλ στο εξωτερικό.Ο Φραντσέσκο Πίκολο είναι γνωστός συγγραφέας, βραβευμένος με το premio Strega 2014, και σεναριογράφος. Έχει υπογράψει τα σενάρια διάσημων ταινιών του Νάνι Μορέτι και άλλων γνωστών σκηνοθετών. Αυτή την περίοδο γράφει επίσης και το σενάριο για τη τηλεοπτική σειρά που θα βασιστεί στην τετραλογία της Νάπολης, της Έλενα Φερράντε. Τα γυρίσματα της ταινίας θα ξεκινήσουν στα τέλη του έτους και η ανυπομονησία μας είναι μεγάλη για το πώς θα γίνει η κινηματογραφική μεταφορά ενός πολύ ιδιαίτερου βιβλίου όπως είναι Οι Αραχτοί.Το μυθιστόρημα, που κυκλοφόρησε τον περασμένο Νοέμβριο, έχει κερδίσει αναγνώστες και κριτικούς καθώς σε αυτό συναντάται η ειρωνεία και η δύναμη της σάτιρας του συγγραφέα, οι οποίες εναλλάσσονται με σπαραχτικές στιγμές, νοσταλγικό λυρισμό και την ατόφια ομορφιά της συγγραφής.Εκτός από την ιταλική και την ελληνική έκδοση, κυκλοφορεί επίσης στα γερμανικά, τα γαλλικά, τα ισπανικά και τα ολλανδικά, ενώ αναμένεται να κυκλοφορήσει σύντομα στην Πορτογαλία και τη Βραζιλία.Μια ειλικρινής καταγραφή εδραίωσης μιας σχέσης και περιγραφής του δρόμου της ζωής που, όσο κι αν ανακυκλώνεται, εντέλει προχωρεί. Να τι είναι τούτο το κείμενο. Που νομίζω πως με τον δικό του τρόπο πείθει πως είναι ένα μυθιστόρημα διαφορετικό από τα άλλα, μια εξιστόρηση της ανθρώπινης αγωνίας του Εγώ μέχρι να αποδεχτεί την τρυφερότητα του Εμείς.Μάνος Κοντολέων, Diastixo.grΤο κείμενο είναι καλοζυγιασμένο, μεταφρασμένο εξαιρετικά, και έχεις την αίσθηση πως δεν λείπει μήτε περισσεύει ούτε μια λέξη. Με λίγα λόγια, αν και η επιλογή του για αυτή την σειρά θα έμοιαζε στην αρχή τολμηρή, ήταν επιτυχημένη.Κατερίνα Μαλακατέ, blog Διαβάζοντας

 Ο καλοκαιρινός φωτογραφικός διαγωνισμός που διοργανώσαμε στο instagram ολοκληρώθηκε σήμερα, και οι συμμετοχές σας μας γέμισαν θετική διάθεση.Είδαμε φωτογραφίες βιβλίων μας να σας συνοδεύουν στην καθημερινότητά σας, να σας ξεκουράζουν και να σας επηρεάζουν με τον τρόπο τους, ειδικά σε στιγμές που αναζητείτε προσωπική ηρεμία και γαλήνη και χαρήκαμε πολύ!Ακολουθούν οι φωτογραφίες των 10 τυχερών που θα σας ταξιδέψουν με τον τρόπο τους. Ευχαριστούμε για τη συμμετοχή σας.  Φωτογραφία: mellymusic83 Φωτογραφία: ioatsag Φωτογραφία: Agape Φωτογραφία: Vasiliki Papadopoulou Φωτογραφία: Tatiana Liani Φωτογραφία: i.mast Φωτογραφία: kritsinaki Φωτογραφία: stella_moutro Φωτογραφία: andreas_kyr7 Φωτογραφία: roadartist

Ο Ζήσιμος Λορεντζάτος, γιος του φιλολόγου και καθηγητή Παναγή Λορεντζάτου, γεννήθηκε σαν σήμερα, στις 25 Ιουνίου 1915, στην Αθήνα. Ασχολήθηκε με την κριτική μελέτη, τη μετάφραση και την ποίηση. Υπήρξε άνθρωπος με ιδιαίτερα χαμηλό προφίλ, που η προσωπικότητά του άφησε έντονη πνευματική σφραγίδα στα ελληνικά γράμματα, ξεπερνώντας κατά πολύ την εποχή του.Με αφορμή την συμπλήρωση των 100 χρόνων από τη γέννησή του, ο Ν.Δ. Τριανταφυλλόπουλος αφιέρωσε, προσφορά αγάπης, στον Ζήσιμο Λορεντζάτο 16 κείμενα που έχουν δημοσιευτεί παλαιότερα στα περιοδικά Ακτή (Λευκωσίας), Αντί, Νέα Εστία και Ποίηση. Πρόκειται για το βιβλίο Για τον Ζήσιμο Λορεντζάτο. Εκατό χρόνια από τη γέννησή του που κυκλοφόρησε πριν μερικούς μήνες από τις εκδόσεις Ίκαρος.