Ιστορία των ρευμάτων

Το μεταμοντέρνο μάτι ούτε βλέπει ούτε ψηλαφεί αλλά σαρώνει. Ταυτόχρονα, τα τοπία, ήδη βεβαρημένα με τα αμέτρητα εγκώμια που τους έχουν αφιερωθεί, εκμηδενίζονται απ’ το τουριστικό βλέμμα και τη φολκλορική αφέλεια που αναπαράγει. Μοιάζει συνεπώς ανώφελο να δοκιμάσει κανείς να διαβάσει το ιερογλυφικό της φύσης, κινούμενος σ’ εκείνη τη μεθόριο όπου βάθος και επιφάνεια συγχωνεύονται. Εντούτοις, είναι δύσκολο να αντισταθείς στην έκσταση του φωτός, στον ίλιγγο και τη νάρκωση του μεσημεριού, σ’ αυτή την ακινησία του ελληνικού καλοκαιριού που τη διαπερνάει κάτι απροσδιόριστα τεταμένο.

Οι δρόμοι στα όνειρά μου ήταν σιγμοειδείς, με τις ήπιες ή απότομες στροφές τους να θυμίζουν τις διακυμάνσεις των αξιών των μεταλλευμάτων και των υγρών καυσίμων· οι συναισθηματικοί μου κλυδωνισμοί, παίρνοντας τη συμβολική μορφή της αργής εξύψωσης του προσώπου μου στον ουρανό ή του απότομου γκρεμίσματος ενός αποκαμωμένου σώματος στη θάλασσα, παρέπεμπαν στην πορεία μιας εξαιρετικά ευμετάβλητης μετοχής· ένα βράδυ, η τροχιά ενός διάττοντα αστέρα μιμήθηκε την καμπύλη που διέγραφε τη δεδομένη χρονική στιγμή η τιμή του ατσαλιού. Στη διάρκεια της ημέρας η κλινική μου εικόνα παρουσίαζε σημάδια στερητικού συνδρόμου· αν μια λέξη με αποσπούσε στιγμιαία απ’ την καθημερινότητα, στροβιλιζόμουν στη δίνη της.

Το τρίτο βιβλίο του Παναγιώτη Αγγελόπουλου στις Εκδόσεις Ίκαρος τοποθετείται εκεί όπου το όριο μεταξύ ποίησης και πεζογραφίας έχει ήδη καταλυθεί, με τις αγωνίες της ταξινόμησης και του περιεχομένου να υποκύπτουν στον μετεωρισμό της γλώσσας. Το χρονικό διάστημα που μεσολάβησε ανάμεσα στην έκθεση στην πιθανότητα της πτώσης και στο βίωμα του φόβου της αβύσσου ήταν σύντομο, πράγμα που δεν με εμπόδισε να αντιληφθώ ότι αυτό που με ταράζει δεν είναι το παρόν αλλά η ανάμνηση, μέσα απ’ την οποία αναγεννιέσαι εφόσον η γέννα είναι αληθινή, όπως του βρέφους που βγαίνει απ’ την κοιλιά της μητέρας του με τη γεύση του θανάτου στο στόμα κι έπειτα εξοικειώνεται με το οξυγόνο, συντονίζοντας τις αντίρροπες δυνάμεις της εισπνοής και της εκπνοής με την ίδια φυσικότητα που εκφέρουμε σύμφωνο και φωνήεν αρθρώνοντας τις λέξεις.