Νέα

Η Ακαδημία των Ελληνικών Βραβείων Κόμικς ανακοίνωσε τις υποψηφιότητες των Βραβείων της φετινής διοργάνωσης, και το Γρα-Γρου, το ιδιαίτερο graphic novel των Τάσου Ζαφειριάδη, Γιάννη Παλαβού, και Θανάση Πέτρου, σε μουσική του Μιχάλη Σιγανίδη απέσπασε 5 υποψηφιότητες: Καλύτερου Κόμικ, Καλύτερου Σεναρίου, Καλύτερου Σχεδίου, Καλύτερου Εξωφύλλου και Καλύτερης Καλλιτεχνικής Επιμέλειας! Το Γρα-Γρου ξετυλίγει μια ατμοσφαιρική ιστορία, όπου η παράδοση τέμνεται με το σήμερα και η ρεαλιστική αφήγηση υπονομεύεται από στοιχεία του φανταστικού. Με φόντο το ομώνυμο εστιατόριο, σημείο αναφοράς για τη Βόρεια Ελλάδα για μια ολόκληρη εποχή, το βιβλίο φιλοτεχνεί μια γοητευτική πινακοθήκη χαρακτήρων λίγο πριν ο καθένας τους διαλέξει το «μεγάλο Ναι ή το μεγάλο το Όχι».Το βιβλίο έχει ήδη κάνει δεύτερη έκδοση, και συνεχίζει να λαμβάνει θερμά σχόλια από αναγνώστες και κριτικούς.Η απονομή θα πραγματοποιηθεί την Παρασκευή 20 Απριλίου στις 21:00 στο Auditorium του Γαλλικού Ινστιτούτου Ελλάδος.Διαβάστε περισσότερα για το βιβλίο εδώ.

Τα βραβεία βιβλίου Public υποδέχονται το αναγνωστικό κοινό για πέμπτη χρονιά! Η πρώτη φάση της ψηφοφορίας ξεκίνησε ήδη και θα ολοκληρωθεί στις 20 Απριλίου.Πέρυσι, η Κική Δημουλά απέσπασε το Βραβείο για την Καλύτερη Ποιητική Συλλογή (Άνω τελεία), και η Ευτυχία Γιαννάκη το Βραβείο Καλύτερου Ελληνικού Μυθιστορήματος (Στο πίσω κάθισμα).Η φετινή διοργάνωση αγκαλιάζει μια χρονιά ορόσημο για την Ελλάδα, με δεδομένη τη διάκριση της Αθήνας ως Παγκόσμιας Πρωτεύουσας Βιβλίου από την UNESCO για το 2018.Οι αναγνώστες καλούνται να αναδείξουν τα βιβλία που ξεχώρισαν από την βιβλιοπαραγωγή του 2017, επιλέγοντας από έντεκα διαφορετικές κατηγορίες βραβείων.Επιπλέον αυτών, θα υπάρξουν και τρία ειδικά βραβεία, στα οποία δεν συμμετέχουν με την ψήφο τους οι αναγνώστες (Βραβείο Καλύτερης Εικονογράφησης σε παιδικό βιβλίο, Βραβείο Εκδοτικού Αποτυπώματος, και Βραβείο Βιβλιοπωλείων Public).Τα βιβλία των εκδόσεων Ίκαρος συμμετέχουν σε 5 διαφορετικές κατηγορίες βράβευσης. Δείτε τις υποψηφιότητές μας (ανά κατηγορία) μαζί με τους συνδέσμους για κάθε μία από αυτές και ψηφίστε τα αγαπημένα σας βιβλία: Ελληνικό μυθιστόρημα:Ευτυχία Γιαννάκη – Αλκυονίδες Μέρες: http://bit.ly/AkyonidesMeres18Ισμήνη Καπάνταη – Αστική Οικία στο Χαλάνδρι: http://bit.ly/AstikiOikiaStoChalandri18Κυριάκος Μαργαρίτης – Κρόνακα: http://bit.ly/Kronaka18Δημήτρης Νόλλας – Ο κήπος στις φλόγες: http://bit.ly/OKiposStisFloges18 Μεταφρασμένο μυθιστόρημα:Vicente Alfonso – Τα λείψανα του Αγίου Λαυρεντίου (μετάφραση: Μαρία Παλαιολόγου): http://bit.ly/TaLeipsanaTouAgiouLaurentiou18Jean Echenoz – Ειδική απεσταλμένη (μετάφραση: Αχιλλέας Κυριακίδης): http://bit.ly/EidikiApestalmeni18Neil Gaiman – Ποτέ και πουθενά (μετάφραση: Μαρία Αγγελίδου): http://bit.ly/PotekaiPouthena18Hannah Kent – Οι Καλοί (μετάφραση: Μαρία Αγγελίδου): http://bit.ly/OiKaloi18George Saunders – Λήθη και Λίνκολν (μετάφραση: Γιώργος-Ίκαρος Μπαμπασάκης): http://bit.ly/LithiKaiLinkoln18Enrique Vila-Matas – Στο Κάσελ δεν υπάρχει λογική (μετάφραση: Νάννα Παπανικολάου): http://bit.ly/StoKaselDenYparxeiLogiki18Alejandro Zambra – Η ιδιωτική ζωή των δέντρων (μετάφραση: Αχιλλέας Κυριακίδης): http://bit.ly/IdiotikiZoiTonDentron18 Ελληνικό non-fiction:Αθανάσιος Αλεξανδρίδης – Παιδικοί έρωτες: http://bit.ly/PaidikoiErotes18Χρήστος Γιανναράς – Πτώση-Κρίση-Κόλαση: http://bit.ly/PtosiKrisiKolasi18Απόστολος Δοξιάδης – Λέγοντας και ξαναλέγοντας: http://bit.ly/LegontasKaiKsanalegontas18Αλέξανδρος Κωστόπουλος – Γέφυρες Συνεργασίας-Σχέδιο Μάρσαλ και Ελλάδα: http://bit.ly/GefiresSinergasias18Τάκης Παππάς – Σε τεντωμένο σκοινί: http://bit.ly/SeTentomenoSkoini18Έφη Σαπουνά-Σακελλαράκη – Όταν μίλησε ο χρόνος: http://bit.ly/OtanMiliseOChronos18 Σύγχρονη Ελληνική Ποίηση:Γιάννης Αντιόχου – Διάλυσις: http://bit.ly/Dialisis18Γιάννης Μεταξάς – Μετά όμως, μετά...: http://bit.ly/MetaOmosMeta18Κυριάκος Χαραλαμπίδης – Ηλίου και Σελήνης άλως: http://bit.ly/IliouKaiSelinisAlos18Γιώργος Κ. Ψάλτης – Εσένα: http://bit.ly/Esena18 Ελληνική Παιδική Λογοτεχνία:Αλεξία Βερνίκου – Μέχρι τον ουρανό και πίσω (εικονογράφηση: Σοφία Τουλιάτου): http://bit.ly/MexriTonOuranoKaiPiso18Ιουλίτα Ηλιοπούλου – Μα πότε θα φθάσει αυτός ο Μάγος; (εικονογράφηση: Γιάννης Κόττης – μουσική: Γιώργος Κουρουπός): http://bit.ly/MaPoteThaFthaseiAytosOMagos18Μιχάλης Μουλάκης – Ένα κίτρινο φύλλο (εικονογράφηση: Φίλιππος Φωτιάδης): http://bit.ly/EnaKitrinoFyllo18Θοδωρής Παπαϊωάννου – Σιλουανή (εικονογράφηση: Ντανιέλα Σταματιάδη): http://bit.ly/Silouani18Άλκηστη Χαλικιά – Το κουτί του Σιλάν (εικονογράφηση: Ντανιέλα Σταματιάδη): http://bit.ly/ToKoutiTouSilan18