Συνοπτική εργογραφία του στις εκδόσεις Ίκαρος:Μεταφράσεις: (Α΄ έκδοση: 2014)Στον τόμο αυτό συγκεντρώνεται το δημοσιευμένο μεταφραστικό ποιητικό έργο του Ζήσιμου Λορεντζάτου. Πρόκειται για μεταφράσεις των: Ezra Pound, W.Blake, Friedrich Hölderlin, W.B. Yeats Eugenio Montale, Wislawa Szymborska, W.H. Auden, ποιητές που Λορεντζάτος θαύμαζε για την προσωπικότητα, την πρωτοτυπία και το βάθος της πνευματικότητάς τους. Το βιβλίο περιλαμβάνει, πέρα από τα ποιήματα, εισαγωγικά σημειώματα του Ζήσιμου Λορεντζάτου, και παράρτημα στο οποίο παρουσιάζονται τα δοκίμια του Edgar Allan Poe Η Φιλοσοφία της συνθέσεως, Η ποιητική αρχή και Εύρηκα καθώς και η πεζή μετάφραση του ποιήματος του Gerard Manley Hopkins, Felix Randal, η οποία αποτελεί απόσπασμα από τη μελέτη του Ζ. Λορεντζάτου Φόρος τιμή στον E.A.Blair (George Orwell).Για την επιμέλεια της έκδοσης χρησιμοποιήθηκαν τα προσωπικά αντίτυπα του μεταφραστή.Ένα τετράστιχο του Χάιλντερλιν (Ά έκδοση: 2006)Το θαυμάσιο και μικρό κείμενο του βιβλίου είχε διαβαστεί ως ομιλία στη Μακεδονική Καλλιτεχνική Εταιρεία «Η Τέχνη» στη Θεσσαλονίκη, το 1967. Κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Ίκαρος το 2006 με ιδιόχειρο υστερόγραφο του συγγραφέα. Το τετράστιχο στο οποίο κάνει αναφορά το κείμενο λέγεται Το ασυχώρετο και είναι το ακόλουθο:Να λησμονήσης φίλους, να περιγελάσης τον τεχνίτη,Και το βαθύτερο μυαλό να το περνάς μικρό και τιποτένιο,Ο Θεός το συχωράει – μην ταράξεις μόνοΠοτέ σου την ειρήνη των αγαπημένων. Ο Λορεντζάτος γράφει χαρακτηριστικά για το ποίημα:«Έχω την προκαταβολική εντύπωση πως θα πρέπει να ανασηκώσουμε αρκετά παραπετάσματα προτού φτάσουμε στο άδυτο· εκεί που προσπαθεί τελικά να μας φέρει από το χέρι το μικροσκοπικό αυτό ποίημα. Την ίδια εντύπωση είχα πάντα. Με τα χρόνια κατάλαβα πως το «Ασυχώρετο» του Χάιλντερλιν είναι ένα απρόσμενο ποίημα, όπως όλα τα αληθινά ποιήματα...».Ποιήματα (Α΄εκδοση: 2006)Τα Ποιήματα αποτελούν την συγκεντρωτική έκδοση των ποιημάτων του Ζήσιμου Λορεντζάτο. Στο βιβλίο περιλαμβάνονται οι συλλογές: Μικρά σύρτις, Αλφαβητάρι και Συλλογή.Μικρά αναλυτικά στον Καβάφη (Ά έκδοση: 1977)Κείμενα του Ζήσιμου Λορεντζάτου για τον Κ.Π. Καβάφη. Όπως έχει πει ο ίδιος, σε σχέση με τα δοκίμιά του για τον Αλεξανδρινό ποιητή αλλά και τον Δ. Σολωμό: «όσοι ξεκινούν για την περιπέτεια της τέχνης -θα πρέπει να ξέρουν πως "η ιστορία της ομορφιάς συμπληρώθηκε", δεν περιμένει εκείνους που θα την αποσώσουν- και εκείνο που κάνουν πάντα οι αφοσιωμένοι της δεν είναι παρά ένας αγώνας να ξαναβρούν αυτό που χάθηκε, ξαναβρέθηκε, ξαναχάθηκε κάτω από βοηθητικές ή αντίθετες συνθήκες, ένας αγώνας δύσκολος και ασταμάτητος». Ελληνική κριτική σκέψη (Α΄ έκδοση: 1976)Ανθολογία του Ζ. Λορεντζάτου που αποτέλεσε σημαντικό σταθμό για την εποχή του. Μεταξύ άλλων συγκεντρώνει κείμενα για τον Σολωμό, Παλαμά, Δραγούμη και Σεφέρη.Δυο κείμενα (Α΄έκδοση: 1972)Στο βιβλίο περιλαμβάνονται τα κείμενα: Ο Παύλος Βαλερύ και τα επίχειρα της λογικής, και Ο «Tractatus» του Wittgenstein και «Ο άναξ ου το μαντείον...» με πρόλογο του συγγραφέα.