Νέα

Το Σάββατο 14 Μαρτίου στις 12:00, οι εκδόσεις  Ίκαρος και το βιβλιοπωλείο Boobooki σας προσκαλούν στη διαδραστική παρουσίαση του νέου βιβλίου του Φίλιππου Μανδηλαρά σε εικονογράφηση του Βασίλη Κουτσογιάννη, Υπέροχη μπανιέρα μου!Ελάτε να ανακαλύψουμε παρέα με τον Φίλιππο Μανδηλαρά μια συναρπαστική ιστορία με απίθανους χαρακτήρες, ένας ύμνος στην απέραντη φαντασία, τη φιλία και τα ταξίδια, είτε πραγματικά είτε φανταστικά!BoobookiΑισχύλου 29Ελευσίνα 19200Τ. 2105560104 

Το Ακόμα παιδί της Σταυρούλα Παγώνα με τις εικόνες του Πέτρου Μπουλούμπαση ήρθε για να μας δείξει την πιο αστεία πλευρά των πραγμάτων!Μια συλλογή έμμετρων ποιημάτων γεμάτη χιούμορ, «χαοτικά ανεμυστήρια» και αφοπλιστική απλότητα. Γιατί όταν είσαι παιδί, ακόμη και τα σύννεφα της λύπης μοιάζουν πιο φωτεινά.Ας δούμε τι μας είπε η αγαπημένη συγγραφέας, με αφορμή την έκδοση του νέου της βιβλίου.Τι σε οδήγησε στη συγγραφή της συλλογής;Αγαπώ την παιδική ποίηση και θεωρώ ότι είναι αδικημένη στη χώρα μας…Οι ρίμες έχουν έναν μαγικό τρόπο να αγγίζουν τα παιδιά. Γράφοντας τα παιδικά τραγούδια για το Νησί της Φαντασίας, ήταν μια διαδικασία που την απόλαυσα πολύ… οπότε μια ποιητική συλλογή ήταν το καλύτερο επόμενο βήμα. Γέλασα πολύ γράφοντας κάποια από τα ποιήματα, οπότε σκέφτηκα ότι ίσως αυτό το εισπράξουν και τα παιδιά...Εάν ήσουν ακόμα παιδί ποια φράση θα ήθελες να αντικαταστήσει το «σε λίγο»;Χμ… Ο χρόνος είναι σχετικός και για τον κόσμο των παιδιών το «σε λίγο» μοιάζει πραγματικά βαρετό… Ας δοκιμάσουμε τα:Όσο χρειάζεται να προσγειωθεί ένας ελέφαντας που πέφτει με αλεξίπτωτο από ένα αεροπλάνο.Όσο παίρνει για να μετρήσεις όλες τις μαργαρίτες σε ένα λιβάδι.Οχτώ φορές ο γύρος της σελήνης με ποδήλατο.Όσο κάνει να λιώσει ένα παγωτό με ένα σεσουάρ.120 χρυσομυγοφτερουγίσματα.Το σίγουρο όμως είναι ότι οι μεγάλοι σήμερα τρέχουμε συνεχώς, πάντα απασχολημένοι με κάτι, και δυσκολευόμαστε να ακούσουμε τα παιδιά… Και το «Είμαι εδώ, σε ακούω» είναι μια καλή εναλλακτική.Ποια ήταν η θέση σου στο σχολείο; Ένιωσες ποτέ «μικρή και μόνη» μέσα σε μια τάξη;Ευτυχώς όχι… ήμουν από τα τυχερά παιδιά που είχα αρκετή αυτοπεποίθηση και ήμουν και καλή μαθήτρια… Μπορώ όμως να φανταστώ πόσο άσχημο είναι να σου συμβαίνει, και κανείς δεν πρέπει ποτέ να το βιώνει αυτό… Ένα ποίημα είναι το λιγότερο που μπορώ να κάνω για να ακουστεί μια μικρή φωνή υπέρ της συμπερίληψης...Έχεις κι εσύ «θίγμα»; Μικρές όμορφες χαριτωμένες ατέλειες;Ουουουου… με το τσουβάλι! Είμαι απίστευτα φάλτσα, τρέμω τα μαθηματικά, έχω στραβά δοντάκια και φοβάμαι ακόμα κάποιες φορές το σκοτάδι!