Νέα

Την Κυριακή 24 Σεπτεμβρίου το παιδικό πολιτιστικό φεστιβάλ της Αθήνας, Bobos Arts Festival, επιστρέφει ανανεωμένο με ένα πλούσιο πρόγραμμα για όλη την οικογένεια, στον πολυχώρο Μεταλλουργείο.Το Bobos Arts Festival είναι μια μέρα αφιερωμένη στην τέχνη και τον πολιτισμό για τα παιδιά: εικαστικές δράσεις, δημιουργικό παιχνίδι και πολλές ακόμα εκπλήξεις σε μια μεγάλη γιορτή για το παιδί, τον πολιτισμό και τις τέχνες.Η βραβευμένη συγγραφέας Άλκηστη Χαλικιά θα συμμετέχει στο πλούσιο πρόγραμμα του φεστιβάλ με την ανάγνωση του ολοκαίνουργιου παραμυθιού της Το κουτί του Σιλάν (εικονογράφηση: Ντανιέλα Σταματιάδη), ένα μοναδικό βιβλίο που προσεγγίζει το προσφυγικό, ένα από τα πιο καίρια ζητήματα των ημερών μας με μεγάλη ευαισθησία και τρυφερότητα.Συμμετέχουν επίσης ο Χρήστος Θηβαίος, η θεατρική ομάδα Κοπέρνικος, το φωνητικό σύνολο 8tetto, το εκπαιδευτικό πρόγραμμα World Voice του British Council, και η πρωτότυπη ζογκερική παράσταση της ομάδας Kokoika.Το φεστιβάλ απευθύνεται σε παιδιά από 2 έως 12 ετών και τους γονείς/συνοδούς τους. Δείτε το αναλυτικό πρόγραμμα του φεστιβάλ.Μάθετε για τα διαθέσιμα εισιτήρια εδώ.Πληροφορίες:Κυριακή 24 Σεπτεμβρίου, 11.30πμ – 7.00μμΜεταλλουργείο, Πειραιώς 127, ΑθήναΣτάση μετρό: ΚεραμικόςΤηλέφωνο: 210 3411009, 698 6008523

Υποδεχόμαστε το φθινόπωρο με πολλά και σημαντικά βιβλία για μικρούς και μεγάλους. Διαβάστε παρακάτω περισσότερες πληροφορίες για τους τίτλους που προγραμματίζουμε να εκδώσουμε έως τα τέλη του 2017. ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΕΖΟΓΡΑΦΙΑ Ισμήνη Καπάνταη: Αστική οικία στο ΧαλάνδριΗ πολυγραφότατη και πολυβραβευμένη συγγραφέας, Ισμήνη Καπάνταη, εγκαινιάζει τη συνεργασία της με τον Ίκαρο εκδίδοντας ένα ανατρεπτικό αστυνομικό μυθιστόρημα με τον τίτλο Αστική οικία στο Χαλάνδρι. Κυριάκος Μαργαρίτης: ΚρόνακαΜε το ομώνυμο έργο, ο Κυριάκος Μαργαρίτης επιχειρεί μια μυθιστορηματική ανασυγκρότηση του χρονικού ως τρόπου αφήγησης στον 21ο αιώνα.Όλες οι ιστορίες που αγάπησα ήταν ποτάμια, θα ήθελα, όμως, αυτήν που αποφάσισα να πω, να τη δείτε σαν θάλασσα: ποιος θα την εξαντλήσει; Οπωσδήποτε όχι εγώ. Tο έχω, όμως, καημό να τη φτάσω και να μπω στο ανεξάντλητο. Αναφέρομαι στο μυστήριο του Λόγου και πάω να το τελέσω στην αυλή μιας παιδικής ηλικίας. Εκεί παρατάσσω τα κάστρα μου, με στάχτες του Άουσβιτς, άμωμα δάκρυα του Τορίνο, χώμα της Πράσινης Γραμμής, στίχους της Σιβηρίας, προσκυνήματα αθωνικά και κάτι περιπάτους στις στοές της Αθήνας. Αν δεν κάνω λάθος, ο αφρός θα λέγεται Κρόνακα, τουτέστιν Χρονικό. Τα άλλα, πιθανώς η αιωνιότητα, ελπίζω να είναι ο βυθός μου.Η έκδοση πραγματοποιείται με την ευγενική χορηγία του Κέντρου Τεχνών Κίμωνος. ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΙΗΣΗΓιάννης Μεταξάς: Μετά όμως, μετά…H νέα του ποιητική συλλογή του Γιάννη Μεταξά με τρεις ζωγραφιές του Γιάννη Ψυχοπαίδη. Ο Γιάννης Μεταξάς, ομότιμος καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης, ιδρυτής τού Εργαστηρίου Πολιτικής Επικοινωνίας του Πανεπιστημίου Αθηνών και τακτικό μέλος της Ευρωπαϊκής Διακλαδικής Ακαδημίας των Επιστημών (Académie Européenne Interdisciplinaire des Sciences), έχει δημοσιεύσει πλήθος επιστημονικών βιβλίων και την ποιητική συλλογή Κατά καιρούς (Γαβριηλίδης, 2011). Γιώργος Κ. Ψάλτης: ΕσέναΟ Γιώργος Κ. Ψάλτης επανέρχεται με το νέο του ποιητικό βιβλίο με τίτλο Εσένα.Έχει εκδώσει τρεις ποιητικές συλλογές στον Ίκαρο: Επιστροφή στην ενιαία χώρα (2008), Μη σκάψετε παρακαλώ εδώ είναι θαμμένος ένας σκύλος (2011), και Παναγιές Ελένες (2014). Το θεατρικό του έργο Σπόροι παπαρούνας (Εκδόσεις Κουκούτσι, 2015) παρουσιάστηκε στο Αναλόγιο 2015 (Θέατρο Τέχνης). Συνεργάζεται με καλλιτέχνες στη δημιουργία έργων. Κείμενά του έχουν δημοσιευθεί σε λογοτεχνικά έντυπα και ιστοσελίδες. GRAPHIC NOVELΤάσος Ζαφειριάδης- Γιάννης Παλαβός- Θανάσης Πέτρου: Γρα-ΓρουΈνα ιδιαίτερο-ατμοσφαιρικό graphic novel, ειπωμένο σαν ένα αλληγορικό παραμύθι για τα βαθύτερά μας διλήμματα.