Νέα

Οι «Φίλοι του σουηδικού αρχαιολογικού ινστιτούτου Αθηνών» και το «Λύκειο των Ελληνίδων-τμήμα Στοκχόλμης» σε συνεργασία με το «Μουσείο Βάσα» και την «Ελληνική πολιτιστική στέγη Στοκχόλμης» διοργάνωσαν το Σάββατο 30 Νοεμβρίου και την Κυριακή 1 Δεκεμβρίου δύο εκδηλώσεις για παιδιά, δασκάλους και γονείς με καλεσμένο τον Αντώνη Παπαθεοδούλου.Ο συγγραφέας παρουσίασε την σειρά βιβλίων Καράβια που έχει γράψει με την Μαρία Αγγελίδου σε εικονογράφηση Χρήστου Κούρτογλου, και του δόθηκε επίσης η ευκαιρία να παρουσιάσει την ιστορία «Βάσα, Το καράβι που ταξίδεψε το χρόνο» μέσα στο μουσείο που φιλοξενεί το καράβι.Οι εκδηλώσεις τέλεσαν υπό την αιγίδα της Ελληνικής πρεσβείας στη Στοκχόλμη.Ακολουθεί η ιστορία στα σουηδικά, όπως τυπώθηκε και δόθηκε ως αναμνηστικό σε όλα τα παιδιά που παρακολούθησαν την εκδήλωση. Vasa        skeppet som reste              i tiden                       Det förflutna är bara förordet.                                           William Shakespeare, Stormen  Den här historien börjar i Stockholm. I Sverige. År 1626. Gustav II Adolf är kung, barnbarn till Gustav Vasa som grundade den moderna svenska nationalstaten. Och vilken krigstokig tid det var att regera i för den knappt vuxna kungen! Sextonhundratalet är ett oavbrutet stridande efter makt och herradöme. Nästan alla länder i Europa för krig i Asien och Amerika på jakt efter rikedomar och kolonier, och med varandra om herraväldet över Europa.      Gustav II Adolf har ett hav framför sig och sitt rike. Det är Östersjön och han vill ha hela det havet alldeles för sig själv. Han behöver det för att kunna jaga fritt och dra fram som han vill med sin flotta och sina handelsvaror. Men hans hav är det även andra som vill åt: Ryssland i öst, Polen i syd och Danmark i väst. Han är omringad. Det är därför han strävar efter att ha de starkaste soldaterna, havets träbyggda giganter: krigsfartygen.      Tidigare hade dessa byggts bara när det fanns behov av dem, för olika expeditioner eller uppdrag. Under Gustav II Adolfs tid ökade trycket. Sverige måste ha en slagkraftig flotta för att kunna hålla sig framme på Östersjön, oavsett om det var krig eller fred, för att visa vem det var som bestämde. Svenskarna hade trettio seglande krigsfartyg till sitt förfogande samt ett antal mindre hjälpfartyg och rodda galärskepp. Varje krigsfartyg hade ett helt däck bestyckat med kanoner på båda sidor.     "Vi behöver fler", sa kungen, "även danskarna har trettio örlogsskepp, vi måste bygga fler fartyg, krigsfartyg."     Och så gav han den ena ordern efter den andra om byggandet av nya fartyg.     Men det räckte inte med det. Det spelar ingen roll hur många skepp du har om du saknar ett som leder dem i strid. Först när du har det är din flotta beredd! Därför bestämde Gustav II Adolf sig för att gå till sina skeppsbyggare på varvet med en beställning på ett segelfartyg så stort att det skulle kunna gå i bräschen för hela hans flotta; ett flaggskepp som det brukar heta på sjöspråk.      "Jag vill ha ett skepp vars like världen aldrig har skådat!" löd kungens beställning. "Det ska slå alla med häpnad, prytt av färger, guld och skulpturer, som en konungslig spira mitt ute på havet; i all sin glans ska det visa vem det är som bestämmer. Det ska vara ett oövervinnligt vapen i strid, inte bara med ett utan med dubbla kanondäck, med sjuttiotvå kanoner av sådan kraft att ingen vågar komma det nära. Och om nu fienden ändå trots allt skulle nå fram för att borda mitt skepp vill jag att det ska vara såsom en ointaglig fästning, med trehundra mannar ombord beredda att försvara det mot inkräktarna. Och sist men inte minst önskar jag att skeppet ska få bära namnet Vasa, efter min ätts släktvapen!"     Så löd kungens beställning och genast sattes arbetet igång.     Att bygga skepp var inte det lättaste. Särskilt inte när det handlade om ett så storståtligt krigsfartyg som det kungen gett order om. Själva konstruktionen krävde månader, ja år, och följdes av alla som bodde i staden. Till det krävdes skeppsbyggare, ritare, snickare, mastmakare, smeder, segelsömmare, bildsnidare och så förstås gruvarbetare som bröt järnmalm ur bergsgruvorna i norra Sverige, nödvändig för gjutandet av kanoner, kanonkulor, ankare, bultar och spik. Det behövdes vedhuggare för att fälla hela skogar av ekar som behövdes till skrovet och bordläggningen. Skeppsvarvet var inte bara en byggnad utan en hel ö, den så kallade Skeppsholmen, dagens Blasieholmen.     Hundratals människor arbetade utan uppehåll och från alla håll förde olika fartyg med sig material till kungaskeppet. Kölstockar, spant, virke till relingen, riggen, bordläggningen och till de olika däcken... Därefter anlände över femhundra imponerande träskulpturer, färgpigment och bladguld till utsmyckningen. I fören sträckte ett väldigt, tre meter långt lejon på sig, omgivet av olika figurer hämtade från mytologin: Herkules, myrmidonernas kung Peleus och havsnymfen Thetis – kämpen Akilles föräldrar ­– samt de romerska kejsarna, symboler för makt och oövervinnlighet. Akterspegeln var i sin tur utsmyckad med riksvapnet och där ovanför en bild av kungen som en tjusig tonåring, med långt böljande hårsvall, i färd med att krönas av två gripar – en korsning mellan ett lejon och en örn – som symboliserade hans far, kung Karl IX.     Efter två år var skeppet i det närmaste klart. De holländska skeppsbyggarna ville göra ytterligare en del korrigeringar och tester men påtryckningarna från det kungliga hovet blev allt otåligare.      "Vad är det för trams med det här skeppet? Se nu omedelbart till att få det kölsträckt och sjösatt, vi har inte tid att såsa längre!"     Så skedde också. Den 10 augusti på eftermiddagen gav sig regalskeppet Vasa iväg på sin jungfrufärd. Nästan varenda invånare i Stockholm hade begett sig till hamnen för att beundra det storståtliga skeppet. Kanonportarna på nedre batteridäck öppnades och kanonmynningarna stacks ut för här skulle det skjutas salut! Det blåste en sydvästlig vind. En kastvind fyllde de segel som hissats och hela skeppet krängde till. Sjömännen släppte ut på skoten, de rep som höll seglet på plats, och skeppet rätade på sig. Då kom ännu en