Ο Αθηναίος εικαστικός αφηγείται τη ζωή του στη LIFO και στον Γιάννη Πανταζόπουλο με αφορμή την έκδοση του βιβλίου του Στον βυθό των ονείρων-Εικόνες από την Οκτάνα του Ανδρέα Εμπειρίκου, αλλά και την έκθεση των έργων του στην Γκαλερί Ζουμπουλάκη (διαθέσιμη μέχρι το Σάββατο 31/3). Μπορείτε να διαβάσετε ένα απόσπασμα παρακάτω: Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFOΓεννήθηκα στην Αθήνα το 1945. Το πατρικό μας σπίτι βρισκόταν στον αριθμό 23 της οδού Υψηλάντου στο Κολωνάκι. Αυτή η μεγάλη κατοικία, που σήμερα πια έχει κατεδαφιστεί, ήταν ο παράδεισος της παιδικής περιπέτειας και των εξερευνήσεων, όλο σκοτεινές γωνιές, κρυφούς χώρους και μια μεγάλη, γυριστή, ξύλινη σκάλα που συνέδεε τους ορόφους. Ήταν μια σκάλα σε κάθε στροφή της οποίας παραμόνευαν περίεργοι ήχοι, ψίθυροι, αγωνίες και φόβοι των παιδικών μας φαντασιώσεων.Μεγάλωσα με γονείς μου αγαπούσαν πολύ την ποίηση και τη λογοτεχνία. Είχαν μια φυσική σχέση με τη λογιοσύνη και όλος αυτός ο πλούτος μεταδόθηκε και σ' εμάς, χωρίς ποτέ να μας επιβάλλεται ως υποχρέωση. Η μητέρα μου ήταν δασκάλα και ο πατέρας μου δικηγόρος. Έτσι, το σπίτι μας ήταν ένας χώρος ιδεών και το διάβασμα η αυτονόητη πραγματικότητα.Από τα πρώτα μου γυμνασιακά χρόνια είχα ξεκαθαρίσει τι θα κάνω στη ζωή μου και με τι θα ασχοληθώ. Ίσως ένα ανερμήνευτο ένστικτο είναι αυτό που σε οδηγεί στο «κάτι». Σπούδασα χαρακτική στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών και στη συνέχεια ζωγραφική με υποτροφία του γερμανικού κράτους στην Ακαδημία Καλών Τεχνών του Μονάχου. Όμως θεωρώ ότι το ταλέντο υπάρχει μόνο με τη σκληρή εργασία. Μπορεί κάποιος να κατέχει την πρωτογενή δύναμη που τον κατευθύνει στη μεγάλη εικόνα, αλλά προκειμένου να μετατραπεί αυτή σε συνείδηση, χρειάζεται ένα πλαίσιο, ένα περιβάλλον και μια καλλιέργεια. Στα παιδικά και εφηβικά μου χρόνια ταξίδεψα πολύ στη Γερμανία. Αναμνήσεις από πολλά παιδικά καλοκαίρια αφορούν αυτήν τη χώρα. Έζησα εμπειρίες που με συνέδεσαν με έναν πολιτισμό και μια κουλτούρα που συνέβαλαν στη δημιουργία της ταυτότητάς μου. Μετέπειτα, από το 1977 έως το 1986, έζησα στο Βερολίνο, ενώ έως το 1992 ζούσα και εργαζόμουν στις Βρυξέλλες.