Στο Βέρμιο, έξω από το χωριό Καστανιά, το εστιατόριο «Γρα-Γρου» ορίζει το πέρασμα από την Κεντρική στη Δυτική Μακεδονία. Πολλοί περνούν από κεί, λίγοι όμως προσέχουν, χαμένο στην ομίχλη, ένα τοξωτό γεφύρι στην άκρη του δρόμου. Κανένας δεν ξέρει πού οδηγεί. Όσοι το βλέπουν, έχουν τον λόγο τους. Ένα πρωί μια κοπέλα φτάνει στο «Γρα-Γρου» με σκοπό να περάσει το γεφύρι. Καθώς διστάζει να το διασχίσει, ενώ περιμένει στο εστιατόριο, γνωρίζεται με τους θαμώνες και ακούει τις αφηγήσεις τους. Οι μήνες περνούν. Στο μεταξύ ο νέος δρόμος που παρακάμπτει την Καστανιά ετοιμάζεται να ανοίξει. Η ηρωίδα πρέπει να πάρει την απόφασή της.Το graphic novel των Τάσου Ζαφειριάδη, Γιάννη Παλαβού και Θανάση Πέτρου ξετυλίγει μια ατμοσφαιρική ιστορία, όπου η παράδοση τέμνεται με το σήμερα και η ρεαλιστική αφήγηση υπονομεύεται από τις δοξασίες και τους θρύλους. Με φόντο το ομώνυμο εστιατόριο, σημείο αναφοράς για τη Βόρεια Ελλάδα επί μια ολόκληρη εποχή, το Γρα-Γρου φιλοτεχνεί μια γοητευτική πινακοθήκη χαρακτήρων λίγο πριν ο καθένας τους διαλέξει το «μεγάλο Ναι ή το μεγάλο το Όχι».Η έκδοση συνοδεύεται από πρωτότυπη μουσική που συνέθεσε ο Μιχάλης Σιγανίδης. ΔΟΚΙΜΙΟ/ΜΑΡΤΥΡΙΑΠανουργιάς Πανουργιάς: Ελεύθεροι ΈλληνεςΟ Στρατηγός Πανουργιάς (1917-2008) υπηρετούσε στο 2ο επιτελικό γραφείο του ΓΕΣ από το 1966 και ήταν παρών στο πραξικόπημα της 21ης Απριλίου του 1967. Εναντιώθηκε από την πρώτη στιγμή, συνελήφθη τον Ιούνιο του 1969, παρέμεινε σε απομόνωση και μετά εξορίστηκε. Υπήρξε μέλος της διοικούσης επιτροπής της οργάνωσης που έγινε γνωστή ως «Ελεύθεροι Έλληνες», με αρμοδιότητα τις πολιτικές επαφές.Στο βιβλίο αυτό, περιγράφει αναλυτικά τα γεγονότα όπως εκείνος τα βίωσε από τη θέση στην οποία βρισκόταν πριν και μετά την Χούντα. Η αφήγηση ξεκινά από το 1964, δίνεται έμφαση στους πρώτους μήνες του 1967, και φυσικά στο πραξικόπημα ενώ γίνεται και εκτενής περιγραφή του βασιλικού αντιπραξικοπήματος. Το βιβλίο κλείνει με ένα εκτενές κεφάλαιο για τους Ελεύθερους Έλληνες.Ο συγγραφέας έχει χρησιμοποιήσει εκτενή βιβλιογραφία, και φυσικά υλικό από το προσωπικό του αρχείο. Η έκδοση περιλαμβάνει κατάλογο των μελών των Ελευθέρων Ελλήνων, παράρτημα με ενδιαφέρον εικονογραφικό υλικό και σπάνια ντοκουμέντα, και εισαγωγή του ιστορικού Τάσου Σακελλαρόπουλου. Έφη Σαπουνά-Σακελλαράκη: Όταν μίλησε ο χρόνοςΗ ιστορία δύο ανθρώπων που συνέδεσαν τη ζωή τους με την επιστήμη τους και άφησαν το δικό τους αποτύπωμα στην Αρχαιολογία.H περιγραφή της επιστημονικής διαδρομής του Γιάννη και της Έφης Σακελλαράκη, που περιλαμβάνει ανασκαφές, συγγραφικό έργο και δημοσιεύσεις, ταξίδια για διεθνή συνέδρια, επιτυχίες και απογοητεύσεις, ζωντανεύει μια ολόκληρη εποχή, τα τεκταινόμενα στην πολιτιστική και κοινωνική ζωή της Ελλάδας στο δεύτερο μισό του 20ού αιώνα.Η συγγραφέας, μέσα από μια μυθιστορηματική αφήγηση, περιγράφει την κοινή τους πορεία και το πώς αισθάνθηκαν, έδρασαν και αντέδρασαν, με συγκεκριμένη λογική, αισθητική και ήθος, μέσα και έξω από τον αρχαιολογικό κόσμο.Η έκδοση πραγματοποιήθηκε με την ευγενική χορηγία της Alpha Bank.  ΞΕΝΗ ΠΕΖΟΓΡΑΦΙΑVicente Alfonso (Μεξικό): Τα λείψανα του Αγίου Λαυρεντίου (Huesos de San Lorenzo)Μετάφραση: Μαρία ΠαλαιολόγουΗ αλήθεια είναι μία· οι αναγνώσεις της, άπειρες.Έκπληκτος από τη σοβαρότητα των κατηγοριών εναντίον του ασθενή του Ρώμο Αγιάλα, ο ψυχολόγος Αλμπέρτο Αλμπόρες δέχεται να αποτελέσει μέρος μιας ομάδας που θα υπερασπιστεί την αθωότητα του νεαρού. Όσο περνά ο καιρός, η πραγματικότητα παρουσιάζει όλο και περισσότερα ανησυχητικά γεγονότα σχετικά με το παρελθόν του Ρώμο, και ο γιατρός Αλμπόρες καλείται να αποφασίσει αν οι μονόλογοί του είναι απλές φαντασιώσεις ή ομολογίες αποτρόπαιων εγκλημάτων...Πόσα ψέματα και αλήθειες υπάρχουν στις ιστορίες που ο Ρώμο αφηγείται στον ψυχολόγο του; Κάτω από ποιες συνθήκες πέθανε η μητέρα του Ρώμο και γιατί κάποιοι προσπαθούν να σβήσουν τα ίχνη της; Είναι δυνατό να δολοφονηθεί ένας άνθρωπος σ΄ ένα μπαρ χωρίς κανείς να είναι σε θέση να επιβεβαιώσει την ταυτότητα του δράστη; Ήταν ο Ρώμο ή μήπως ο δίδυμος αδερφός του, Ρωμύλο; Γιατί ο τάφος της μητέρας των διδύμων είναι άδειος;Οι έρευνες για την επίλυση αυτών των μυστηρίων θα ανασυνθέσουν την ιστορία της οικογένειας Αγιάλα και θα δείξουν ότι η κάθε πραγματικότητα μπορεί να έχει απεριόριστες ερμηνείες. Jean Echenoz (Γαλλία): Ειδική απεσταλμένη (Envoyée spéciale)Μετάφραση: Αχιλλέας ΚυριακίδηςΌλα ξεκινούν στο γραφείο πληροφοριών της Γαλλίας όπου ο γηραιός στρατηγός Μπουρζό ζητάει από τον έμπιστο συνεργάτη του, Πολ Ομπζά, να τον βοηθήσει να επιλέξει το άτομο που θα ηγηθεί της μυστικής αποστολής που προετοιμάζουν: ένα όμορφο θηλυκό, εύκολα χειραγωγήσιμο.