kastvind, kraftigare den här gången, och skeppet krängde på nytt, så pass att vatten började tränga in genom de alltjämt öppna kanonportarna. Nu hjälpte det inte längre att slacka på skoten, skeppet hade fått slagsida och gick inte längre att räta upp. Vattnet forsade in genom luckorna och sjömännen rusade omkring i panik för att rädda sig. På bara några få minuter hade det varvsnya, storståtliga Vasa, den svenska flottans stolthet, Gustav II Adolfs flaggskepp, inte mycket mer än halvvägs mot att tillryggalägga sin första sjömil, sjunkit till botten, djupt ner i det kalla vattnet som omgav Stockholm.     Vilken besvikelse! Vilken förlust! Tänk om fienden skulle få vetskap om ett sådant fiasko! Att själva symbolen för kungens makt förvandlats till en symbol för misslyckande, på självaste jungfrufärden! Vems var felet? Hade skeppsbyggarna mätt tokigt? Kanske. Berodde det på kungens maktlystnad? På otåligheten hos rådgivare och amiraler? Kanonernas tyngd? Kanske. Men vad spelade det för roll nu. Vasa hörde redan till det förflutna. Masttoppen var det enda som stack upp ovanför vattenytan. Där förblev den synlig i ungefär hundra år, som en påminnelse för svenskarna om den sorgliga händelsen. Sedan bröts även den av... Den sjönk till botten där vattenströmmarna med tiden täckte den med gyttja, på samma sätt som de gjort med Vasa. Sålunda slutar den sorgesamma historien om Vasa, skeppet som inte ens seglade en sjömil och inte avlossade ett enda kanonskott mot fienden.     – Men vänta lite nu! Hur var det egentligen med den där historien? Var den inte slut? Vad är det som händer? Börjar den om från början igen?     Ja! Men historien som nu tar vid är den verkliga, den sanna. Sssss... Den här historien börjar i Stockholm. I Sverige. Sommaren 1956. Amatörarkeologen Anders Franzén tillbringar under flera år det mesta av sin lediga tid till sjöss. Han seglar upp och ner för Stockholms ström, omgiven av segelbåtar och motorfartyg. Meter för meter utforskar han sjöbotten med hjälp av ett propplod av bly. Lodet är fäst vid en lina och försett med en vass spets för att lättare kunna tränga ner i bottensedimentet och föra upp till ytan vad som eventuellt döljer sig där. Gyttja, gyttja och åter gyttja. Franzén tar hjälp av sjökort och angivelser från tidigare bärgningsförsök. Tålmodigt rör han sig från plats till plats. Samma gamla gyttja är allt han får upp. Men så en dag, den 25 augusti för att vara exakt, följer en liten bit trä med upp med lodet. Det är ek. Franzén söker sig ett par meter längre bort med sin båt. Kastar ut lodet igen. En ny träbit. Av ek. Hans lycka går inte att beskriva. Efter alla dessa år av sökande har Franzén äntligen hittat rätt. Vraket som legat dolt här i över trehundra år är återfunnet.     Till slut kunde det komplicerade bärgningsprojektet inledas. Tunnlar borrades under vraket och specialutbildade dykare drog stålvajrar genom dem. Dessa kopplades till två pontoner som långsamt, långsamt lyfte vraket ur bottenslammet samtidigt som dykarna arbetade med att spola och suga bort slam från skrovet för att göra det lättare.     