Η οδός Υψηλάντου, στην προέκτασή της, συνέδεε το «πολιτισμένο» Κολωνάκι με τον μαγικό και παραμυθένιο κόσμο του πάρκου του Ευαγγελισμού, όπου ανάμεσα στα πράσινα παρτέρια και στα αγάλματα δέσποζε με την υπαίθρια μηχανή του ο Βασίλης, ο φωτογράφος. Ένας αγαπημένος φύλακας της μαυρόασπρης μνήμης, τριγυρισμένος από φωτογραφίες, αρνητικά και στημένες πόζες σε ζωγραφισμένα πανό ή σε λουλουδιασμένο φόντο για τα κρυφά ειδύλλια των αδειούχων φαντάρων με τις υπηρέτριες των γύρω σπιτιών.Τα μπαλκόνια του σπιτιού μας βλέπανε αντίκρυ στην Αγγλική Πρεσβεία και στους κήπους της. Τα καλοκαίρια παρακολουθούσαμε από ψηλά τις υπαίθριες δεξιώσεις, τις αφίξεις των επισήμων με τις τουαλέτες και τα φράκα ανάμεσα στους φοίνικες, σαν εικόνες από τις μυθικές σκηνές των πρώτων έγχρωμων ταινιών. Για χρόνια πιστεύαμε πως ο Άγγλος πρέσβης δεν ήταν άλλος από το πλουμιστό άνθρωπο με τη χρυσή στολή. Πολύ αργότερα μας αποκαλύφθηκε πως, παρ' όλο τον στόμφο του, ήταν ένας απλός οδηγός και ο πραγματικός πρέσβης το φαινομενικά ασήμαντο, γκρίζο ανθρωπάκι που τον συνόδευε. Ήταν μια αναντιστοιχία που είχε τη σημασία της για την κατοπινή συνειδητοποίηση του κόσμου. Και αυτό φάνηκε πιο πολύ στα σχολικά χρόνια, όταν είχα εμπλακεί από τρυφερή ηλικία σε σχέσεις ερωτικού ενδιαφέροντος με τη μικρή κόρη του οδηγού της πρεσβείας, που κατοικούσε κι εκείνη στην πτέρυγα του υπηρετικού προσωπικού.Η αποκάλυψη των πραγματικών ρόλων και της ταυτότητας των προσώπων μάς προσγείωσε δραματικά σε μια πραγματικότητα, όπου, μέσα από τη σκληρότητα της ερωτικής απαξίωσης, διδαχτήκαμε σχετικά νωρίς την περίπλοκη σχέση μεταξύ του είναι και του φαίνεσθαι, της φανερής και της συσκοτισμένης αλήθειας του κόσμου, της προφανούς και της συγκαλυμμένης κοινωνικής εξουσίας.Στην γωνιά του σπιτιού μας, Υψηλάντου και Λουκιανού, στο τετράγωνο της Αγγλικής Πρεσβείας ξύπνησε πρώτη φορά η πολιτική μας συνείδησης, όταν μέσα σε μια νύχτα το κάτω κομμάτι της οδού Λουκιανού άλλαξε ξαφνικά όνομα και μετονομάστηκε σε Καραολή - Δημητρίου. Πιο πάνω, δίπλα στο μικρό γαλατάδικο της Λυκόβρυσης, στην πάνω πλευρά της πλατείας Κολωνακίου, βρισκόταν η μυστηριώδης μορφή ενός ηλικιωμένου που καθόταν χειμώνα-καλοκαίρι πάνω σ' ένα μικρό ξύλινο κιβώτιο. Πουλούσε πολύτιμους θησαυρούς του παιδικού αναγνωστικού μας κόσμου, όπως μεταχειρισμένα τεύχη των «Μικρών Ηρώων». Ο μυθικός αυτός άνθρωπος μού έφερνε στον νου ένα έργο του Μαγκρίτ: Μια καθιστή αντρική φιγούρα με καπέλο, μέσα από την ανοιχτή μπέρτα της οποίας βλέπεις στη θέση του σώματος ένα κλουβί μ' ένα πουλί.Διαβάστε τη συνέχεια εδώ.