Η Κονστάνς, μια ελκυστική, ανήσυχη γυναίκα που λιμνάζει σε έναν αποτυχημένο γάμο με έναν ξοφλημένο μουσικό της pop, μοιάζει η ιδανική επιλογή.Οι άνδρες του Ομπζά την απαγάγουν, τη μπλέκουν στα δίχτυα της γαλλικής γραφειοκρατίας και την εκπαιδεύουν για την ειδική αποστολή. Στόχος τους η αποσταθεροποίηση του καθεστώτος του Κιμ Γιονγκ-ουν στη Βόρεια Κορέα.Από τις όχθες του Σηκουάνα μέχρι την ακτή της Κίτρινης Θάλασσας, κατά μήκος του ποταμού Κρεζ, τίποτα δεν μπορεί να εμποδίσει την Κονστάνς να εκπληρώσει την αποστολή της.Απολαυστικά παράξενο και απρόβλεπτο, γεμάτο αναπάντεχες ανατροπές και συμπτώσεις, το μυθιστόρημα του Jean Echenoz Ειδική Απεσταλμένη είναι σύμφωνα με την L’Express «ένα πολύτιμο διαμάντι, μια απόλαυση για κάθε στιγμή, μια γιορτή της γαλλικής γλώσσας». Hannah Kent (Αυστραλία): Οι Καλοί (The Good People)Μετάφραση: Μαρία ΑγγελίδουΗ Hannah Kent μετά την μεγάλη επιτυχία που γνώρισε το λογοτεχνικό της ντεμπούτο, Έθιμα ταφής, επανέρχεται με το μυθιστόρημα Οι Καλοί.Κομητεία του Κέρι. Ιρλανδία, 1825. Συντετριμμένη από τον θάνατο του συζύγου της, Μάρτιν, η Νόρα βρίσκεται ολομόναχη να φροντίζει τον εγγονό της Μάικαλ, ένα παιδί ανήμπορο να περπατήσει και να μιλήσει. Πού είναι ο υγιής, ευτυχισμένος εγγονός της που γνώρισε όταν η κόρη της ήταν ακόμη ζωντανή;Η Μαίρη έρχεται να βοηθήσει τη Νόρα στο σπίτι, ενώ εξαπλώνονται σκοτεινές ιστορίες για ανεξήγητες ατυχίες, ασθένειες, και φήμες που θέλουν τον Μάικαλ να σπέρνει την κακοτυχία στην κοιλάδα.Αποφασισμένες να απαλλαγούν από το κακό και να βοηθήσουν τον Μάικαλ, η Νόρα και η Μαίρη επιστρατεύουν την βοήθεια της Νάνσης, μιας ηλικιωμένης περιπλανώμενης γυναίκας που κατέχει τη γνώση και τα μυστήρια της παλιάς μαγείας.Καθώς οι τρεις γυναίκες ελπίζουν να επαναφέρουν τον Μάικαλ, ο ιδιαίτερος κόσμος τους από έθιμα, πιστεύω και τελετουργίες τούς περικλείει όλο και πιο έντονα· θα οδηγηθούν σ’ ένα επικίνδυνο μονοπάτι και θα αναγκαστούν να αμφισβητήσουν όλα όσα γνωρίζουν.Τοποθετημένο σ’ έναν χαμένο κόσμο που υπακούει στους δικούς του κανόνες, Οι Καλοί της Hannah Kent είναι ένα εντυπωσιακό μυθιστόρημα για την απόλυτη πίστη και την γεμάτη από αφοσίωση αγάπη. George Saunders (Η.Π.Α.): Λήθη και Λίνκολν (Lincoln in the Bardo)Μετάφραση: Γιώργος – Ίκαρος ΜπαμπασάκηςΠώς ζούμε και πώς αγαπάμε, όταν ξέρουμε ότι όλα αυτά που μας νοιάζουν κάποια στιγμή θα πάψουν να υπάρχουν;Φεβρουάριος 1862. Ο Αμερικανικός Εμφύλιος μαίνεται, ενώ ο αγαπημένος εντεκάχρονος γιος του προέδρου Λίνκολν βρίσκεται βαριά άρρωστος και, παρά τις προβλέψεις για ανάρρωση, τελικά πεθαίνει. Στις 22 Φεβρουαρίου του 1862, δύο μέρες μετά τον θάνατό του, ο Γουίλι Λίνκολν κηδεύτηκε σε μαρμάρινη κρύπτη στο κοιμητήριο της Τζόρτζταουν.Εκείνο το βράδυ, ο Αβραάμ Λίνκολν φθάνει μόνος στο νεκροταφείο, θέλοντας να περάσει χρόνο με το άψυχο σώμα του γιου του. Κατά τη διάρκεια της νύχτας, τα φαντάσματα αυτών που έφυγαν πρόσφατα από τη ζωή και αυτών που έχουν πεθάνει, από καιρό, συνυπάρχουν· μια μνημειώδης μάχη πραγματοποιείται για την ψυχή του μικρού Γουίλι.Με έναυσμα αυτό το ιστορικό γεγονός, o George Saunders, αφηγείται μια αξέχαστη καλειδοσκοπική ιστορία για την οικογενειακή αγάπη, την απώλεια, αλλά και τις δυνάμεις του καλού και του κακού. Marina Tsvietáieva (Ρωσία): Ο δικός μου Πούσκιν (Мой Пушкин)Μετάφραση: Φώτος ΛαμπρινόςΣτο βιβλίο της δημοφιλούς ρωσίδας ποιήτριας Μαρίνα Τσβετάγεβα (1892-1941), Ο δικός μου Πούσκιν, η συγγραφέας αναμιγνύει με εξαιρετικό ενδιαφέρον την αφήγηση, την αυτοβιογραφία, και την ποιητική πρόζα, σε μια ιδιαίτερη αναζήτηση για την ανακάλυψη της λογοτεχνίας και την ικανότητά της να μεταμορφώνει την πραγματικότητα.Η Μαρίνα Τσβετάγεβα σκιαγραφεί τον Πούσκιν της παιδικής της ηλικίας, τις κρυφές αναγνώσεις της, τη διαδρομή αλλά και τη συνάντηση με τον κορυφαίο ποιητή. Juan Gabriel Vasquez (Κολομβία): Η μορφή των λειψάνων (La forma de las ruinas)Μετάφραση: Αχιλλέας Κυριακίδης«Οι θεωρίες συνωμοσίας είναι σαν τα αναρριχώμενα φυτά, Βάσκες: πιάνονται από οτιδήποτε για ν’ ανέβουν, και συνεχίζουν ν’ ανεβαίνουν μέχρι να τους πάρεις αυτό που τα στηρίζει.»