Fem år efter upptäckten steg Vasa stolt upp ur vattnet. Tusentals åskådare stod på kajer och däck eller satt bänkade framför teveapparaterna hemma med en klump i halsen av rörelse.     Efter en resa som varade i 333 år nådde Vasa sitt mål. För kanske hade detta varit dess mål från första början. Kanske var det med flit som skeppet förliste den där ödesdigra eftermiddagen. För att det visste att det på så sätt skulle få resa i tiden och stilla sin nyfikenhet om allt som skulle hända i framtiden. Och det lyckades!      Men det är inte bara skepp som är nyfikna. Även människorna hyser samma nyfikenhet. De vill veta allt som hänt i det förflutna. Och då är skeppet Vasa världsunikt eftersom det hade så mycket oförstörd information med sig ombord. Alla andra örlogsskepp från samma tid sköts i spillror i olika sjöslag, spillror som skingrades och sjönk i tidens bottenlösa hav. Bara detta enda skepp lyckades nå ända fram till idag, helt och odelat, precis som det såg ut den där eftermiddagen 1628.     Det var inte lite av det förflutna som fanns med ombord: vapen, segel, verktyg, kläder, skor, mössor, livsmedel och mediciner av det slag som då användes, personliga föremål, mynt, bestick och serviser, information om hur skeppet var byggt, bestyckningen, krigföringen, vardagen, hur svenskarna levde på 1600-talet. Till det behövs förstås hjälp av experter och arkeologer som med stor försiktighet och kärlek bit för bit fogat samman det gigantiska pussel som skeppet Vasa utgör. Det är ett arbete som pågår än i dag.     Ja, detta är den verkliga, den sanna historien om skeppet Vasa! Gustav II Adolf lät, utan att själv veta det, inte konstruera ett skepp oförmöget att segla ens en dryg halv sjömil. Han lät bygga ett skepp som var så sjödugligt att det lyckades resa ända in i vår tid, med en djupdykning på färden som varade i hela tre sekler.                                     Antonis Papatheodoulou                                    översättning från grekiskan: Jan Henrik Swahn    

Την Παρασκευή 13 Δεκεμβρίου στις 19:00, οι εκδόσεις  Ίκαρος και το βιβλιοπωλείο «Ευριπίδης» στην Κηφισιά, πραγματοποίησαν μια συζήτηση με αφορμή το βιβλίο Ερασιτέχνης επαναστάτης.Με τον Απόστολο Δοξιάδη συνομίλησε ο συγγραφέας Πέτρος Τατσόπουλος.Βιβλιοπωλείο Ευριπίδης | Λ. Κηφισίας 310, Κηφισιά 145 63 | Τ. 210 80 75 792  

Διαβάστε τη συνέντευξη που παραχώρησε ο Colm Tóibín στον Δημήτρη Δουλγερίδη για την εφημερίδα Τα Νέα με αφορμή το πιο πρόσφατο μυθιστόρημά του Σπίτι με ονόματα (μετάφραση: Αθηνά Δημητριάδου). © Brigitte LacombeΚι αν η Κλυταιμνήστρα διεκτραγωδούσε τον πόνο και την οργή της με σύγχρονη «φωνή», αλλά μακριά από το φάσμα του #MeToo; Αν ο Ορέστης και η Ηλέκτρα απεκδύονταν το μυθολογικό τους φορτίο για να αναγεννηθούν από την καθαρτήρια γλώσσα του ιρλανδού στυλίστα Κολμ Τόιμπιν; Στο «Σπίτι με ονόματα» ο συγγραφέας επέλεξε να κινηθεί στο ναρκοπέδιο των χαρακτήρων της αρχαίας τραγωδίας έχοντας από την αρχή δύο ελαφρυντικά. Απέφυγε να εκμοντερνίσει τα πάθη των Ατρειδών - ευτυχώς, εδώ η Ηλέκτρα δεν μιλάει σαν αγανακτισμένη