Η παιδικότητα είναι κάτι που αποφασίζουμε να χάσουμε ή να κρατήσουμε μεγαλώνοντας;Έχω δηλώσει κατηγορηματικά στο παιδικό μου ημερολόγιο, όταν ήμουν 12 χρονών, ότι δεν πρόκειται να «μεγαλώσω» ποτέ! Και μέχρι στιγμής έχει πάει καλά… Αλίμονο αν χάσουμε την παιδικότητά μας… θα έχουμε χάσει τη χαρά της ζωής... και την ευκαιρία να βλέπουμε παντού ευκαιρίες!Αν μπορούσες να επιστρέψεις σε μια παιδική στιγμή σου, ποια θα ήταν;Να σας πω ένα μυστικό; Δεν έφυγα ποτέ για να επιστρέψω… απλά κλείνω τα μάτια μου και τα βλέπω όλα να ζωντανεύουν μπροστά μου… την αγκαλιά της μαμάς μου, τις βόλτες στο χωριό με το ποδήλατο, το παιχνίδι στη γειτονιά, τον εαυτό μου να χορεύει και να τραγουδάει μόνος του μπροστά από έναν καθρέφτη, τις Χριστουγεννιάτικες μυρωδιές στην κουζίνα μας… και τόσα άλλα!Τι πιστεύεις ότι λείπει σήμερα από τα σχολεία;Φαντασία, Ελεύθερη Σκέψη, Δημιουργικότητα, Συνεργατικότητα, Χαρά... είναι τα πρώτα που μπορώ να σκεφτώ.Υπάρχει κάποια στιγμή στη ζωή σου που ένιωσες πως «μεγάλωσες πολύ»;Ναι, κάποια στιγμή που αγαπημένο δικό μου πρόσωπο αντιμετώπισε ένα σοβαρό πρόβλημα υγείας. Ευτυχώς πήγαν όλα καλά, και με το χιούμορ κρατηθήκαμε στα δύσκολα…Τι είναι αυτό που θα ήθελες να θυμούνται τα παιδιά, και που ίσως εμείς οι μεγάλοι έχουμε ξεχάσει;Την επαφή με τη φύση… Τη βαθιά γνώση ότι η γη είναι η πρώτη και μοναδική μας μητέρα…Τι ετοιμάζεις αυτόν τον καιρό;Μια σειρά από ιστορίες μυστηρίου, ένα βιβλίο με οδηγίες και tips δημιουργικής γραφής για παιδιά! Και φυσικά τις παρουσιάσεις για το «Ακόμα παιδί»! 

Η Δήμητρα Δότση φιλοξενείται στη στήλη μας «Το εργαστήρι της μετάφρασης» και μας μιλάει για το νέο μυθιστόρημα του Andrea Bajani, Η επέτειος, που τιμήθηκε με τα βραβεία Strega & Strega Giovani 2025. Ένα βιβλίο για την ενηλικίωση και την τυραννία της μνήμης, που ανατέμνει τον ολοκληρωτισμό της οικογένειας όσο κανένα άλλο. Μια ιστορία που πληγώνει, αφοπλίζει και ξεγυμνώνει με την αλήθεια της.Η Επέτειος ζει μέσα μου δυο χρόνια τώρα. Είναι από εκείνα τα βιβλία που τα σκέφτεσαι αδιάλειπτα και επιστρέφεις σε αυτά ξανά και ξανά, παρότι δεν καθρεφτίζουν ούτε στο ελάχιστο τη ζωή ή τα βιώματά σου. Και το επιτυγχάνουν με έναν τρόπο νηφάλιο, δωρικό, χωρίς ίχνος συναισθηματισμού, αλλά με μια κρυφή ποίηση να πάλλεται πίσω από τις λέξεις. Τι άλλο είναι αυτό αν όχι η επιτομή της σπουδαίας λογοτεχνίας;Σπουδαία είναι η λογοτεχνία που εκμαιεύει σκέψεις τις οποίες αγνοούσες ότι κουβαλάς· που, ακόμη και όταν ψηλαφεί ένα χιλιοειπωμένο θέμα, όπως αυτό της πατριαρχίας, σε