Το 2014, ο Κάρλος Καρβάγιο συλλαμβάνεται σ’ ένα μουσείο της Μπογκοτά για την κλοπή του υφασμάτινου κοστουμιού του Χόρχε Ελιέσερ Γκαϊτάν, του φιλελεύθερου πολιτικού ηγέτη που δολοφονήθηκε το 1948.Ο Καρβάγιο, ανήσυχος για τα μυστήρια του παρελθόντος που τον στοιχειώνουν, αναζητά διαρκώς τα σημάδια που θα δώσουν νόημα στις αναζητήσεις του. Κανείς όμως, ούτε οι πιο στενοί του φίλοι δεν υποπτεύονται τους βαθύτερους λόγους της εμμονής του.Τι συνδέει τις δολοφονίες του Τζον Φ. Κένεντι και του Χόρχε Ελιέσερ Γκαϊτάν, ο θάνατος του οποίου καθόρισε την ιστορία της Κολομβίας; Πώς μπορεί ένα έγκλημα που έλαβε χώρα το 1914, αυτό του αρχηγού του φιλελεύθερου κόμματος Ραφαέλ Ουρίμπε Ουρίμπε, να σημαδέψει τη ζωή ενός ανθρώπου στον 21ο αιώνα;Για τον Καρβάγιο όλα συσχετίζονται, και δεν υπάρχουν συμπτώσεις. O Χουάν Γκαμπριέλ Βάσκες, ο συγγραφέας-αφηγητής του μυθιστορήματος, κατέχει ένα ιδιόμορφο προνόμιο: έχει στα χέρια του τα λείψανα των δύο κολομβιανών πολιτικών, και αποφασίζει να διεισδύσει στα μυστικά των πιο σκοτεινών στιγμών από το παρελθόν της Κολομβίας.Ένα συναρπαστικό μυθιστόρημα, και μια ιδιαίτερη ιστορική αναζήτηση για τις σχέσεις που δημιουργούμε σ’ έναν κόσμο γεμάτο από πληγές και συνωμοσίες της εξουσίας. Alejandro Zambra (Χιλή): Τεστ Δεξιοτήτων (Facsímil)Μετάφραση: Αχιλλέας ΚυριακίδηςΑν πούμε ότι το Τεστ Δεξιοτήτων αποτελεί ένα μυθιστόρημα, θα ήταν το ίδιο παρακινδυνευμένο με το να πούμε ότι δεν είναι. Ίσως είναι καλύτερα να αναφέρουμε απλώς, ότι είναι ένα βιβλίο του Alejandro Zambra, γιατί το ύφος και τα θέματα που τον μετέτρεψαν σε μια ουσιαστική φωνή της λατινοαμερικάνικης λογοτεχνίας, ξεδιπλώνονται εδώ με τρόπο ουσιαστικό και έντονο.Με αφορμή τη δομή της λεκτικής δοκιμασίας που εφαρμόστηκε στη Χιλή από το 1967 μέχρι το 2002 στους αιτούντες των πανεπιστημίων, ο συγγραφέας δημιουργεί ένα απροσδόκητο έργο στο οποίο οι ιστορίες συνυπάρχουν με λογοτεχνικά αποσπάσματα και γλωσσικές ασκήσεις που αποτελούν περισσότερο ηθικά προβλήματα: η ανάγκη να πούμε ψέματα για να επιβεβαιωθούμε στους άλλους· η επιθυμία να δημιουργήσουμε δεσμούς, παρά τη δυσπιστία στην αγάπη και στην οικογένεια· η δυσκολία μετακίνησης σ΄ ένα ναρκοπέδιο γεμάτο από μυστικά· η απέλπιδα πεποίθηση ότι αντί να μάθουμε να σκεφτόμαστε, εκπαιδευτήκαμε να υπακούμε και να επαναλαμβάνουμε. NON FICTIONErik Larson (Η.Π.Α.) Βουβό κύμα (Dead wake)Μετάφραση: Κατερίνα ΣχινάΗ συναρπαστική ιστορία του ναυαγίου του Lusitania.Την 1η Μαΐου 1915, με τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο να διανύει ήδη τον δέκατο μήνα του, το Lusitania, ένα πολυτελές υπερωκεάνιο απέπλευσε από τη Νέα Υόρκη με προορισμό το Λίβερπουλ, μεταφέροντας ένα μεγάλο αριθμό επιβατών μεταξύ των οποίων πολλά παιδιά και βρέφη. Παρά το γεγονός ότι η Γερμανία είχε ανακηρύξει τις θάλασσες γύρω από τη Βρετανία ως εμπόλεμη ζώνη, οι επιβάτες του υπερωκεανίου δεν πίστευαν ότι διέτρεχαν κάποιο κίνδυνο, καθώς εδώ και έναν αιώνα τα πολιτικά πλοία είχαν κρατηθεί ασφαλή από οποιαδήποτε επίθεση. Για μήνες, τα γερμανικά υποβρύχια έσπερναν τον τρόμο στον Βόρειο Ατλαντικό, αλλά το Lusitania ήταν ένα από τα σπουδαιότερα και ταχύτερα υπερατλαντικά πλοία της εποχής, γνωστό και ως «Λαγωνικό των Θαλασσών». Η Γερμανία, ήταν αποφασισμένη να αλλάξει τους κανόνες του παιχνιδιού και ο Walther Schwieger, καπετάνιος του υποβρυχίου U-20, ήταν έτοιμος να ανταποκριθεί σε αυτό.Ο Erik Larson στο Βουβό κύμα με τρόπο συναρπαστικό για τον αναγνώστη, εξετάζει τη βύθιση του Lusitania από το U-20 και τα γεγονότα γύρω από το ναυάγιο, και φέρνοντας στο προσκήνιο τις ζωές μιας πλειάδας επιβλητικών χαρακτήρων, ζωγραφίζει ένα μεγάλο πορτρέτο της Αμερικής κατά την προοδευτική περίοδο. ΠΑΙΔΙΚΑ ΒΙΒΛΙΑDrew Daywalt & Oliver Jeffers: Η μέρα που τα κραγιόνια τα παράτησαν(The Day the Crayons Quit)Μετάφραση: Φίλιππος ΜανδηλαράςΤο μόνο που ήθελε ο καημένος ο Ντάνκαν, ήταν να ζωγραφίζει. Όταν όμως άνοιξε την κασετίνα του, βρήκε ένα σωρό γράμματα που όλα τους έλεγαν το ίδιο: τα παρατάμε! Το Μπεζ είχε κουραστεί να είναι η σκιά του Καφέ. Το Μπλε χρειαζόταν ένα διάλειμμα μετά από τόση δουλειά ενώ το Ροζ ζητούσε απλώς να χρησιμοποιηθεί. Το Πράσινο δεν είχε παράπονα αλλά ζητούσε να φιλιώσουν το Κίτρινο με το Πορτοκαλί.