έφηβος του Δουβλίνου. Και χρησιμοποίησε τον ρυθμό της γλώσσας του σαν πολιορκητικό κριό για τις διαθέσεις του αναγνώστη. Ήδη από την αρχή, όταν μιλάει η Κλυταιμνήστρα, ο επικός τόνος λειαίνεται από τον εξομολογητικό της ηρωίδας, που σε κάθε περίπτωση αφηγείται τα πάθη όσων δεν είχαν φωνή μέσα στους αιώνες: «Την ξέρω καλά τη μυρωδιά του θανάτου... Το τραγούδι των πουλιών παίρνει να ψηλώνει καθώς οι χαρές του κόσμου όλο και πληθαίνουν, ύστερα, όταν η μέρα παίρνει να μαραίνεται, μαραίνεται κι ο ήχος σβήνει».Στο μέρος του Ορέστη ο συγγραφέας κάνει χρήση του γ' ενικού για να περιγράψει την περιπέτεια του ήρωα - που δεν έχει βρει ακόμη τη φωνή του και κινείται στη σκιά της μητέρας και της αδερφής του -, για να καταλήξει στον μονόλογο της Ηλέκτρας. Πρόκειται για τρεις γνωστούς χαρακτήρες που επανασυστήνονται ως γνωστοί άγνωστοι χάρη σε ορισμένα από τα κυρίαρχα μοτίβα στο έργο του Τόιμπιν: την ανασύσταση της ιστορίας μέσω της μνήμης, της γυναικείας φωνής που ψάχνει την ταυτότητά της, των οικογενειακών τραυμάτων, της βίας που επανέρχεται για να σαρώσει την κοινότητα (ερέθισμα για το βιβλίο ήταν η «σφαγή του Κίνγκσμιλ» το 1976, όταν ιρλανδοί εθνικιστές εκτέλεσαν 10 προτεστάντες). Αυτός είναι ένας κόσμος χωρίς ονόματα θεών, όπου η πίστη δίνει τη θέση της στην αλληλουχία των εγκλημάτων.Ο Τόιμπιν επιτρέπει στον εαυτό του δημιουργικές ελευθερίες που τον θέτουν σε απόσταση ασφαλείας από τον μύθο. Η Κλυταιμνήστρα ζει σε έναν κόσμο αθεΐας πριν (και μετά) τη θυσία της Ιφιγένειας, κωδικοποιώντας την ανάγνωση του Ιρλανδού στον Ευριπίδη. «Ήμουν σίγουρη, απόλυτα σίγουρη ότι δεν πίστευα πια καθόλου στη δύναμη των θεών. Κι αναρωτήθηκα αν ήμουν η μόνη». Ο Ορέστης βλέπει την «πρωταρχική σκηνή» της ψυχανάλυσης: «Είχε προλάβει να δει τη μητέρα του και τον Αίγισθο γυμνούς στο κρεβάτι να βγάζουν κάτι ήχους σαν ζώα». Και η Ηλέκτρα εσωτερικεύει την ψυχολογία του τόπου - και του μύθου - της σε ένα πρωθύστερο σχήμα, που ωστόσο λειτουργεί για τον αναγνώστη, καθώς εδώ μιλάει μια μυθιστορηματική ηρωίδα και όχι η αρχετυπική της τραγωδίας: «Όταν πηγαίνω στον τάφο του πατέρα μου, εισπνέω τη σιωπή του τόπου όπου κείτεται το σώμα του. Κρατάω την αναπνοή μου, ώστε τούτος ο καινούργιος αέρας να πλημμυρίσει το σώμα μου. Μετά εκπνέω αργά. Ο πατέρας μου βγαίνει από τα σκοτάδια, έρχεται προς το μέρος μου».Διαβάζοντας το βιβλίο είχα την αίσθηση ότι η εκδοχή του Ευριπίδη για την Ηλέκτρα, τον Ορέστη και τα πάθη των Ατρειδών σάς γοήτευσε περισσότερο από τους άλλους τραγικούς. Συμφωνείτε;Ναι, με ενδιέφερε μάλιστα το τελευταίο έργο του Ευριπίδη, η «Ιφιγένεια εν Αυλίδι», επειδή περιέγραφε την ιστορία τους από μια άλλη οπτική. Βλέπω αυτό το κείμενο ως ένα καταστάλαγμα πείρας, όπου το φως της συμπάθειας πέφτει στους χαρακτήρες - και κυρίως στην Κλυταιμνήστρα.Και ότι, θα πρόσθετα, ειδικά για την Κλυταιμνήστρα στρέφεστε στον Αισχύλο. Είναι στην «Ορέστεια» που η ίδια αναπλάθει τη δική της ιστορία. Τι παραμένει τόσο δυνατό στη φωνή τους ώστε να φτάνει στις μέρες μας;Στην πραγματικότητα πήγαινα από το ένα κείμενο στο άλλο σαν την κίσσα (σ.