Η Λίνα Ρόκου, με αφορμή την έκδοση του πρώτου της μυθιστορήματος, Το τέλος της πείνας, έδωσε μια πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη στο Womantoc.gr και στην Έφη Αλεβίζου. Μπορείτε να τη διαβάσετε παρακάτω: Λίνα έχει ζωηρά, κόκκινα μαλλιά και σπαρταριστή γραφή. Καταπιάνεται με πολλά. Από ποίηση μέχρι ρεπορτάζ πόλης και από συνεντεύξεις μέχρι τις εκάστοτε τρέχουσες τάσεις. Είναι αυτό που -χάριν συντομίας- θα περιγράφαμε με τη φράση «παιδί της εποχής της».Μια εποχή αλλόκοτη και νευρώδη, αλέγρα και ζοφερή. Μια εποχή που αλλάζει ταχύτατα και καινούργια ερωτήματα της ύπαρξης ξεπηδούν για να μπερδευτούν στη λίστα με τα ήδη αναπάντητα και θεμελιώδη: Πώς αποδομείς τον άλλον για να φτάσεις στον πυρήνα του; Μπορείς να αγοράσεις τους φρονιμίτες του και σε ποια τιμή; Ένα γλειφιτζούρι μπορεί να αποτελεί οικονομικό αντίτιμο; Το πρώτο της βιβλίο, το Τέλος της πείνας, ενδεχομένως να έχει όλες τις απαντήσεις. Εάν, φυσικά, αυτές υπάρχουν, τελικά.-Ποιο είναι το στόρι του Τέλους της Πείνας;Μια περίεργη σειρά συναλλαγών ξεκινά ανάμεσα στην άνεργη Έμμα και στον παλιατζή Σαν όταν η πρώτη πουλάει στον δεύτερο όργανα και κομμάτια του κορμιού της ενώ η σκιά ενός παλιού έρωτα πέφτει πάνω στη σχέση που δημιουργείται. Πώς αποδομείται το σώμα, η λογική και το συναίσθημα όταν δινόμαστε σε κάποιον; Υπάρχει αντίτιμο για τη χαρά του έρωτα; Πώς το ξεπληρώνουμε; Θα τη χαρακτήριζα ως μια ιστορία της διπλανής πόρτας με ισχυρές δόσεις παρανοϊκού ρομαντισμού.-Δώσε μου μία περίληψη της ιστορίας σου. Από που έρχεσαι και που πηγαίνεις;Έχω μεγαλώσει στην Κέρκυρα, μέχρι τα 19 μου χρόνια. Οι γονείς μου ζουν εκεί κι έτσι επιστρέφω συχνά. Η σχέση μου με την Κέρκυρα με έχει καθορίσει περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη στη ζωή μου. Για μένα η Κέρκυρα είναι ζωντανός οργανισμός∙ με τρέφει, με ταλαιπωρεί, με θεραπεύει. Καλύτερα όμως από μακριά. Οι τόσο έντονες σχέσεις δεν αντέχουν πολύ στην καθημερινότητα. Αγαπώ το Παγκράτι και το Μετς. Νομίζω πώς δε θα μπορούσα να ζήσω πουθενά αλλού στην Αθήνα. Εργάζομαι στην Popaganda, κυκλοφορώ πολύ στην πόλη, προσπαθώ να εκμεταλλεύομαι όσα μου προσφέρει. Δεν έχω ιδέα που πηγαίνω. Με ενδιαφέρει το παρόν, αναλογίζομαι το παρελθόν αλλά δεν το νοσταλγώ, σκέφτομαι το μέλλον αλλά αναγνωρίζω ότι δεν μπορώ να το προκαθορίσω, ίσως μόνο να το χτίσω κι αυτό πάλι σε κάποιο βαθμό.