Τι μπορούσε να κάνει ο Ντάνκαν; Ο πρωτοεμφανιζόμενος Drew Daywalt και ο αγαπημένος εικονογράφος Oliver Jeffers δημιουργούν μια ολοζώντανη και ευφάνταστη ιστορία που θα κάνει τα παιδιά να ξεκαρδιστούν στα γέλια και να δουν με διαφορετικό μάτι τα κραγιόνια τους… Αλεξία Βερνίκου: Μέχρι τον ουρανό και πίσωΕικονογράφηση: Σοφία Τουλιάτου«Μέχρι τον ουρανό και πίσω». Τόσο αγαπούσε η Έλλη τη γιαγιά της, «και τρεις κωλοτούμπες» γιατί της είχε μεγάλη αδυναμία. Μαζί, περνούσαν πάντοτε καταπληκτικά!Η παντοτινή αγάπη δεν χάνεται ό,τι και να γίνει. Την συντηρούν και την ενδυναμώνουν οι ωραιότερες αναμνήσεις.Μια τρυφερή, συγκινητική ιστορία για το πως οι αγαπημένοι μας παραμένουν στην καρδιά μας σαν τον πολυτιμότερο θησαυρό.Η Αλεξία Βερνίκου, M.A. Ψυχολόγος-Οικογενειακή Ψυχοθεραπεύτρια, και η πολυβραβευμένη εικονογράφος Σοφία Τουλιάτου, δημιούργησαν ένα εξαιρετικά τρυφερό παραμύθι για την αγάπη και την απώλεια που δεν θα αφήσει ασυγκίνητο κανέναν. Σειρά: ΚαράβιαΜαρία Αγγελίδου- Αντώνης ΠαπαθεοδούλουΕικονογράφηση: Χρήστος Κούρτογλου Οι δημιουργοί της σειράς βιβλίων «Καράβια», επανέρχονται με δύο νέους τίτλους:Καράβια που έπαιξαν με τη φωτιά Καράβια που ταξίδεψαν την περιέργειαΚαράβια πραγματικά και φανταστικά, της μυθολογίας και της λογοτεχνίας, της αρχαίας αλλά και πρόσφατης ιστορίας, μας καλούν να σαλπάρουμε μαζί τους σε ένα ταξίδι στο χώρο και το χρόνο, σε ένα ταξίδι όπου όλα μπορούν να ειπωθούν ως ιστορία ναυτική.Τα δύο πρώτα βιβλία της σειράς έχουν διακριθεί από τον Κύκλο του Ελληνικού παιδικού βιβλίου, κι έχουν ενταχθεί στη διεθνή λίστα White Ravens. Ιουλίτα Ηλιοπούλου-Γιώργος ΚουρουπόςΕικονογράφηση: Γιάννης ΚόττηςΜα πότε θα φθάσει αυτός ο Μάγος; ή Κάθε εμπόδιο για καλό (Μουσικό παραμύθι για τα Χριστούγεννα)Η ποιήτρια Ιουλίτα Ηλιοπούλου έγραψε και αφηγείται ένα ιδιαίτερο χριστουγεννιάτικο παραμύθι, μία νέα, ανατρεπτική εκδοχή της ιστορίας των Μάγων.Η πρωτότυπη μουσική και τα τραγούδια του Γιώργου Κουρουπού παρακολουθούν τις αστείες, αλλά και παράξενες περιπέτειες του τέταρτου Μάγου, του Μάγου Αβασάλ, που όλο κάτι του τύχαινε, όλο κάποιον συναντούσε κι όλο καθυστερούσε να φτάσει στη φάτνη κοντά στον νιογέννητο Χριστό.Η εικονογράφηση του βιβλίου έγινε από τον ζωγράφο Γιάννη Κόττη.Στην έκδοση περιλαμβάνεται και ένα CD με ηχογραφημένο το μουσικό παραμύθι.

Ο Tobias Wolff, μεγάλος μάστορας της μικρής φόρμας, έδωσε μια πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη στην εφημερίδα Το Βήμα και στον Γρηγόρη Μπέκο με αφορμή την έκδοση του βιβλίου Η χαρά του πολεμιστή και άλλα διηγήματα (μετάφραση: Τάσος Αναστασίου & Γιάννης Παλαβός).Ο αμερικανός συγγραφέας μιλάει για την τέχνη της διηγηματογραφίας, εξηγεί γιατί η λογοτεχνία είναι συνυφασμένη με τις προβληματικές καταστάσεις, αναφέρεται στα ομηρικά έπη και αισθάνεται ντροπή για τον νέο πρόεδρο των ΗΠΑ.Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε την Κυριακή 6 Αυγούστου και μπορείτε να τη διαβάσετε παρακάτω: Στο πρώτο του ηλεκτρονικό μήνυμα - το απαντητικό - μας έγραψε: «Ασφαλώς και θα κάνουμε τη συνέντευξη! Εχουμε, βέβαια, λίγη δουλίτσα τούτες τις ημέρες: ο δεύτερος γιος μου παντρεύεται εδώ στο σπίτι μας, αυτό το Σάββατο. Αλλά νομίζω ότι οι ερωτήσεις σας θα είναι ένα ευχάριστο διάλειμμα για μένα». Στο δεύτερο ηλεκτρονικό του μήνυμα - ας το πούμε απολογητικό - μερικά εικοσιτετράωρα αργότερα, μας έγραψε: «Να με συγχωρείτε! Επρεπε, αμέσως μετά τον γάμο, να ταξιδέψω με την οικογένειά μου στο Μεξικό, με αποτέλεσμα να εξαφανιστεί και ο χρόνος και η συγκέντρωσή μου». Ηταν όμως για καλό και άξιζε τον κόπο. Γιατί ο συγκεκριμένος συγγραφέας, εκτός από αυθεντικός γραφιάς, είναι και ένας ευγενικός άνθρωπος. Και υπήρξε όχι μόνο συνεπής αλλά και φιλικός στη συνομιλία του με «Το Βήμα». Ο 72χρονος Τομπάιας Γουλφ δεν είναι άγνωστος στο ελληνικό αναγνωστικό κοινό. Το 2008 κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Πόλις το ημιαυτοβιογραφικό μυθιστόρημά του Το παλιό σχολείο - αλησμόνητο εκείνο το πορτρέτο του ποιητή Ρόμπερτ Φροστ μεταξύ των άλλων! - και έναν χρόνο αργότερα η υπέροχη νουβέλα Ο κλέφτης του στρατοπέδου με την οποία ο ίδιος είχε αποσπάσει, το 1985, το σημαντικό βραβείο Pen/Faulkner. Ωστόσο η κυκλοφορία από τις εκδόσεις Ικαρος της εξαίρετης συλλογής του H χαρά του πολεμιστή και άλλα διηγήματα