σ.: αναφέρεται στη συνήθεια αυτών των πουλιών να «κλέβουν» πολύχρωμα ή λαμπερά αντικείμενα).Ήταν κάτι που με αναστάτωσε, πολύ δύσκολο να γραφτεί: έμπαινα στο μυαλό της Κλυταιμνήστρας.Κι αυτό που αναζητούσα ήταν η προσωπική «απόχρωση» με την οποία θα μπορούσα να δουλέψω την αφήγηση.Η βία στην αφήγηση σας μοιάζει να προέρχεται όχι από την περίφημη μοίρα αλλά από την ψυχολογία των χαρακτήρων. Έχετε κάνει αντίστοιχη έρευνα;Είχα γράψει ένα βιβλίο για τη Βόρεια Ιρλανδία στα μέσα της δεκαετίας του 1980 και τότε ενδιαφέρθηκα για το λεγόμενο σπιράλ της βίας: πώς η μία πράξη οδηγούσε σε άλλη, πόση ήταν απόρροια τοπικισμού και πόση προσωπική. Με αυτή την ιδέα δούλεψα και στο «Σπίτι με ονόματα». Από τη στιγμή που γίνεται ο πρώτος φόνος είναι ζήτημα χρόνου να ακολουθήσουν άλλοι, όπως στο σπιράλ.Γράψατε το βιβλίο πρόταση προς πρόταση; Κάθε μέρος μοιάζει να έχει τον δικό του ρυθμό...Θα έλεγα κομμάτι προς κομμάτι. Το πρώτο τμήμα γράφτηκε κοντά στα ξημερώματα μάλιστα, κάπου στις 3 ή 4 το πρωί. Ήταν κάτι που με αναστάτωσε, πολύ δύσκολο να γραφτεί: έμπαινα στο μυαλό της Κλυταιμνήστρας. Το κομμάτι που αφορά τον Ορέστη βασίζεται περισσότερο στην αφήγηση γεγονότων και όχι στη «φωνή» του. Είναι ηπιότερο στον ρυθμό. Κι ύστερα το κομμάτι που αφορά την Ηλέκτρα ήθελε μεγάλη ενέργεια. Οπότε, ναι, ήξερα ότι στο πρώτο και στο τρίτο μέρος κάθε ήχος, κάθε έκφραση και πρόταση απαιτούσαν πολλή δουλειά.Αν υπάρχει κάτι με το οποίο θέλατε να πειραματιστείτε στο βιβλίο, θα μπορούσε να αφορά τον θόρυβο των «σιωπηλών τραυμάτων»;Υποθέτω ότι πρόκειται για ένα σύνολο ανταγωνιστικών αφηγήσεων, σε καθεμία από τις οποίες ένας χαρακτήρας περιγράφει ακριβώς ένα τραύμα. Επειδή ο Ορέστης δεν μιλάει πολύ γι' αυτό - ή δεν το καταλαβαίνει -, είναι και ο περισσότερο ευάλωτος.Μοιάζετε με τον Ορέστη σε οποιοδήποτε σημείο της ζωής σας;Ναι, ήμουν δίπλα στον πατέρα μου όταν τον χτύπησε ένα σοβαρό εγκεφαλικό, αλλά κανείς δεν ήξερε την παρουσία μου μαζί του, κι ούτε το ομολόγησα στη συνέχεια. Επίσης με έστειλαν σε οικοτροφείο (σ.σ.: υπονοεί τη φυγάδευση του Ορέστη από το πατρικό του στο σπίτι του θείου του Στρόφιου, στη Φωκίδα). Ναι, υπάρχει πολύς Ορέστης μέσα μου.Τι γνωρίζετε από τα αρχαία ελληνικά όσον αφορά τα σχήματα λόγου και τις μεταφορές ώστε να σας προϊδεάσουν για την κοινωνία στην οποία γεννιούνται;Χρησιμοποιούσα μεταφράσεις αναγνωρίζοντας ότι κανείς, μα απολύτως κανείς δεν μπορεί να φανταστεί πώς έμοιαζε η ζωή στην αρχαία κοινωνία. Το μυθιστόρημα είναι σχετικά νέο λογοτεχνικό είδος. Δούλεψα με αυτό και εστίασα σε αυτό. Ακολουθώντας τους κανόνες που είχα θέσει στον εαυτό μου και όχι επινοώντας μια ψεύτικη εκδοχή της αρχαιότητας.Στην Ελλάδα μαθαίνουμε σταδιακά τα ονόματα της Σάλι Ρούνεϊ, του Κέβιν Μπάρι και του Μάικ ΜακΚόρμακ. Και φυσικά γνωρίζουμε ήδη τον Σεμπάστιαν Μπάρι. Είναι ο αγώνας για τη γλώσσα και τη φόρμα που ενώνει τις διαφορετικές γενιές της ιρλανδικής λογοτεχνίας;Νομίζω ότι όλοι τους προσπαθούν για το μοντέρνο, να ανακαλύψουν νέους τρόπους για να γράψουν ένα μυθιστόρημα, χρησιμοποιώντας τη γλώσσα, το στυλ και τη φόρμα, χωρίς να επαναλαμβάνουν αυτό που προηγήθηκε.