Νέα

Λίγο πριν τις γιορτινές μέρες, έχουμε να σας διηγηθούμε μια πρωτότυπη ιστορία για τον μικρό Ίκαρο, γεμάτη από τα βιβλία που αγαπήσαμε τη φετινή χρονιά! Ανοίξτε τον γιορτινό φάκελο τώρα!Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν ο μικρός Ίκαρος. «Πως μ’ αρέσει να χρωμάτιζω κάρτες και φακέλους» μονολογούσε καθώς ετοίμαζε το δώρο για τη φίλη του. Θα της πήγαινε το πιο μεγάλο βιβλίο για τις Οικογένειες. Ξαφνικά άκουσε το ρολόι του σαλονιού να κάνει ένα επίμονο Τικ-Τακ. «Οχ! Έχω αργήσει να πάω στη φίλη μας τη Ρόζη και το πάρτι έκπληξη!», σκέφτηκε. «Πρέπει να ξεκινήσω τώρα! Είναι μακρύς ο δρόμος μέχρι το σπίτι».Καθώς πήγαινε, σκέφτηκε να καλέσει κι άλλους φίλους του αλλά ανακάλυψε πως ο Κουκου Βάου κάνει αποκριάτικο πάρτι, η αγαπημένη του Τσίου Τσίου ψάχνει τον λαγό του Πάσχα, και ο Τικ και η Τέλα και ο καινούργιος φίλος τους είχαν κάνει άλλα σχέδια.Λίγο πριν φθάσει βρήκε και τον Ξυλαράκη. «Θες να έρθεις μαζί μου;», τον ρώτησε ο μικρός Ίκαρος. «Ψάχνω όλη μέρα τον δρόμο για το σπίτι μου και δεν μπορώ», του είπε εκείνος. «Εγώ θα πάω όμως», σκέφτηκε. «Η Ρόζη με περιμένει!»Φθάνει, και τι να δει: Ήταν όλοι οι φίλοι του εκεί και το πάρτι έκπληξη ήταν τελικά για εκείνον! Έτσι, οι φίλοι στον λόφο, έπαιξαν με την ψυχή τους και διασκέδασαν. Ήταν εκεί ακόμη και ο Καρυοθραύστης, τι χαρά!Γνωρίζουμε καλά ότι οι αυθεντικές ιστορίες, μας εμπνέουν και μας ανοίγουν νέους κόσμους, η ανακάλυψη των οποίων μας γεμίζει με ακόμη μεγαλύτερη ικανοποίηση!Η ομάδα του Ίκαρου σάς εύχεται χρόνια πολλά και το 2017 να είναι πλασμένο από τις αυθεντικές ιστορίες που αγαπάτε.

«Δεν είναι εύκολη δουλειά να μεγαλώνεις ρολόγια...» Και πράγματι, είναι αλήθεια, τα παιδιά δεν ξέρουν ότι και τα ρολόγια πρέπει να πάνε σχολείο για να μάθουν την ώρα... κι επιτέλους ήρθε η στιγμή για να το μάθουν!Με αυτή τη φράση ξεκινάει το Τικ-Τακ, το ολοκαίνουργιο πολύχρωμο παραμύθι του Αντώνη Παπαθεοδουλου και της Μυρτώς Δεληβοριά, που μας μιλάει για τον χρόνο και την ουσιαστική του αξία στη ζωή όλων μας. Η πρωτότυπη περιγραφή του «ρολογοπαιδαγωγού» με τα ρολόγια-μαθητές παρουσιάζει από μία άλλη οπτική γωνία τον χρόνο: τον χρόνο που περνά αργά ή γρήγορα, τον χρόνο που δεν γυρίζει πίσω, τον χρόνο που περνάμε μαζί. Παράλληλα μέσα από την αφήγηση προβάλλεται η τρυφερή σχέση του δασκάλου με τους μαθητές του από την σκοπιά του καθενός.