ήλθε ως ένα απαραίτητο συμπλήρωμα. Επειδή ακριβώς ο Τομπάιας Γουλφ, καθηγητής σήμερα στο Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ, θεωρείται ένας από τους κορυφαίους διηγηματογράφους των ΗΠΑ, είναι ένας δωρικός μάστορας της μικρής φόρμας, η οποία αποδεικνύεται larger than life όταν την υπηρετούν τα κατάλληλα χέρια. Η πρόσφατη ελληνική έκδοση είναι μια ισορροπημένη ανθολογία δέκα διηγημάτων του η οποία περιλαμβάνει ιστορίες από την πρώτη του συλλογή Στον κήπο των Βορειοαμερικανών μαρτύρων (1981) μέχρι ένα κείμενο που δημοσιεύτηκε πριν από μερικά χρόνια στο περιοδικό The New Yorker. Διηγήματα όπως οι «Κυνηγοί στο χιόνι», το «Ενα επεισόδιο από τη ζωή του καθηγητή Μπρουκ», «Ο ψεύτης» αλλά και η μεταγενέστερη «Σφαίρα στο κεφάλι» - τι κείμενο αλήθεια, σε μία και μόνη πυκνή παράγραφο βλέπουμε τι συμβαίνει στον νου ενός ανθρώπου όταν μια σφαίρα διαπερνά πρακτικά τον εγκέφαλό του! - δεν είναι μονάχα τεχνικά άψογα αλλά δημιουργούν και ένα αφηγηματικό βάθος που θα ζήλευαν ακόμα και ογκώδη μυθιστορήματα. Αν όμως σκεφτούμε την περίπτωση του Τομπάιας Γουλφ με όρους πεζογραφικής αντιπροσωπευτικότητας στην εγχώρια βιβλιογραφία, διαπιστώνουμε ότι υπάρχουν εκκρεμότητες που αξίζει να διευθετηθούν, τα δύο αυτοβιογραφικά του έργα: το This Boy's Life (1989) όπου ο ίδιος περιγράφει την περιπετειώδη ενηλικίωση του «Τόμπι» - το βιβλίο αυτό μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο από τον Μάικλ Κέιτον-Τζόουνς με πρωταγωνιστές τον Ρόμπερτ ντε Νίρο, τον Λεονάρντο ντι Κάπριο και την Ελεν Μπίρκιν - και το In Pharaoh's Army: Memories of the Lost War (1994) όπου ο συγγραφέας καταγράφει συγκλονιστικά τη συμμετοχή του στον τραυματικό για τις ΗΠΑ πόλεμο του Βιετνάμ.  Κύριε Γουλφ, επειδή είστε μάλλον ολιγογράφος, αξίζει να σας ρωτήσω: γράφετε κάτι αυτή την περίοδο;«Πράγματι, τούτη την περίοδο γράφω ένα καινούργιο βιβλίο, ένα μυθιστόρημα. Το δουλεύω εδώ και μερικά χρόνια και ευελπιστώ να το ολοκληρώσω μέσα στη χρονιά, ως τα Χριστούγεννα - αλλά για τους συγγραφείς, οι προθεσμίες (όπως είχε πει και ο Λένιν για τις υποσχέσεις εν γένει) είναι σαν τις πίτες, οι κρούστες τους είναι φτιαγμένες για να σπάνε». Γνωρίζω ότι δεν σας αρέσει που σας έχουν κατατάξει στο λογοτεχνικό ρεύμα του «βρώμικου ρεαλισμού». Ομως τι νομίζετε ότι εννοούν, ειδικά με τη λέξη «βρώμικος»;«Ειλικρινά, δεν ξέρω. Ανέκαθεν ο ρεαλισμός ως λογοτεχνικός τρόπος - για να μην πούμε εξ ορισμού σχεδόν - ασχολιόταν με τις πλέον δύσκολες, άγριες και σκοτεινές όψεις της ανθρώπινης φύσης και εμπειρίας. Οι σύγχρονοι συγγραφείς που κατηγοριοποιήθηκαν έτσι, που τους έβαλαν - μας έβαλαν - αυτήν τη μυστηριώδη ταμπέλα, ότι ανήκουμε σε ένα τέτοιο ρεύμα, δεν έκαναν - και δεν κάνουμε - κάτι πιο εντυπωσιακά "βρώμικο" σε σχέση με τους προκατόχους μας. Τι να πω, φαίνεται ότι χρησιμοποιείται ακόμα επειδή είναι απλώς πιασάρικο». Μπορούμε να διακρίνουμε τις προσωπικές εμπειρίες στη μυθοπλασία σας, αλλά και τα σταθερά μοτίβα στο έργο σας. Αναρωτιέμαι όμως για τα δύο memoirs, τα αυτοβιογραφικά κείμενα: τα γράψατε επειδή πιστεύετε ότι είναι ξεχωριστές εμπειρίες ή επειδή θεωρείτε ότι καλύπτουν ευρύτερα ένα σημαντικό κομμάτι της αμερικανικής εμπειρίας στον 20ό αιώνα;«Το σχήμα, η ίδια η μορφή της εμπειρίας μου - ο τρόπος με τον οποίο διαμορφώθηκε η ζωή μου και έτσι όπως περιγράφεται σε αυτά τα δύο αυτοβιογραφικά αφηγήματα - πάντοτε μού φαινόταν από μόνη της μυθιστορηματική, ότι δεν χρειαζόταν καθόλου τις επινοήσεις της μυθοπλασίας, ότι δεν είχε ανάγκη ούτε την ανακατασκευή της πραγματικότητας, ούτε τον οποιονδήποτε καλλωπισμό. Και σκέφτηκα, όντως, πως θα είχε αξία να τα εκφράσω και να τα αποτυπώσω όλα αυτά, να περιγράψω τα γεγονότα που συνθέτουν την ενηλικίωση ενός νεαρού Αμερικανού και, εν συνεχεία, να παρακολουθήσω τον ίδιο άνθρωπο στο μέτωπο ενός πολέμου. Αλλα έργα μου - και αυτά που υπονοείτε -, μολονότι επίσης βασίζονται σε ορισμένες προσωπικές μου εμπειρίες, απαίτησαν από εμένα, τον συγγραφέα, να τα αντιμετωπίσω περισσότερο με τη φαντασία μου. Και αυτό, οφείλω να σας πω, είναι ένα ένστικτο που αναπτύσσει κάποιος όταν γράφει». Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν μεγάλη παράδοση στο διήγημα, από τον 19ο αιώνα ακόμα. Πού να οφείλεται άραγε αυτό περισσότερο; Στους ίδιους τους συγγραφείς ή στους αναγνώστες;«Στην πραγματικότητα, είναι πολύ λίγοι οι Αμερικανοί που διαβάζουν διηγήματα. Ακόμα και σήμερα, τα πιο δημοφιλή αναγνώσματα εδώ είναι αυτά τα πολυσέλιδα "τούβλα", τα πολύ συναισθηματικά και εξόχως κακογραμμένα βιβλία που επιπλέον έχουν και επιτηδευμένους, στομφώδεις τίτλους, τα λεγόμενα και βιβλία "blockbuster". Πού και πού ξεμυτίζει κάτι καλό, ξεχωρίζει κάποιο λογοτεχνικό έργο της προκοπής αλλά συνήθως είναι ένα μυθιστόρημα. Τα διηγήματα - όπως και η ποίηση - είναι ελκυστικά μόνο στα μειοψηφικά γούστα». Κάτι που ισχύει παντού, νομίζω…«Ναι, και είναι κρίμα γιατί το διήγημα είναι πολύ συναρπαστικό ως είδος και ανταμείβει πολλαπλώς τον αναγνώστη. Το διήγημα είναι μια υψηλή, ευγενής φόρμα. Εκτός αυτού είναι και μια φόρμα πολυποίκιλη, υπάρχουν τόσα διαφορετικά είδη διηγήματος - από τον Ιταλο Καλβίνο ως τον Ρέιμοντ Κάρβερ, από τον Ερνεστ Χέμινγουεϊ ως τον Χόρχε Λουίς Μπόρχες και την Αλις Μονρό - που μόνο ένας αδαής θα έθετε προαπαιτούμενα και κανόνες ως προς τη συγγραφή τους. Πάντως το καλύτερο που μπορεί να πει κανείς για τα διηγήματα είναι ότι πρέπει να είναι ενδιαφέροντα, και να κλωθογυρίζουν στο μυαλό του αναγνώστη για αρκετό καιρό αφότου έχει κλείσει ένα βιβλίο». Στο διήγημά σας «Ο ψεύτης» διαβάζουμε ότι «σολιψιστής είναι κάποιος που πιστεύει ότι αυτός δημιουργεί τα πάντα γύρω του». Ενας καλός συγγραφέας είναι σολιψιστής;«Κάθε άλλο, ένας καλός συγγραφέας είναι το αντίθετο του σολιψιστή, το βλέμμα του είναι αταλάντευτα στραμμένο προς έναν κόσμο ο οποίος είναι αδιάκοπα γοητευτικός και σαγηνευτικός από την ίδια του τη σύσταση, και ο καλός συγγραφέας τιμά με το έργο του την πολυπλοκότητα αλλά και το σκληρό υπόστρωμα που υπάρχει στην πραγματικότητα αυτού του κόσμου. Επιπροσθέτως, ο καλός συγγραφέας είναι το αντίθετο του ψεύτη. Είναι αυτός που αναζητεί την αλήθεια, αυτός που καταλαβαίνει ότι πρέπει να διευρύνουμε και να χρησιμοποιούμε τη φαντασία μας ώστε να διακρίνουμε και να αντικρίζουμε την αλήθεια, όσο μας επιτρέπεται». Στο ίδιο διήγημα, ο δόκτωρ Μέρφι λέει κάτι παράξενο, πως «ίσως τα δυσάρεστα πράγματα να είναι πιο ενδιαφέροντα». Και το ερώτημα είναι: μπορεί να υπάρξει λογοτεχνία χωρίς προβληματικές καταστάσεις;«Είναι πολύ δύσκολο να φανταστούμε τη λογοτεχνία χωρίς προβληματικές καταστάσεις. Τα προβλήματα είναι που κάνουν τη λογοτεχνία να συμβαίνει, επειδή ακριβώς αναγκάζουν τους ανθρώπους να κάνουν τις επιλογές τους, είτε για το καλό είτε για το κακό. Με αυτόν τον τρόπο, σε κάθε περίπτωση, οι άνθρωποι αποκαλύπτουν τον εαυτό τους ή γίνονται ο εαυτός τους. Τα προβλήματα είναι οι ιστορίες. Φανταστείτε λίγο μια "Ιλιάδα" όπου ο Αγαμέμνονας πλέει με μεγάλη άνεση και φθάνει γρήγορα στην Τροία - στο Ιλιον εν πάση περιπτώσει -, τα τείχη της πόλης πέφτουν σαν τραπουλόχαρτα, γίνεται αμέσως μια υπέροχη ειρήνη με τον Πρίαμο, ο Εκτορας και ο Αχιλλέας γίνονται τα καλύτερα φιλαράκια, και ο Μενέλαος απλώς μπατσίζει χαϊδευτικά τον Πάρι και επιστρέφει με την ωραία Ελένη στο σπίτι τους, όπου, κατόπιν, έζησαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα. Τι βαρετό! Πού είναι η στιγμή που, λίγο πριν από τη μονομαχία με τον Αχιλλέα, το ανήλικο παιδί του Εκτορα τρομάζει με την περικεφαλαία του πατέρα του, πού είναι ο Πάτροκλος που σκοτώνεται από τον Εκτορα έχοντας φορέσει τα άρματα του Αχιλλέα, πού είναι ο Πρίαμος που ικετεύει για το ατιμασμένο σώμα του νεκρού του γιου, πού είναι ο Δούρειος Ιππος, πού είναι η πόλη ζωσμένη στις φλόγες; Μα πόσο αγαπάμε αυτές τις τραγωδίες εν τέλει - αυτά τα προβλήματα!». Στο διήγημα «Αγρυπνος» ο Ρίτσαρντ διαβάζει την «Οδύσσεια» και βαριέται. Συνέβη και σε σας;«Οχι! Μου αρέσει πολύ η "Οδύσσεια" αλλά η "Ιλιάδα" είναι ίσως το λογοτεχνικό κείμενο που αγαπώ περισσότερο απ' όλα τα είδη του λόγου, απ' όλες τις εποχές, διαχρονικά. Μια φορά έκανα τη διαδρομή με το αυτοκίνητο από την Αθήνα στις Μυκήνες, μέσα σ' έναν απίστευτο καύσωνα, μόνο και μόνο για να δείξω στην κόρη μου, η οποία είχε παθιαστεί επίσης με την "Ιλιάδα", την περίφημη Πύλη των Λεόντων. Η ίδια θεωρεί πως η φωτογραφία που την τράβηξα τη στιγμή που στεκόταν κοντά στην Πύλη είναι από τα πολυτιμότερα δώρα που της έχω κάνει ποτέ, και είναι περήφανη γι' αυτή. Αγαπώ πάρα πολύ το