Τι διαβάζετε αυτή την περίοδο;Ολοκληρώνω ένα μυθιστόρημα για τον Τόμας Μαν, οπότε όλα τα διαβάσματά μου αφορούν αυτόν τον συγγραφέα.Εάν μια ευρωπαϊκή εφημερίδα σάς έδινε την ευκαιρία μιας αποστολής για να γράψετε ένα μεγάλο άρθρο, τι θα επιλέγατε: τον Βόρειο Πόλο για την κλιματική αλλαγή ή τον Αμαζόνιο για να συναντήσετε μια φυλή του;Κι όμως, με ενδιαφέρει περισσότερο αυτό που συμβαίνει στην Ευρώπη, η παράδοξη άνοδος του νεοφασισμού στη Γαλλία, την Ισπανία (σ.σ.: η συνέντευξη δόθηκε πριν από τις πρόσφατες εκλογές), τη Γερμανία, την Ουγγαρία. Αν και η κλιματική αλλαγή είναι ένα ζήτημα με τεράστιες διαστάσεις, δεν θεωρώ τον εαυτό μου κατάλληλο να γράψω για αυτό.Ας υποθέσουμε ότι έχετε ελεύθερο ένα τριήμερο. Είστε ο τύπος που θα επιλέξει μια εκδρομή, να βγείτε έξω με φίλους ή να μείνετε σπίτι σας για να διαβάσετε;Ειδικά τον χειμώνα θα έμενα σπίτι μου με μια καλή φωτιά στο τζάκι, μουσική να παίζει και βιβλία γύρω μου.Εάν κάναμε αυτή τη συνέντευξη στη Νέα Υόρκη, πού θα διαλέγατε να βγούμε για ποτό;Δεν έχω βάλει ποτό στο στόμα μου τους τελευταίους 18 μήνες. Και το αγαπημένο μου μπαρ - το Temple Bar - έκλεισε.Σε αυτή τη συνέντευξη μιλήσαμε για έξοδο στη Νέα Υόρκη και λογοτεχνία. Πού νιώσατε πιο άνετα;Θα απαντήσω αλλιώς: μου αρέσει πολύ ένα εστιατόριο για ψάρι στην οδό Cornelia στο Γκρίνουιτς Βίλατζ που λέγεται «Διαμάντι».Γράψατε πρόσφατα στο London Review of Books για την εμπειρία σας με τον καρκίνο των όρχεων. Κρατήσατε ένα μάθημα ζωής από αυτή την περιπέτεια;Δεν έμαθα τίποτε. Είμαι σήμερα όπως ακριβώς και πριν, με τη διαφορά ότι έχω έναν όρχι. Έχασα πολύ χρόνο, πολλές φορές επώδυνο και βαρετό. Περίμενα πώς και πώς να τελειώσει όλη η διαδικασία. Και ήμουν τυχερός που επέζησα.Ποια ήταν η πρώτη σκέψη όταν ακούσατε τα ονόματα Τοκάρτσουκ και Χάντκε για το Νομπέλ Λογοτεχνίας;Ότι όλοι έχουν έναν συγγραφέα που πιστεύουν ότι πρέπει να κερδίσει το Νομπέλ. Θα επέλεγα, λοιπόν, τον Λάζλο Κρασναχορκάι, τον Ντον Ντε Λίλο ή τον Τζον Μπάνβιλ.

Την Παρασκευή 29 Νοεμβρίου 2019 (16:00-20:30) και το Σάββατο 30 Νοεμβρίου 2019 (09:30-14:00) με αφορμή τη συμπλήρωση 40 χρόνων από την απονομή του Νόμπελ στον Οδυσσέα Ελύτη, πραγματοποιήθηκε στο Σπίτι της Κύπρου (Ξενοφώντος 2Α, Σύνταγμα) μεγάλο επιστημονικό Συνέδριο για τον ποιητή σε συνεργασία με το Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών.Έλαβαν μέρος καθηγητές πανεπιστημίων από το Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, το Πανεπιστήμιο Κύπρου, το Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων, το Πανεπιστήμιο La Sapienza της Ρώμης, το Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου καθώς και έγκριτοι μελετητές του έργου του ποιητή.Στο πλαίσιο του Συνεδρίου την Παρασκευή 29 Νοεμβρίου στις 19:30, πραγματοποιήθηκε το Μουσικό Πρόγραμμα, «Ψαρεύοντας έρχεται η θάλασσα». Ο λυρισμός της ποίησης του Οδυσσέα Ελύτη μέσα από τη μουσική του Γιώργου Κουρουπού.Τραγούδι: Δάφνη Πανουργιά, Χρήστος ΚεχρήςΠιάνο: Γιάννης ΤσανακαλιώτηςΑπαγγελία: Ιουλίτα ΗλιοπούλουΗ είσοδος ελεύθερη.Στους συμμετέχοντες στο Συνέδριο δόθηκε και πιστοποιητικό παρακολούθησης.Αναζητήστε περισσότερες πληροφορίες στο Σπίτι της Κύπρου.