-Είσαι μια πολυγραφότατη δημοσιογράφος. Τι σημαίνει το γράψιμο για σένα;Ως δημοσιογράφος το να γράφω είναι η δουλειά μου. Μια δουλειά που επέλεξα και αγαπώ. Είναι μαρτύριο, νομίζω, να κάνεις επαγγελματικά κάτι που δεν σου αρέσει γιατί σκέψου πόσες ώρες της ημέρας εργαζόμαστε. Σχεδόν παρομοιάζω το να κάνω μια δουλειά που δεν γουστάρω με το να κοιμάμαι με έναν άνδρα που δεν επιθυμώ.-Πόσο δύσκολο είναι να γράψει κάποιος ένα βιβλίο; Τι άλλο εκτός ικανότητα στη συγγραφή απαιτείται;Δεν ξέρω αν είναι εύκολο ή δύσκολο, γενικώς. Για εμένα το πιο στρωτό κομμάτι ήταν αυτό της γραφής και το πιο απαιτητικό αυτό της σύνθεσης και της διόρθωσης. Διάβασα άπειρες φορές το βιβλίο, διόρθωνα, άλλαζα, πείραζα. Κυρίως με απασχόλησε το «μοντάζ», εννοώ δηλαδή ότι δε γράφτηκε όλη η ιστορία γραμμικά. Προχώρησα τόσο με τη λογική μου όσο και με το ένστικτο. Υπήρξαν ωστόσο κεφάλαια που γράφτηκαν με μια ανάσα και δεν τα πείραξα σχεδόν καθόλου. Νομίζω ότι απαιτείται αφοσίωση. Να σε απασχολεί η συγγραφή του βιβλίου σου όχι μόνο όταν επιδίδεσαι σε αυτήν αλλά και τις υπόλοιπες ώρες της ημέρας. Κατά κάποιο τρόπο, το βιβλίο γίνεται αναπόσπαστο κομμάτι σου, δεν μπορείς να το βγάλεις από το μυαλό σου. Credit: Δημήτρης Κουλελής-Πες μου τρία βιβλία σύγχρονης λογοτεχνίας που σε έχουν αφήσει με το στόμα ανοιχτό.«Φέρτε μου το κεφάλι της Μαρίας Κένσορα», η συλλογή διηγημάτων του Πάνου Τσίρου που μου προκαλεί ταχυκαρδία κάθε φορά που τη διαβάζω. Το «Αμπερλουδαχαμίν», εκτενές ποίημα του Σαμσών Ρακά, του σημαντικότερου ποιητή της γενιάς μας. Τρίτο, «Τα μαλλιά του Φιν», της Εύας Στεφανή για το πηγαίο παράδοξο που αναβλύζουν.-Πόσες ώρες την ημέρα δούλευες το βιβλίο σου και σε τι χρονικό διάστημα το ολοκλήρωσες;Δεν υπήρχε συγκεκριμένο ωράριο. Υπήρχαν ημέρες που δεν έγραφα τίποτα (αλλά το σκεφτόμουν διαρκώς) και άλλες που έκλεινα ώρες, με τα απαραίτητα διαλείμματα, μπροστά στην οθόνη. Ξεκίνησα να γράφω τον Μάρτιο του 2014 και ολοκλήρωσα το πρώτο draft τον Αύγουστο του 2014. Το έπιασα όμως και το δούλεψα ξανά εντατικά από τον Αύγουστο του 2015 έως τον Οκτώβριο του ίδιου χρόνου. Κι ακόμη μία φορά, στις αρχές του 2017 όπου μάλιστα άλλαξα και το τέλος. Ευτυχώς!-Μία φράση του βιβλίου σου που σημαίνει πολλά για σένα.«Ο πόθος καταλύει την ανθρώπινή μου υπόσταση. Αγαπώ τις μαργαρίτες και τους σκαντζόχοιρους. Όταν με πλησιάσεις, θα σου γρυλίσω. Μη φοβηθείς. Είναι η φύση μου.» Διαβάστε τις πρώτες σελίδες του βιβλίου εδώ.