αρχαίο ελληνικό δράμα, το δίδασκα μάλιστα στο πανεπιστήμιο, κυρίως την τριλογία της "Ορέστειας" του Αισχύλου. Και για να έρθουμε λίγο στους σύγχρονους: ο Ελύτης, ο Καβάφης, ο Καζαντζάκης, ο Γιώργος Σεφέρης και ο Γιάννης Ρίτσος είναι μερικοί από τους έλληνες λογοτέχνες που βρήκαν πιο πρόσφατα από μια θέση στη βιβλιοθήκη μου». Σε αυτήν τη φάση της ζωής σας επιστρέφετε σε κάποιους συγγραφείς, τους ξαναδιαβάζετε;«Παλαιότερα επέστρεφα όλο και πιο πολύ σε συγκεκριμένους συγγραφείς - στον Ντίκενς, στον Μέλβιλ, στον Χέμινγουεϊ, στην Κάθριν Αν Πόρτερ, την οποία προσωπικά θεωρώ μια εξέχουσα περίπτωση στην αμερικανική λογοτεχνία. Ομως τα τελευταία χρόνια διαβάζω πιο πολύ βιβλία Ιστορίας, δεν επανέρχομαι στα λογοτεχνικά κείμενα, αντιθέτως, ψάχνω να βρω μια άλλη εκδοχή των πραγμάτων για την ίδια ιστορική περίοδο που με ενδιαφέρει, προσπαθώ να δω πώς ένας άλλος ιστορικός ερμηνεύει το ίδιο πλέγμα γεγονότων».  Η τεχνολογία, η λεγόμενη ψηφιακή εποχή, μπορεί να επηρεάσει ουσιαστικά τη λογοτεχνία, τον τρόπο που γράφουμε και διαβάζουμε;«Λέω να μην απαντήσω σε αυτό, δεν έχω ιδέα από αυτό που λέμε ψηφιακή εποχή, δηλώνω άσχετος». Το 2015 λάβατε το Εθνικό Μετάλλιο Τεχνών από τον τότε πρόεδρο Μπαράκ Ομπάμα. Πώς ήταν;«Ηταν μια υπέροχη ημέρα για εμένα και τη σύζυγό μου αλλά και για τους φίλους που μας συνόδευσαν στην τελετή, επειδή τρέφαμε ήδη μεγάλο θαυμασμό τόσο για τον πρόεδρο Ομπάμα όσο και για τη σύζυγό του Μισέλ. Στο τέλος εκείνης της ημέρας, θυμάμαι, ότι είχαμε κατακλυστεί από μια γλυκύτητα, μια τρυφερότητα». Οι συμπατριώτες σας ενδιαφέρονται για τις απόψεις των συγγραφέων; Εχει κάποια επίδραση ο δημόσιος λόγος που αρθρώνουν οι λογοτέχνες στις ΗΠΑ;«Το ελπίζω! Γιατί η λογοτεχνία μάς επιτρέπει να μπούμε σε άλλες ζωές από τις δικές μας, να εισχωρήσουμε σε άλλες ψυχές. Οταν καταφέρνουμε να φανταστούμε τον εαυτό μας ως έναν άλλον, γινόμαστε πιο επιφυλακτικοί στο να κατακρίνουμε και να καταδικάζουμε τους άλλους. Γιατί βλέπουμε σε αυτούς την αντανάκλαση της δική μας ανθρώπινης υπόστασης, και αυτό βαθαίνει την αντίληψη που έχουμε για την ίδια την ανθρωπότητα εν γένει, τη βλέπουμε σαν μια κοινότητα περισσότερο παρά σαν έναν πόλεμο όλων εναντίον όλων». Σκέφτομαι τώρα ότι πολλοί από τους ήρωές σας - καθημερινοί άνθρωποι που δοκιμάζουν τα όριά τους - θα μπορούσαν να έχουν ψηφίσει τον Ντόναλντ Τραμπ, εάν ήταν αληθινοί. Αυτό δεν σημαίνει ότι θα ήταν αναγκαστικά όλοι τους κακοί άνθρωποι. Θα το έκαναν όμως... Γιατί;«Η εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ συνιστά μια καταστροφή για τη χώρα μας. Ακόμα προσπαθώ να το χωνέψω και να το αποδεχθώ. Πραγματικά δεν μπορώ να καταλάβω τι είναι αυτό που θα μπορούσε να ωθήσει κάποιον να ψηφίσει έναν αποδεδειγμένα μισαλλόδοξο τύπο, έναν άνδρα που - κατά δική του ομολογία - κακομεταχειρίζεται τις γυναίκες, κάποιον που κοροϊδεύει τον κόσμο με το "πανεπιστήμιό" του, έναν κοινό κλέφτη όχι μόνο του εργατικού μόχθου των υπαλλήλων του αλλά και αντικειμένων που τους ανήκαν, έναν παθολογικό ψεύτη, έναν λάτρη των πλέον αιμοσταγών τυράννων, έναν αδαή που πιστεύει ότι η κλιματική αλλαγή είναι μια υποκινούμενη εξαπάτηση από την Κίνα, και τόσα άλλα... Ολα αυτά όμως ήταν γνωστά την ημέρα των εκλογών. Θέλω να πω, αυτός είναι ο Ντόναλντ Τραμπ. Και είναι συνεπής με αυτό που είναι - αυτό το αναγνωρίζω, είναι ανέντιμος και αηδιαστικός με συνέπεια. Εχει καταφέρει να εκτραχύνει απολύτως την καθημερινότητά μας στις Ηνωμένες Πολιτείες και μας έχει μετατρέψει στον περίγελο του υπόλοιπου πλανήτη. Νιώθω βαθύτατα αμήχανος και ντροπιασμένος για αυτό».

Δύο μυθιστορήματα που αναμένονται να κυκλοφορήσουν από τον Ίκαρο μέσα στους επόμενους μήνες, βρίσκονται στη μακρά λίστα του The Man Booker Prize 2017, που μόλις ανακοινώθηκε.Το Λήθη και Λίνκολν (Lincoln in the Bardo), το πρώτο μυθιστόρημα του George Saunders (μετάφραση: Γιώργος-Ίκαρος Μπαμπασάκης) θα κυκλοφορήσει τον ερχόμενο Σεπτέμβριο, ενώ το Days Without End του Ιρλανδού Sebastian Barry, τα βιβλία του οποίου έχουν διακριθεί και στο παρελθόν από την επιτροπή του βραβείου Booker, θα κυκλοφορήσει την άνοιξη του 2018 σε μετάφραση της Μαρίας Αγγελίδου.Η ανακοίνωση της βραχείας λίστας θα γίνει στις 13 Σεπτεμβρίου. Δείτε ολόκληρη τη λίστα με τις υποψηφιότητες εδώ.