Σήμερα, μοιραζόμαστε μαζί σας κάποια από τα προσχέδια του βιβλίου, καθώς και στιγμιότυπα από την διαδρομή του Τικ-Τακ από την σύλληψη της αρχικής ιδέας -πριν από περίπου έναν χρόνο- μέχρι την μέρα που το βιβλίο έφτασε στο τυπογραφείο. Οι συναντήσεις αυτές αποτελούν το πιο δημιουργικό και ανταποδοτικό κομμάτι της δουλειάς ενός εκδότη. Οι ιδέες διαδέχονται η μία την άλλη και προσπαθούν να αποδώσουν καλύτερα την ίδια την ιστορία και τους φρέσκους ήρωές της. Οι κουβέντες είναι άλλοτε σοβαρές και άλλοτε απίστευτα αστείες, και μέσα από τον «χρόνο που περνάμε μαζί» δενόμαστε ακόμη περισσότερο και έτσι καμαρώνουμε μαζί την έκδοση κάθε καινούργιου βιβλίου!Το Τικ-Τακ θα είναι στα βιβλιοπωλεία από αυτήν την εβδομάδα. Μη ξεχάσετε να αναζητήστε τον σελιδοδείκτη-ρολόι που σχεδιάσαμε. Μαζί του, η ώρα θα περνά πλέον πιο διασκεδαστικά!

Ο Θοδωρής Παπαϊωάννου, συγγραφέας των παραμυθιών Ανάποδα και Απέναντι, μίλησε σε α΄ πρόσωπο στο diastixo.gr για τα πρώτα βήματά του στη συγγραφή.Αναδημοσιεύεται εδώ το κείμενό του:Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, βρίσκομαι σ’ ένα σχολείο. Μαθητής, φοιτητής, δάσκαλος. Περικυκλωμένος από μολύβια, γόμες, στυλό, τετράδια, βιβλία και σημειωματάρια. Ε, δεν θέλει και τίποτε άλλο για να αρχίσει να γράφει κανείς. Γράφω από παιδί. Από ραβασάκια μέχρι ιστορίες, διηγήματα, θεατρικά και ποιήματα. Παραμύθια άρχισα να γράφω μεγάλος. Όταν ήμουν μικρός, μου τα διάβαζαν ή μου τα αφηγούνταν. Αργότερα, τα διάβαζα μόνος μου. Ποτέ δεν ήθελα να τελειώσει το σχολείο. Δεν ξέρω γιατί. Μου άρεσε που σταματούσε για τις διακοπές, αλλά πάντα ήθελα να ξαναρχίσει. Ο μόνος τρόπος λοιπόν για να συνεχιστεί το σχολείο ήταν να περάσω «Απέναντι», κι από μαθητής να γίνω δάσκαλος. «Ανάποδα» πράγματα δηλαδή. Νομίζω πως τελικά δεν έγιναν έτσι ακριβώς τα πράγματα, γιατί τις περισσότερες φορές που μπαίνω στην τάξη κάθομαι σε θρανίο. Νιώθω καλύτερα στο θρανίο με τα παιδιά τριγύρω. Αχ, τα παιδιά. Χωρίς αυτά, μάλλον δεν θα έγραφα. Μάζευω τις προτάσεις και τις λέξεις τους σε χαρτάκια, σε ημερολόγια, στην παλάμη μου... Οι κουβέντες τους είναι τις περισσότερες φορές αφορμή για να αρχίσει μια ιστορία ή ένα παραμύθι. Πολύ θέλει;Όταν πίστεψα πια πως οι ιστορίες μου θα μπορούσαν να διαβαστούν από περισσότερα παιδιά, άρχισα να χτυπώ τις πόρτες των εκδοτικών οίκων. Τις χτυπούσα με μεγάλους ταχυδρομικούς φακέλους χρώματος μουσταρδί, μα αυτές δεν άνοιγαν. Θυμήθηκα έτσι πως πρέπει να έχω υπομονή. (Το ‘χα πάθει και με τη μουσική, μαθαίνοντας κιθάρα.) Γιατί εγώ υπομονή δεν είχα, ήθελα όλα να γίνονται αμέσως. Στο πι και φι, που λέμε. Κάποια στιγμή βρέθηκε