αναγκάζει να σκάψεις στο πιο σκληρό σου υπέδαφος. Στην Επέτειο, ο Μπαγιάνι με τη χειρουργική, σκοπίμως αποστασιοποιημένη γραφή του, τινάζει στον αέρα τον θεσμό της οικογένειας, χωρίς να επικεντρώνεται στη μορφή ενός τοξικού padre padrone και να τη στηλιτεύει. Εστιάζει στη φιγούρα μιας μάνας, που ζει στη σκιά του άντρα της, σε μια επιβεβλημένη αορατότητα, ανήμπορη να στρέψει το βλέμμα στα παιδιά της, να τα αγκαλιάσει, βυθισμένη σε ένα επιλεγμένο τίποτα –μόνο που αυτό το τίποτα είναι το δικό της κάτι. Το αφηγηματικό Εγώ δίνει υπόσταση στη σιωπή της, σκάβοντας ταυτόχρονα στα έγκατα του είναι του μέχρι το οδυνηρό τέλος της απόσυρσης από την πάλαι ποτέ οικογενειακή εστία, και της λύτρωσης.Το μυθιστόρημα αυτό μετατόπισε βίαια την οπτική μου για την αξία της λογοτεχνίας, αλλά και για τις προκλήσεις της μετάφρασης, σηματοδοτώντας επώδυνες «πρώτες φορές» στα είκοσι έξι χρόνια που καταπιάνομαι με τον μεταφραστικό λόγο. Ανακάλυψα το translator’s block, μια πνευματική παράλυση που δεν πίστευα ότι επιτρέπεται να ζει ένας επαγγελματίας του λόγου. Συνήθως, όταν εμείς οι μεταφραστές παραδίδουμε ένα χειρόγραφο, αμέσως βουτάμε στο επόμενο. Με τον Μπαγιάνι, αυτό ήταν αδύνατο. Ο πήχης υψώθηκε τόσο απότομα, που ένιωθα να αιωρούμαι σε ένα κενό, ανίκανη να σχετιστώ με οτιδήποτε υπολειπόταν αυτής της έντασης.Για πρώτη φορά στον μεταφραστικό μου βίο, βρέθηκα να διορθώνω ένα τόσο σύντομο βιβλίο δεκάδες φορές επί οκτώ μήνες. Ενώ θεωρητικά ήμουν βυθισμένη σε άλλα κείμενα, το μυαλό μου παρέμενε αγκιστρωμένο στην Επέτειο. Παρατούσα τα πάντα για μια σκόρπια λέξη που μου ερχόταν ξαφνικά σαν αναλαμπή στο μυαλό, για να αναζητήσω την αντίστοιχη παράγραφο, να ξαναδιαβάσω, να διορθώσω ξανά. Ίσως να έφταιγε το γεγονός ότι ο ίδιος ο συγγραφέας αναμόρφωσε το κείμενό του είκοσι δύο φορές μέχρι την τελική του μορφή, κι εγώ, από απόλυτο σεβασμό, ένιωσα την ανάγκη να ακολουθήσω τα ίχνη του σε αυτή την εξαντλητική αναζήτηση της τελειότητας.  Η Επέτειος είναι ένας λογοτεχνικός στρόβιλος, ένας κυκλώνας που παρασύρει τον αναγνώστη στη δίνη του με μια μοιραία δύναμη, τόσο μεγάλη που καταφέρνει να τον εκτοξεύσει στο μάτι αυτού του κυκλώνα, εκεί όπου επικρατεί η λυτρωτική γαλήνη. Κάπου εκεί κρύβεται και η ανομολόγητη αγάπη ενός γιου για τη μητέρα του. 

Καλωσορίζουμε την Άνοιξη και φέτος με μεγάλες προσφορές έως 80% σε επιλεγμένους τίτλους μας.11-14 ΜαρτίουΤετάρτη: 09:00-17:00Πέμπτη & Παρασκευή: 09:00-20:00Σάββατο: 09:00-15:00Στο βιβλιοπωλείο των εκδόσεων Ίκαρος (Βουλής 4) και online στο ikarosbooks.gr