ένας άνθρωπος –αυτό που λέμε «χορηγός»– κι έτσι εκδόθηκε σε περιορισμένα αντίτυπα το πρώτο μου βιβλίο με δυο θεατρικά έργα για παιδιά. Ασπρόμαυρο ήτανε, αλλά δεν μ’ ένοιαζε καθόλου. Συνέχισα να στέλνω τους μουσταρδί φακέλους μπας κι ανοίξει καμιά πόρτα. Η άσκηση υπομονής συνεχιζότανε. «Ωραίο μάθημα, δεν λέω, αλλά πόσο θα κρατήσει;», αναρωτιόμουν. Τελικά αποφάσισα να φτιάξω κι εγώ έναν φάκελο με όλες τις απαντήσεις από τις κλειστές πόρτες. Όλες έλεγαν περίπου το ίδιο. «Φχαριστούμε, πολύ ωραίο, αλλά δεν θα πάρουμε διότι...». Ο φάκελος όσο πήγαινε γινότανε και πιο χοντρός. Έπειτα από μερικά χρόνια, ένας φάκελος τα κατάφερε, η πόρτα άνοιξε κι έγινε το βιβλίο! Με τα χρώματά του, με τα τραγούδια του, με τα όλα του. Μεγάλη χαρά! Αυτή η αναμονή, με τις αναποδιές της, γέννησε το Ανάποδα, που είναι και το πρώτο μου βιβλίο που βραβεύτηκε από τον Κύκλο του Παιδικού Βιβλίου το 2015.Με τα χρώματα της Ίριδας να στολίζουν τη φύση και τον Μέλιο το σκαθάρι, ήταν πια φανερό πως μετά την υπομονή και την επιμονή το ταξίδι άλλαζε ρότα. Ήρθε την επόμενη χρονιά και το Απέναντι με τα τραγούδια του, πήρε το βραβείο βιβλιοπωλών από το Public και μπήκε κι αυτό στο καράβι. Ε, μετά ήρθαν κι άλλα παραμύθια, ένα εφηβικό μυθιστόρημα, άλλα είναι στο δρόμο, άλλα είναι στα χαρτιά κι άλλα στο μυαλό. Νιώθω τυχερός γιατί έχω πολύτιμους συνταξιδιώτες: Ο Βίκτωρας, η Σοφία, ο Κώστας, η Λήδα, η Ίριδα, η Μαριλένα, η Ρούλα, η Βίκυ, η Χριστίνα, η Μυρτώ και φυσικά ο γιος μου ο Ορέστης που γράφει τη μουσική για τα τραγούδια των παραμυθιών.Όταν παρουσιάζω ή αφηγούμαι κάποιο παραμύθι κι είμαι ανάμεσα σε παιδιά, νιώθω πως μόνο αυτό ήθελα να κάνω από πάντα. Να είμαι ανάμεσα σε παιδιά. Μου αρέσει που λένε την αλήθεια χωρίς δεύτερη σκέψη, που είναι αυθόρμητα. Που γελάνε με την ψυχή τους όταν κάτι τους φαίνεται πραγματικά αστείο. Το να σε αφήνουν τα παιδιά να μοιραστείς μαζί τους μια ιστορία σου, είναι πραγματικά μεγάλη τιμή. Όταν τους αρέσει κιόλας και περνάνε καλά, είναι μαγεία.Όταν ξεκίνησα να γράφω, έλεγα πως έστω κι ένα παιδί να αποκοιμηθεί διαβάζοντας μια ιστορία μου, εγώ θα νιώθω ευτυχισμένος. Τώρα που είμαι σίγουρος πως αυτό έχει γίνει, μπορώ να πω πως είμαι. Όταν με ρωτάνε κάποιοι φίλοι «Μα πώς τα σκέφτεσαι; Πού τα βρίσκεις;» και κάτι τέτοια, τους απαντώ: Παντού. Στα δέντρα, στα φυτά, σε μια βόλτα στο βουνό, στα γέλια των παιδιών, σε μια φωτογραφία, σ’ ένα ταξίδι... Προσπαθώ να κοιτάζω γύρω μου τον κόσμο, σαν να τον βλέπω κάθε φορά για πρώτη φορά.

Είναι στιγμές ―συχνά― που χρειαζόμαστε μια καλή είδηση που θα μας γεμίσει έμπνευση και δύναμη για να προχωρήσουμε παρακάτω. Η εξαιρετική πρωτοβουλία του 2ου/θ Ολοήμερου Νηπιαγωγείου Ποταμιάς Θάσου να εκδώσει ψηφιακά το ετήσιο περιοδικό «Παίζουμε βιβλίο;» που είναι αφιερωμένο στο παιδικό βιβλίο, αποτελεί μια από αυτές τις αισιόδοξες ειδήσεις!Για το δεύτερο τεύχος υπήρξε καθοριστική η συμμετοχή των παιδιών καθώς και η επιμέλειά του από τη νηπιαγωγό τους Βίκυ Ξανθοπούλου. Τέτοιες σημαντικές πρωτοβουλίες από εμπνευσμένους εκπαιδευτικούς αξίζουν μεγάλης αναγνώρισης από την κοινωνία μας, καθώς είναι ικανές να μεταλαμπαδεύσουν την έμπνευση και τη δημιουργικότητα που χρειάζονται τα παιδιά. Μπράβο, λοιπόν!Το ολοκαίνουργιο τεύχος, περιλαμβάνει τα σχέδια της Birgitta Sif που έστειλε η συγγραφέας στο νηπιαγωγείο με τις κούκλες του Όλιβερ ώστε να χρησιμοποιήσουν τα παιδιά στις δραστηριότητές τους, και να μάθουν ότι είναι ωραίο να νιώθει κανείς διαφορετικός.Ο Θοδωρής Παπαιωάννου γνώρισε στα παιδιά το «Απέναντι», τη νέα ιστορία του Μέλιου που βρίσκεται αντιμέτωπος με μία τεράστια πρόκληση: να διασχίσει έναν μεγάλο δρόμο γεμάτο κίνηση και αυτοκίνητα! Τα παιδιά έμαθαν μαζί με τον συγγραφέα πώς τα κατάφερε ο Μέλιος και το αποτύπωσαν στις σελίδες του περιοδικού!Στο τεύχος περιλαμβάνονται επίσης αναφορές και για τα βιβλία: Τα γουρουνάκια της Ευτυχίας (Ιωάννα Μπαμπέτα,εικονογράφηση: Ράνια Βαρβάκη), Ο Νικηφόρος ανακαλύπτει τα συναισθήματα με οδηγό τα κυκλαδικά ειδώλια (Ελένη Γερουλάνου, εικονογράφηση: Φίλιππος Φωτιάδης), Από τη Γη στη Σελήνη ή το κανόνι της Ειρήνης (Αντώνης Παπαθεοδούλου, εικονογράφηση: Ίρις Σαμαρτζή), Μεγάπολις (Dieudonné Cléa), Οι καλές και οι κακές μάγισσες (Αντώνης Παπαθεοδούλου, εικονογράηφηση: Ίρις Σαμαρτζή) και το Απέναντι νησί (Ελένη Γεωργοστάθη,εικονογράφηση: Ελίζα Βαβούρη).Το εξώφυλλο και το οπισθόφυλλό του επιμελήθηκε η Μυρτώ Δεληβοριά που πάντα μας ταξιδεύει με τις εικόνες της!Μπορείτε να απολαύσετε την ανάγνωση του ψηφιακού περιοδικού μαζί με τα παιδιά σας από εδώ. Και που ξέρετε, μπορεί στο τέλος της ανάγνωσής του να έχουν εμπνευστεί τόσο που να θέλουν να εκδώσουν και αυτά το δικό τους περιοδικό!